Wat een weelde dat de ‘grootste’ filmmaker van het moment het meest klassieke heldenverhaal ooit heeft verfilmd, want wat een episch-heroïsche film is The Odyssey geworden zeg. Denk de klassieke Ben Hur qua grootte, maar dan goed ‘vertaald’ naar het nu, met zeer grootse thema’s (en zelfs wat spiritueel-psychedelisch?), maar ook enorm subtiele vondsten (bijvoorbeeld in Zendaya’s rol). En dan ook nog ‘ouderwets’ gefilmd met zoveel mogelijk ‘practical fx‘, waardoor ze alleen voor de zeescènes…
Oei, wat een snoeiharde blood & gore zeg, in deze zesde film in een reeks die ooit zo heerlijk campy begon. Nu is het vooral genieten van de enorme viezige lompheid, want qua verhaal voelt deze het meest inwisselbaar/’franchise-y‘. Overigens nu geregisseerd door een Fransman, en daarmee zou je wel kunnen aanvoelen welke kant die lompheid op gaat. Effe psychologie van de koude grond: zou de andere kant van die wat hautaine-Franse-haantjes-medaille misschien wel zulke…
Het is natuurlijk altijd gevaarlijk om ’terug te gaan’ naar een tekenfilmserie uit je jeugd. Als fervent kijker van He-Man and the Masters of the Universe (tv) dook ik toentertijd vrij makkelijk in het best uitgemolken verhaal van een jochie dat echt wel specialer is dan de rest. Maar wat ik gisteravond meemaakte bij de 4Dx-versie van Masters of the Universe zal ik niet snel vergeten. Waar ik die continue afleiding van zo’n bewegende stoel…
Yes, ik kwam een stuk vrolijker de IMAX-zaal uitgelopen dan na afloop van het tweede deel, hoeveel dit ook (deels) een herhaling van zetten bleek te zijn. Qua verhaal val je namelijk ergens in, en zonder duidelijke sturing naar waar dit grootse verhaal heen zou moeten gaan, zou dit dus net zo goed deel 14 als deel 3 kunnen zijn. Ja, daarin zit een duidelijk bedoelde kritiek op Avatar: Fire and Ash als film, maar…
Wat ik nu ga zeggen kan super-arrogant overkomen, en mogelijk toont het juist dat ik iets ‘mis’, maar Eternity voelt een beetje als ‘nadenken over meer dan dit leven’-for-dummies. Ik begrijp ook niet waarom ik deze goed geacteerde romcom in een filmhuis moest zien (zou Pathé er niet genoeg commerciële potentie in gezien hebben, wat ik wel begrijp?), want de boodschap is niet alleen te ‘fuzzy’, de makers lijken ook letterlijk één van de grotere…
Verrassend ‘hedendaags’ in thematiek (en ‘spiritualiteit’?), mooi klassiek verteld (tot het gebruikte lettertype aan toe), maar dus ook heerlijk ‘contempleerbaar’, als in: volgens mij zijn hier best wat interessante essays over te schrijven. Want natuurlijk vroeg Mary Shelley zich in het originele boek (uit 1818..!) al af wie nu het echte monster is het verhaal, maar het voelt alsof Guillermo del Toro – die hier een droomproject werkelijkheid zag worden – misschien wel dezelfde podcasts…
Sketch toont vooral hoe je met een mooi klein concept en een goed visual FX-team(pje) best veel impact kunt maken. Om even een rare mix te maken: Sketch voelt ergens als de love baby van Inside Out en Super, met een overduidelijke visie op hoe expressie onontbeerlijk is om ons door moeilijke tijden heen te helpen. Waardoor ik m’n favoriete ‘definitie’ van kunst weer van stal kon halen, waardoor ik ook ietwat doordraafde in m’n…
Ik weet totaal niet wat de achtergrond van Marielle Hellers lekker rauwe blik op moederschap is, maar Nightbitch voelt vooral aan als film over iemand die die roze mama-wolk nou eindelijk eens zo eerlijk mogelijk wil tonen én becommentariëren. Daarin heeft Heller overigens wel voor een dierlijke metafoor gekozen die mij niet direct 100% duidelijk was, maar het lijkt wel dat ze wil tonen hoe onze dierlijke instincten niet altijd matchen met onze gewenste, beschaafde…
Misschien wel het meest opvallende aan het kijken van The Old Guard 2 was dat ik er – ondanks het feit dat de film óverduidelijk een aflevering in een gehoopte franchise/serie is – eigenlijk best lekker in zat. Nu weet ik niet of dat door een nogal ‘buff’ Charlize Theron kwam, of doordat het qua production value wel één van Netflix’ grootste producties lijkt, maar ik zou vanavond best graag het volgende deel kijken. Hopelijk…
Allereerst: yes, ik heb heerlijk genoten van The Life of Chuck. Door de voice-over en fragmentarische, omgekeerde vertelling merk je direct dat het een boekverfilming is, maar dan wel één van een Stephen King-kortverhaal, door één van de interessantste genre-filmmakers van het moment: Mike – Midnight Mass (tv), The Fall of the House of Usher (tv), Doctor Sleep, The Midnight Club (tv) – Flanagan. En qua cast nam hij tal van ‘bekende koppen’ uit die…
Yes, na het wat over-pretentieuze van Parthenope was dit wel heerlijk relativerende quatsch, met een topcast die tijdens het maken mogelijk meer plezier heeft gehad dan wij in de bioscoop hadden. Niet dat Death of a Unicorn zwaar tegenviel hoor, maar neem aub. niets al te serieus, want dat past echt niet bij deze Paul Rudd-Jenna Ortega-film van Alex Scharfman, die vooral als ‘additional crew‘ ooit ervaring opdeed bij zeker drie topfilms (waaronder een Oscarwinnaar!).…
Zo, dat was één van de meer opmerkelijke bioscoopervaringen in tijden. Al moest ik me daarvoor wel even over m’n weerstand tegen ‘klootzak-hoofdpersonen’ heen zetten. Maar de keuze van Robbie Williams om zichzelf als CGI-aap te laten vertolken pakt om een paar reden ook erg positief uit. Allereerst kun je nu wel voorspellen dat we binnenkort geen B- of C-acteurs meer in grote films gaan zien (die kunnen namelijk geloofwaardig vervangen worden door CGI), maar…