“Na het jaar van de gekte, komt nu het jaar van de waanzin.” Zo klonken mijn ietwat profetisch-dramatische woorden rond de afgelopen jaarwisseling. En waar ik dat eigenlijk meer bedoelde inzake het politieke spectrum en Donny T.’s toenemende (morele) aftakeling, toont 2026 inmiddels ook dat filmmakers die oplopende ‘gekte’ van de laatste jaren ook al aardig ventileren via hun verhalen. En daarin gaat schrijver-regisseur Addison Heimann met deze ‘midnight screening festival favorite‘ overduidelijk en enthousiast…
Nu wil ik niet al te flauw beginnen door te zeggen dat het beste aan deze film de Disclosure Day-trailer was, die voorafging aan deze ‘John Wick meets Ready or Not 2: Here I Come‘, maar die trailer (waarbij ik na een seconde of vier, vijf overigens m’n oren en ogen dichtte om verder niets te weten over deze nieuwe van Spielberg) was wél het beste aan de Unlimited Night waarin ik They Will Kill…
Kijk naar de filmografieën van zowel schrijvers als regisseurs, en je ziet direct: “Ooooh, dit zijn allemaal ideale Hollywood-franchise-werknemers!” Iets dat doorgewinterde filmliefhebbers waarschijnlijk steviger voelen dan de primaire doelgroep, waartoe ik dus zéker niet lijk te behoren. Terwijl ik ook wel weet waarom ik van het eerste deel veel meer kon genieten dan van dit ‘product’ (dat momenteel op IMDb hoger gewaardeerd wordt?). Ondanks de wederom best ‘stevige’ cast, met zelfs één mega-verrassing die…
“Ik vond ‘m eigenlijk super-vet!“, was mijn ietwat voorzichtig geuite reactie direct na het zien van Maggie – The Lost Daughter – Gyllenhaals heerlijk opvallende en Jessie-Buckley-als-dé-nieuwe-topactrice-bevestigend romantisch horrordrama The Bride!. Met een zeer ongewone vierde-muur-doorbrekende opzet (vooral in de intro) die de hele film direct een sfeer geeft waarin heerlijk veel mogelijk is. Of zoals m’n eerste notitie luidt: “Fantastisch! Vooral door hoe Gyllenhaal ons in een gekte meekrijgt“, waardoor ik niet veel later…
Het leukste dat tijdens het meer dan vermakelijke Send Help gebeurde was het opschrikken van een meisje een paar stoelen verderop, toen de film toonde door wie hij gemaakt is. Deze Sam – Evil Dead, Drag Me to Hell – Raimi-film (of hommage en/of ‘remake’?) begint namelijk verrassend rustig – met een best genuanceerd portret van ‘iemand op het spectrum’ – om na ongeveer een half uur pas wat horror-gore in je gezicht te gooien.…
Ondanks dat dit natuurlijk overduidelijk onderdeel is van een franchise-verhaal (iets dat me normaliter best tegen staat, omdat het vaak uit puur commerciële overwegingen gebeurt), bevat 28 Years Later: The Bone Temple sowieso misschien wel al de vetste scène van het jaar (beetje vergelijkbaar qua impact met dé muziekscène uit Sinners) én een ontzettend interessante ‘zombie-ontwikkeling’. En daardoor kan ik nu eigenlijk al niet wachten op die aangekondigde Untitled 28 Years Later-film, en dat zeg ik…
Bijna 40 jaar na het verschijnen van één van Nederlands ‘culterigste’ actiefilms komt Dick Maas nu met deel II, dat zich ‘slechts’ 30 jaar later afspeelt. Vermakelijk, echt Maasiaans Nederlands in hoe ‘wij’ overál over moeten kunnen praten, ongeacht welke gevoeligheid dan ook, maar ik kreeg ergens ook het gevoel dat Maas geen take extra lijkt te doen als iedereen zijn, haar, of hun zinnen (inhoudelijk) afdoende heeft opgezegd. Daarnaast wordt des te duidelijker dat…
Verrassend ‘hedendaags’ in thematiek (en ‘spiritualiteit’?), mooi klassiek verteld (tot het gebruikte lettertype aan toe), maar dus ook heerlijk ‘contempleerbaar’, als in: volgens mij zijn hier best wat interessante essays over te schrijven. Want natuurlijk vroeg Mary Shelley zich in het originele boek (uit 1818..!) al af wie nu het echte monster is het verhaal, maar het voelt alsof Guillermo del Toro – die hier een droomproject werkelijkheid zag worden – misschien wel dezelfde podcasts…
Yes, een romantische horrorfilm, eindelijk..! Waardoor ik direct m’n geheugen af ga wat er nog meer in dit genre te vinden is. Ja, Bram Stoker’s Dracula houdt teveel van Mina to condemn her to eternity, en Warm Bodies was meer zombieromantiek, maar de mix-up die je in Together ziet, die zal niet alleen door mij als ‘ongewoon’ worden gezien, verwacht ik. Maar naast dat ongewone, in combinatie met nog een sub-horror-genre dat ik niet spoil,…
Yes, Him is zo’n film die je – als je niet direct door hebt en/of accepteert dat het een soort sprookje wordt – waarschijnlijk “raar”, “stom” of “slecht” vindt. Ik las zojuist wat reacties van collega’s, en sommigen proberen hun onbegrip in dezen vrij amechtig te verwoorden met intelligent-ogende-kritiek (of zeuren over hoe bijvoorbeeld football-regels niet goed gehanteerd worden). Maar dat voelt voor mij dus wat voorbarig en/of ‘excuserig’. Ik had direct al door dat…
Toen ik hoorde dat dit een Australische horror-thriller was, toen was m’n drang om ‘m te zien net wat groter. Zeker omdat er de laatste jaren best wat slechtere ‘haaienhorror’ is uitgebracht, had ik dáár niet direct weer zin in. Maar de combinatie met “seriemoordenaar” en “Australië” overtuigden me. En gelukkig maar, want Dangerous Animals is een heerlijke rauw-lompe Australische film met één bekende acteur die een best aardige Silence of the Lambs–vibe uitstraalt. Combineer…
Dat regisseur Zach Cregger direct volmondig toegeeft dat hij vooral van Kubricks The Shining heeft ‘gejat’ voor het ‘heerlijke horror-y’ Weapons, dat voel je wel. Al moest ik dus ook aan z’n doorbraakfilm Barbarian denken, met een vleugje Hereditary-ongemak. En gemaakt met een flinke en gezonde dosis zelfvertrouwen. Want als je in een horrorfilm als Weapons ook diverse lach-ontspanningsmomenten weet te creëren die níks afdoen aan de creepiness van alles, dan weet je goed te…