Nuevo orden (a.k.a. New Order – 2020)

Damn, dit Mexicaans misdaaddrama biedt een niet-oordelende maar ook cynische, dystopische blik op hoe economische ongelijkheid kan leiden tot mega-lomp ‘frustraties eruit gooiend’ geweld. Ik kreeg zelfs een paar keer zo’n naar nachtmerrie-gevoel; dat je écht vreest dat het niet meer goed komt, en enkel erger kan worden voor de betrokkenen. Een beetje een mix van het Duitse The Edukators (2004) en het Braziliaanse Bacurau (2019), met een klein vleugje V for Vendetta (2005). Al…

Les Olympiades, Paris 13e (2021)

Het beste aan deze best ‘kleine relatiestudie’ van Jacques – De rouille et d’os, Un prophète – Audiard is hoe hij de ingewikkeldheid van relaties vrij losjes en entertaining weet te tonen, zonder voor de makkelijke weg te kiezen. Af en toe wel wat ‘on-Audiards’ vluchtig (zoals sommigen in de film met relaties omgaan), maar ik voelde me juist ook wel geconfronteerd met sommige meer rechtlijnige opvattingen mijnerzijds (mogelijk een deel van de redenen waarom…

Everything Everywhere All at Once (2022)

Holy smokes, wat een overweldigende maar ook behoorlijk onoverzichtelijke ride was dit zeg..! Initieel niet ingekocht voor de Nederlandse markt (wat ik nu ergens wel kan begrijpen), kreeg ik halverwege de gedachte, dat het verhaal mogelijk geschreven was door een knetterstonede moeder, die de problemen met (en ook liefde voor) haar dochter in één ‘ik ben stoned en alles lijkt met elkaar verbonden‘-verhaal wilde vangen. Maar wat blijkt: de film is van de twee Daniels…

L’événement (a.k.a. Happening – 2021)

Direct na afloop van L’événement appte ik een (zwangere) vriendin van me met: “Volgens mij ken ik veel vrouwen – waaronder jij – die deze film niet zullen trekken. Zo f’ing confronterend is ie..!” Een dag later vraag ik me echter af, of dat niet mijn mannelijke projectie is. Want kunnen vrouwen sowieso niet meer pijn aan dan mannen? Nee Thierry, Johan D., c.s., dit is geen zelfhaat of oikofobie, maar ervaring en/of eerlijkheid (probeer…

Doctor Strange in the Multiverse of Madness (2022)

Helaas, ondanks een aantal heerlijke cameo’s (waaronder dé favoriete acteur van de regisseur) en waarschijnlijk een voor echte Marvel-nerds orgastische samenkomst met een andere succesvolle Marvel-franchise, vrees ik dat het Marvel Cinematic Universe door Doctor Strange in the Multiverse of Madness eerder fans verliest, dan dat erbij komen. Voor eventueel nieuwe fans is alles namelijk teveel verweven met eerdere films én series, en dat zorgde bij mij uiteindelijk ook voor m’n kritische oordeel: deze films…

Navalny (2022)

De documentaire Navalny volgt de Russische oppositieleider Aleksej Navalny na zijn vergiftiging in augustus 2020, waarna hij zelf – met de hulp van onder andere onderzoekscollectief Bellingcat – probeert te achterhalen én bewijzen wie er achter zijn moordaanslag zit. Zeker indrukwekkend, maar weet wel dat het (ook) een CNN-productie is. En die nieuwszender heeft mij inmiddels aardig murw gebeukt, doordat ze elk nieuwsfeit inmiddels tot “Breaking News” bombarderen (oftewel: koning zijn in het (over-)dramatiseren van…

Jerrod Carmichael: Rothaniel (2022)

Met een totaal ander onderwerp – maar wat mij betreft wel indrukwekkender – toont de Amerikaanse komiek Jerrod Carmichael hier wat Hannah Gadsby met Nanette ook al deed; dat stand-up en/of komedie zoveel meer kan zijn dan enkel grappig. Je maakt in deze HBO-special namelijk één van de belangrijkere momenten uit zijn leven mee, iets wat hij fantastisch eerlijk deelt. En dat schepte bij mij direct zo’n band, dat het een beetje voelt alsof ik…

Morbius (2022)

Ik denk dat vooral (en alleen?) Tom Hardy’s Venom blij is met deze laatste Marvel-film. Niet omdat het hoofdkarakter in Morbius zichzelf als grapje “Venom” noemt, maar doordat door deze vrij monsterlijke film Venom: Let There Be Carnage niet meer de slechtste Marvel-film is die ik ooit gezien heb. Misschien dat het casten van Tyrese – Fast & Furious – Gibson in de rol van FBI-agent wel al genoeg zegt? Of dat de bad guy uit…

The Unbearable Weight of Massive Talent (2022)

Haha, na het zien van de trailer verwachtte ik het al, en toen ik The Unbearable Weight of Massive Talent vorige week in een voorpremière zag, werd m’n vermoeden ook bewaarheid, want ik heb lang niet zo hard gelachen tijdens een bioscoopfilm! Heerlijke zelfspot van één van de hardst werkende acteurs in Hollywood, en wat mij betreft de beter gelukte versie van The Lost City. Als in: de film gaat ook over iemand die eigenlijk…

The Sparks Brothers (2021)

Ik weet niet zeker wat langer is: mijn lijst met aantekeningen die ik maakte tijdens en ná, of het aantal grote namen dat voorbijkomt ín deze documentaire over Sparks, oftewel: “Your favorite band’s favorite band“. Regisseur Edgar – Baby Driver, Last Night in Soho – Wright geeft met The Sparks Brothers deze – bij het grote (en zeker Nederlandse) publiek volgens mij behoorlijk onbekende – band precies wat ze verdienen: een bijna megalomane maar geweldige…

After Yang (2021)

After Yang lijkt filosofisch gezien ergens te passen tussen Ex Machina, Moon, Her, A.I. Artificial Intelligence en Robot & Frank, maar leek initieel wat ‘kleiner’ van opzet en plot. Maar hoe meer ik erover nadenk – heb naderhand ook het kortverhaal gelezen waarop regisseur Kogonada z’n scenario baseerde – des te ‘rijker’ de film wordt. After Yang is namelijk een mooie studie naar de acceptatie van verlies, wat het betekent om ‘mens’ te zijn, en wat…

The Lost City (2022)

Volgens mij is het voor mij als man bijna onmogelijk om de aantrekkingskracht van The Lost City op waarde te schatten. Ik zag deze ‘boeketreeks-film’ namelijk in een zaal waarin vooral de vrouwen zich de spreekwoordelijke ‘ballen uit de broek’ lachten. Inderdaad, een biologisch gezien vrij lastig ‘spreekwoord’. Maar met het risico om politiek-gender-gevoelig volledig uit de bocht te vliegen, voelde The Lost City voor mij een beetje hetzelfde aan als een kledingruilfeestje voor vrouwen:…