Om optimaal van Resident Evil (2026) te genieten (dat jaartal hoort bij de officiële titel), (b)lijkt wat extra achtergrondinformatie best ‘fijn’. Ik had die niet, waardoor ik me tijdens vrijwel de gehele film juist afvroeg waaróm er zo’n positieve buzz hangt rond deze nieuwe van de maker van het geweldige Barbarian en Weapons: Zach Cregger. Dus mogelijk dat deze vooral bedoeld is voor hardcore fans van deze door PlayStation gecoproduceerde gameverfilming, hoe VET sommige scènes…
Dat Jane – I Saw the TV Glow – Schoenbrun fan is van David Lynch (en dan vooral van Twin Peaks), dat lijkt me overduidelijk. En dat ze qua queerness een gevoeligheid heeft die mij mogelijk boven m’n cisgender heteroseksuele pet gaat, dat ga je waarschijnlijk wel merken in deze recensie… Maar dat Teenage Sex and Death at Camp Miasma niet alleen de opvallendste titel heeft, maar zeker ook één van de opvallendste films van…
Ooooooooh, ondanks dat ik dus vind dat je film eigenlijk gewoon in de bioscoop moet zien, kan ik me voorstellen dat je bij Hokum even wacht tot je ‘m thuis kunt zien, want wat wilde ik deze f&%^ing enge horrorfilm meerdere keren pauzeren..! Maar dat leverde uiteindelijk dus wel een heerlijke ride op die opvallend veel plot-devices bevat die tot interessante ‘napraterij’ kan leiden. Want probeerden ze er aan het eind nou ook nog iets…
Oei, wat een snoeiharde blood & gore zeg, in deze zesde film in een reeks die ooit zo heerlijk campy begon. Nu is het vooral genieten van de enorme viezige lompheid, want qua verhaal voelt deze het meest inwisselbaar/’franchise-y‘. Overigens nu geregisseerd door een Fransman, en daarmee zou je wel kunnen aanvoelen welke kant die lompheid op gaat. Effe psychologie van de koude grond: zou de andere kant van die wat hautaine-Franse-haantjes-medaille misschien wel zulke…
De overeenkomsten tussen komedie en horror zijn best aanwezig, als je bij beide soorten van zo’n ‘Ooooooh, dat kunnen ze toch niet maken?‘-randje houdt. Want waar ik vooraf niet goed wist wát te verwachten (ik vermijd trailers en pre-info graag), maar wel iets van horror met een twist verwachtte, bleek Over Your Dead Body vooral lastig in een hokje te plaatsen. En niet dat het een ’topfilm’ is, maar de indie-vibe, sterk aangezet door een…
Op één of andere manier was ik extra kritisch tijdens het zien van deze wat ‘sophomoric‘ debuutfilm, al was ik ook heerlijk en aangenaam verrast door de applausjes én lang-blijven-zittende-napraters in de zaal (ik word meestal weggestuurd omdat ik direct aantekeningen wil maken en de lichten wel eens aan gaan dan). Maar Backrooms is ook een film die – juist vanwege het interessante concept – lekker blijft hangen en nasudderen in mijn hoofd. Ook al…
Wat een geweldig creatieve en f&*(ing enge horror-verrassing was dit zeg..! Vooraf had ik enkel wat positieve nieuwskoppen gescand (en getracht de inhoud niet te lezen), dus ik ging gisteravond heerlijk ‘kaal’ de zaal in. En vanaf de manier waarop de titel in beeld komt wist ik het al: dit had net zo goed een A24-film kunnen zijn geweest. Oftewel: top in uitvoering, verrassend in format en creativiteit, en dan ook nog eens met heerlijke,…
“Na het jaar van de gekte, komt nu het jaar van de waanzin.” Zo klonken mijn ietwat profetisch-dramatische woorden rond de afgelopen jaarwisseling. En waar ik dat eigenlijk meer bedoelde inzake het politieke spectrum en Donny T.’s toenemende (morele) aftakeling, toont 2026 inmiddels ook dat filmmakers die oplopende ‘gekte’ van de laatste jaren ook al aardig ventileren via hun verhalen. En daarin gaat schrijver-regisseur Addison Heimann met deze ‘midnight screening festival favorite‘ overduidelijk en enthousiast…
Nu wil ik niet al te flauw beginnen door te zeggen dat het beste aan deze film de Disclosure Day-trailer was, die voorafging aan deze ‘John Wick meets Ready or Not 2: Here I Come‘, maar die trailer (waarbij ik na een seconde of vier, vijf overigens m’n oren en ogen dichtte om verder niets te weten over deze nieuwe van Spielberg) was wél het beste aan de Unlimited Night waarin ik They Will Kill…
Kijk naar de filmografieën van zowel schrijvers als regisseurs, en je ziet direct: “Ooooh, dit zijn allemaal ideale Hollywood-franchise-werknemers!” Iets dat doorgewinterde filmliefhebbers waarschijnlijk steviger voelen dan de primaire doelgroep, waartoe ik dus zéker niet lijk te behoren. Terwijl ik ook wel weet waarom ik van het eerste deel veel meer kon genieten dan van dit ‘product’ (dat momenteel op IMDb hoger gewaardeerd wordt?). Ondanks de wederom best ‘stevige’ cast, met zelfs één mega-verrassing die…
“Ik vond ‘m eigenlijk super-vet!“, was mijn ietwat voorzichtig geuite reactie direct na het zien van Maggie – The Lost Daughter – Gyllenhaals heerlijk opvallende en Jessie-Buckley-als-dé-nieuwe-topactrice-bevestigend romantisch horrordrama The Bride!. Met een zeer ongewone vierde-muur-doorbrekende opzet (vooral in de intro) die de hele film direct een sfeer geeft waarin heerlijk veel mogelijk is. Of zoals m’n eerste notitie luidt: “Fantastisch! Vooral door hoe Gyllenhaal ons in een gekte meekrijgt“, waardoor ik niet veel later…
Het leukste dat tijdens het meer dan vermakelijke Send Help gebeurde was het opschrikken van een meisje een paar stoelen verderop, toen de film toonde door wie hij gemaakt is. Deze Sam – Evil Dead, Drag Me to Hell – Raimi-film (of hommage en/of ‘remake’?) begint namelijk verrassend rustig – met een best genuanceerd portret van ‘iemand op het spectrum’ – om na ongeveer een half uur pas wat horror-gore in je gezicht te gooien.…