“Ik vond ‘m eigenlijk super-vet!“, was mijn ietwat voorzichtig geuite reactie direct na het zien van Maggie – The Lost Daughter – Gyllenhaals heerlijk opvallende en Jessie-Buckley-als-dé-nieuwe-topactrice-bevestigend romantisch horrordrama The Bride!. Met een zeer ongewone vierde-muur-doorbrekende opzet (vooral in de intro) die de hele film direct een sfeer geeft waarin heerlijk veel mogelijk is. Of zoals m’n eerste notitie luidt: “Fantastisch! Vooral door hoe Gyllenhaal ons in een gekte meekrijgt“, waardoor ik niet veel later…
Het leukste dat tijdens het meer dan vermakelijke Send Help gebeurde was het opschrikken van een meisje een paar stoelen verderop, toen de film toonde door wie hij gemaakt is. Deze Sam – Evil Dead, Drag Me to Hell – Raimi-film (of hommage en/of ‘remake’?) begint namelijk verrassend rustig – met een best genuanceerd portret van ‘iemand op het spectrum’ – om na ongeveer een half uur pas wat horror-gore in je gezicht te gooien.…
Ondanks dat dit natuurlijk overduidelijk onderdeel is van een franchise-verhaal (iets dat me normaliter best tegen staat, omdat het vaak uit puur commerciële overwegingen gebeurt), bevat 28 Years Later: The Bone Temple sowieso misschien wel al de vetste scène van het jaar (beetje vergelijkbaar qua impact met dé muziekscène uit Sinners) én een ontzettend interessante ‘zombie-ontwikkeling’. En daardoor kan ik nu eigenlijk al niet wachten op die aangekondigde Untitled 28 Years Later-film, en dat zeg ik…
Bijna 40 jaar na het verschijnen van één van Nederlands ‘culterigste’ actiefilms komt Dick Maas nu met deel II, dat zich ‘slechts’ 30 jaar later afspeelt. Vermakelijk, echt Maasiaans Nederlands in hoe ‘wij’ overál over moeten kunnen praten, ongeacht welke gevoeligheid dan ook, maar ik kreeg ergens ook het gevoel dat Maas geen take extra lijkt te doen als iedereen zijn, haar, of hun zinnen (inhoudelijk) afdoende heeft opgezegd. Daarnaast wordt des te duidelijker dat…
Verrassend ‘hedendaags’ in thematiek (en ‘spiritualiteit’?), mooi klassiek verteld (tot het gebruikte lettertype aan toe), maar dus ook heerlijk ‘contempleerbaar’, als in: volgens mij zijn hier best wat interessante essays over te schrijven. Want natuurlijk vroeg Mary Shelley zich in het originele boek (uit 1818..!) al af wie nu het echte monster is het verhaal, maar het voelt alsof Guillermo del Toro – die hier een droomproject werkelijkheid zag worden – misschien wel dezelfde podcasts…
Yes, een romantische horrorfilm, eindelijk..! Waardoor ik direct m’n geheugen af ga wat er nog meer in dit genre te vinden is. Ja, Bram Stoker’s Dracula houdt teveel van Mina to condemn her to eternity, en Warm Bodies was meer zombieromantiek, maar de mix-up die je in Together ziet, die zal niet alleen door mij als ‘ongewoon’ worden gezien, verwacht ik. Maar naast dat ongewone, in combinatie met nog een sub-horror-genre dat ik niet spoil,…
Yes, Him is zo’n film die je – als je niet direct door hebt en/of accepteert dat het een soort sprookje wordt – waarschijnlijk “raar”, “stom” of “slecht” vindt. Ik las zojuist wat reacties van collega’s, en sommigen proberen hun onbegrip in dezen vrij amechtig te verwoorden met intelligent-ogende-kritiek (of zeuren over hoe bijvoorbeeld football-regels niet goed gehanteerd worden). Maar dat voelt voor mij dus wat voorbarig en/of ‘excuserig’. Ik had direct al door dat…
Toen ik hoorde dat dit een Australische horror-thriller was, toen was m’n drang om ‘m te zien net wat groter. Zeker omdat er de laatste jaren best wat slechtere ‘haaienhorror’ is uitgebracht, had ik dáár niet direct weer zin in. Maar de combinatie met “seriemoordenaar” en “Australië” overtuigden me. En gelukkig maar, want Dangerous Animals is een heerlijke rauw-lompe Australische film met één bekende acteur die een best aardige Silence of the Lambs–vibe uitstraalt. Combineer…
Dat regisseur Zach Cregger direct volmondig toegeeft dat hij vooral van Kubricks The Shining heeft ‘gejat’ voor het ‘heerlijke horror-y’ Weapons, dat voel je wel. Al moest ik dus ook aan z’n doorbraakfilm Barbarian denken, met een vleugje Hereditary-ongemak. En gemaakt met een flinke en gezonde dosis zelfvertrouwen. Want als je in een horrorfilm als Weapons ook diverse lach-ontspanningsmomenten weet te creëren die níks afdoen aan de creepiness van alles, dan weet je goed te…
Om direct met de deur in huis te vallen: Bring Her Back is lang niet zo’n enge horror als de trailer doet vermoeden (wat dat irritante groepje jongvolwassen mannen voor ons kán verklaren), maar als horrorthriller wel eng verontrustend. Dat ie niet zó eng was, dat vond ik ergens wel ‘fijn’ (ik trek dat nog altijd niet helemaal), maar dat ie zo gevoelig zou zijn, dat had ik ook weer niet verwacht. Al gaat dat…
Yes, nog voordat ik er zojuist achter kwam dat er volgend jaar alweer een 28 … Later-film aan komt, vroeg ik mezelf al gekscherend af hoeveel commerciële studiobazen er inmiddels een strakke plasser kregen bij de gedachte aan een Alpha vs. Predator-franchise. Waarmee ik eigenlijk ook direct m’n enige lichte ‘kritiek’-punt benoem op dit derde deel in een franchise die 23 (!!) jaar geleden begon met 28 Days Later. Boyle en scenarist Alex – Ex…
Het is inmiddels al vijfentwintig (!!) jaar geleden dat een oorspronkelijk als X-Files-aflevering bedoeld verhaal werd verfilmd als Final Destination, en wat bleek: een succesvolle horror-franchise was geboren. In de elf opvolgende jaren verschenen maar liefst vijf delen, maar nu duurde het dus veertien jaar tot het zesde deel. Een deel dat compleet los staat van de eerdere films – buiten één karakter dat in de eerste twee én de laatste twee delen te zien…