Masters of the Universe (2026)
Het is natuurlijk altijd gevaarlijk om ’terug te gaan’ naar een tekenfilmserie uit je jeugd. Als fervent kijker van He-Man and the Masters of the Universe (tv) dook ik toentertijd vrij makkelijk in het best uitgemolken verhaal van een jochie dat echt wel specialer is dan de rest. Maar wat ik gisteravond meemaakte bij de 4Dx-versie van Masters of the Universe zal ik niet snel vergeten. Waar ik die continue afleiding van zo’n bewegende stoel en pufjes en water-sprietsen normaliter ‘haat’, bood het nu eigenlijk het enige échte vermaak. Want waar ik zojuist zag dat er maar liefst vijf scenaristen aan het verhaal hebben gewerkt, bedacht ik me direct na afloop al de ChatGPT-prompt waarmee ik dacht dat het scenario in elkaar was geflanst: “Haal alle karakters uit die jaren 80-tekenfilmserie bij elkaar, schrijf dan de meest voorspelbare oneliners – waarbij je Dolph (uit de 1987-filmversie van He-Man!!) Lundgren de meest wijze laat bezigen – gooi daar nog wat zelfspottende jaren-80-homofobe grapjes doorheen en KLAAR!”
Dus nee, wat een verschrikking was dít zeg…
Het verhaal
De blonde drol Adam (Nicholas – The Sheep Detectives, The Idea of You, Bottoms – Galitzine) vertelt tijdens een (eerste?) date aan een mooie meid dat hij als kind van een andere planeet toevallig op Aarde is terechtgekomen, omdat op z’n thuisplaneet Eternia de foute Skeletor (met stem van Jared Leto) zijn pa en koning (James – John Carter, Solomon Kane – Purefoy) en ma (Charlotte – Edge of Tomorrow, Peaky Blinders (tv) – Riley) heeft gevangen genomen en héél graag dat Zwaard der Kracht wil, waarmee de jonge Adam net op tijd een wormhole in wordt gegooid. Daardoor belandt hij dus op Aarde, maar tijdens z’n ‘vlucht’ doet hij direct wat hij niet mocht doen: het zwaard kwijtraken. Vijftien jaar later heeft hij het nog altijd niet echt gevonden, totdat het ogenschijnlijk opduikt op zo’n wannabe, lokale Comic-Con ergens. Zodra hij het zwaard aanraakt, blijken zowel Skeletors sujetten als z’n ‘oude’ vriendinnetje Teela (Camila – Palm Springs, Riverdale (tv) – Mendes) echter gealarmeerd te worden, en barst het verhaal los.
Vijfendertig-scriptfouten-negerend verder zijn we terug in ‘die andere wereld’, waar Teela’s vader Duncan (Idris f’ing Elba!!) niet langer de koningsgarde leidt, maar als zatlap in de gevangenis ligt, samen met de door Kristin – Saturday Night Live (tv), The Skeleton Twins – Wiig (!!) van een stem voorziene Roboto. Omdat Adam niet de meest wijze protagonist uit het universum blijkt, laat hij zich vrij opzichtig in Skeletors val lokken, om vervolgens gebruik te maken van het feit dat zijn thuisplaneet bevolkt wordt door allerlei superhelden met precies alle krachten die op dat moment in het script, oh sorry: verhaal, nodig blijken.
En dan ontspint zich dus een verhaal waarin Adam z’n op Aarde opgedane, menselijke empathie moet zien te mixen met de meer standaard ‘je moet als man overal voor VECHTEN!!’-cultuur van z’n thuisplaneet, die mét zo’n houding wel technieken heeft weten te ontwikkelen, waar NASA nog altijd jaloers op is. Zodat er – tussen de té makkelijk in te vullen oneliners – nóg meer zelfspot-grapjes uitgeprobeerd kúnnen worden…
“4Dx of gewoon niks?“
Ja, dat vroeg ik me wel af: kwam onze ervaring – dat dit de slechtste film in tijden is – nou door het verhaal, of doordat 4Dx gewoon de meest afleidende bioscooptoevoeging ooit is? We lachten ons kapot om het bijna uit de stoel gegooid worden tijdens de vele actiescènes, maar het zorgde er natuurlijk ook voor dat we geen moment meegezogen kónden worden in het verhaal. Maar ja, als je dan af en toe wél in het verhaal zit, maar dan direct de dialogen te makkelijk kunt voorspellen, dan lijkt het inderdaad eerder dat je in een B-versie van een Efteling-achtbaan zit, dan in een bioscoop. Waardoor ik dus wel een paar keer dacht: “Ooooooooh, mogelijk willen ze echt zó fout de campy kant op gaan, dat ze echt uit alle prullenbakken in Hollywood de afgekeurde grappen hebben gevist..!?”
Dus ja, aan de ene kant vind ik 4Dx dus echt verschrikkelijk, maar het redde nu onze avond wél, omdat de film dus zeker niet goed genoeg is…
Crew & cast
Terwijl er dus vijf schrijvers aan het verhaal werkten (waaronder Michael – John Wick 4, The November Man, Predators – Finch en Dave – The Expend4bles, Spider-Man: Across the Spider-Verse, Shang-Chi and the Legend of the Ten Rings, Wonder Woman 1984, Zombieland: Double Tap – Callaham), wat uiteindelijk verfilmd is door een drievoudig Oscargenomineerde (!!!!!) regisseur: Travis Knight. Nu waren die nominaties allemaal voor z’n werk aan animatiefilms (Missing Link, Kubo and the Two Strings en The Boxtrolls), maar dat feit verraste me net wel echt enorm. Maar mogelijk is hij dus vooral goed in het bedenken van hoe karakters zich moeten gedragen, maar krijgt hij het op levende acteurs niet echt overgebracht..? De film herbergt namelijk flink wat goede acteurs, maar sommige scènes kwamen echt tenenkrommend slecht over, acteertechnisch. Zo erg zelfs, dat ik me hardop afvroeg hoe dat toch moet zijn, als je als begenadigd acteur een zin uitspreekt die best ‘fout’ klinkt, in de hoop dat de makers er dan in de montage en/of ‘post‘ (productie) maar iets van gaan maken.
Zoals ene Idris – Luther (tv), The Harder They Fall – Elba, toch één van de acteurs die in de running is om de nieuwe James Bond te worden, en die vrijwel overal geweldig aanwezig is. Nu komt dat voor een deel ook door z’n charisma, dat ie hier ook gewoon ‘meeneemt’ natuurlijk. Maar ik zag zojuist ook een talkshow-interview met Alison Brie, die zo enthousiast de film probeerde te promoten dat ze mij bijna aan mijn kritische houding deed twijfelen (totdat ik me besefte dat het natuurlijk letterlijk haar werk is, om zó positief te doen). Brie was geweldig in bijvoorbeeld Together (tegenover haar real life liefde Dave Franco), toch stiekem één van de coolere horrors van dit jaar. Verder kan Jared – Tron: Ares, Morbius – Leto er natuurlijk niks aan doen dat Skeletors schedel leek te zijn opgebouwd uit spieren, want zijn bovenkaak-bot bewoog qua mimiek namelijk wél. En het is best grappig om zo’n bad guy overduidelijk z’n onzekerheden te zien bezigen, al leek daar een vergelijking met Donald T. (die president) ook wel ietwat opzichtig opgeplakt te zijn. Qua ‘onzekerheid’ begrijp ik de keuze voor zo’n wat drollerig ogende acteur als Galitzine ergens wel, maar zodra hij eenmaal verandert in z’n ‘beroemde’ karakter, weet ie dat drollerige niet genoeg van zich af te schudden helaas. Verder viel Morena – Deadpool, Deadpool 2, Deadpool & Wolverine, Homeland (tv) – Baccarin me nog op, maar ik noem haar hier nu enkel nog, om nóg meer te kunnen namedroppen (zodat Google enthousiast wordt van al die interne Filmofiel-links op deze pagina…).
Final credits
Natuurlijk was de pre-tiener Filmofiel ten tijde van die serie precies dát: een pre-tiener die lekker meegevoerd wilde worden en totaal nog geen serieus-kritische houding ontwikkeld had. Dus mogelijk ben ik de doelgroep inmiddels allang ontgroeit en is deze film ook echt voor 12-13 jarige jochies gemaakt. Al vraag ik me dan wel af, in hoeverre de jaren-80-stijl inzake de ‘homo-erotische’ grapjes in de film nu nog kán/mag. Niet dat ik hier de woke-kaart wil trekken hoor, maar als je dan naar de uiteindelijke ‘boodschap’ van de film luistert, dan lijken ze toch ook op dat vlak wel iets te wíllen zeggen. Maar ja, dat blijft allemaal zo plat en oppervlakkig, dat ik me nog altijd afvraag wat nu precies de tone of voice is, die ze wilden nastreven. Het vliegt namelijk zo alle kanten op, dat er ook continu uit bochten gevlogen wordt.
Of zoals ik na afloop tegen m’n vrienden zei: “Mogelijk heb je af en toe zo’n film nodig, om andere/gewone films juist béter te gaan vinden!?”