The End of Oak Street (2026)
“Dus is het niet gewoon een kinderfilm!?“, hoorde ik mezelf afvragen, toen ik na afloop zag dat m’n aantekeningen over deze nieuwe David Robert – It Follows, Under the Silver Lake – Mitchell steeds negatiever werden. Ergens ‘schrok’ ik ook wel weer, want ik voelde een beetje hetzelfde als bij Woeste Grond, die boeren-tv-serie waar mijn moeder groot fan van is, maar waarvan ik geen hele minuut kán kijken. Alles is namelijk zó simpel gezet én geschreven, dat ik dus ga twijfelen of ik wel weet wat ‘het grote publiek’ wil.
Al moet ik – om terug te komen bij The End of Oak Street – wel toegeven dat m’n mede bioscoopbezoekers ook vaker wat uitlacherig deden, dan dat ze met open mond van verbazing naar een geweldige film leken te kijken…
Het verhaal
Waarom de film zich aan het begin van de jaren 80 van de vorige eeuw afspeelt, dat weet ik niet, maar mogelijk heeft dat ook wel te maken met bovenstaande eindconclusie, gekoppeld aan het feit dat de maker volgens mij z’n overleden vader eert aan het begin van de aftiteling. Waarbij ik dus denk dat de schrijver-regisseur mogelijk wat van z’n eigen familiegeschiedenis in het verhaal heeft verwerkt, wat zou kunnen verklaren waarom het gezin van Denise (Anne – The Odyssey, Colossal – Hathaway) en Greg (Ewan – Trainspotting, Doctor Sleep – McGregor) wel doet alsof het gelukkig is, maar er speelt genoeg onderhuids om voor wat extra (formule)motivatie te zorgen…
En dat is ook wel nodig, als ’s nachts op onverklaarbare wijze hun straat/buurt ineens zo’n 100 miljoen jaar terug in de tijd wordt gegooid. Inderdaad: “WTF..!?????“, zul jij ook wel denken dan. Nu is er geen tijd voor om daar al te lang over na te denken, want die dino’s hebben honger. Maar zoon Brian (Christian – Frankenstein, The Monkey – Convery) heeft precies de domheid waardoor je je als kinderloze recensent weer afvraagt waarom mensen überhaupt wél kinderen willen, terwijl dochter Audrey (Maisy – My Old Ass – Stella) een ontluiking heeft die in commerciële 80’ies films toentertijd totaal ondenkbaar was, maar die hier vooral haar broertje teleurstelt.
Maar hóe komen ze weer terug in ‘onze’ tijd. Zouden ze die rare lichten niet terug kunnen vinden? En waarom gebeurt er dan ineens iets gruwelijk lomps..??
So much talent, so little goede film…
Als je bij zo’n familiefilm op een gegeven moment denkt: “Hey, als die kids nou eens gewoon doodgebeten worden door zo’n overduidelijk fluffy gemaakte dino, zou dat niet een hoop gezeur schelen in het verhaal?“, dan is er ergens iets goed mis gegaan. Natuurlijk kan dat aan mijn mood liggen (die wel ietsjes down was door een licht buikgriepje?), maar ik moest het irritante stelletje aan het eind van dezelfde rij in de bioscoopzaal gelijk geven, met hun wat uitlacherige reacties af en toe. Want hoe je het ook wendt of keert: deze film is gewoon best slecht geschreven en ook slecht geregisseerd. Wat vooral opvalt doordat er vrij weinig doorgedacht lijkt op geloofwaardigheid; iets dat bij een film met zo’n ‘opvallende’ premisse juist van extra belang is. Doordat het disbelief dat je voor een fijne filmervaring moet suspenden, moet je de rest daar omheen dan wel geloofwaardig maken. En dat gebeurt niet, als je scènes maakt waarin het gezin in delen is opgesplitst, daar gruwelijke spijt van krijgt en er alles aan doet om weer bij elkaar te komen, om dan na amper één seconde na samenkomst weer besluit om uit elkaar te gaan. En mogelijk dat één zo’n scène ervoor kan zorgen dat ik direct KRITISCHER word op de rest, wat dan jammer blijkt te zijn voor mijn beleving (waar jij mogelijk helemaal geen last van krijgt/hebt (gehad)). Maar áls je kritisch wordt, dan biedt de film ook echt teveel ‘afzeikpunten’, if you ask me…
Crew & cast
En dat is best raar, als je weet dat Mitchell hiervoor dus het fucking creepy It Follows maakte, en met Under the Silver Lake daarna zijn American indie-pad weer leek op te pikken. Dus ergens ‘hoop’ ik nog dat ik iets gemist heb, maar eigenlijk was m’n conclusie al vrij snel: dit is te simpel en plichtmatig gemaakt, terwijl z’n eerdere films dus zo vet en/of opvallend waren. Zou dit voor Mitchell dan zijn wat Bad News Bears voor Richard Linklater was: een film waarmee hij vooral z’n gezin (of familie?) wil pleasen, en gelijktijdig ook nog één van Hollywoods grootste markten bedienen? Of is het toch puur wat ik al eerder dacht: een ode aan z’n vader, waardoor hij zelf ook wat minder kritisch naar z’n eigen scenario keek?
Ik ontdekte net dus pas, dat ik Stella in haar vorige film wel geweldig vond (die over die ‘oude kont’ ;)), terwijl ze hier dus een ietwat irritant ‘kind’ speelt. Wat ik daarmee bedoel: met deze rol valt ze totaal niet op, en lijkt ze meer een wat doorsnee acteur. Over Convery zal ik verder niets zeggen, maar McGregor en Hathaway zullen bij de cast-&-crew-première toch ook wel een paar keer gedacht hebben: “Damn, sommige acteerscènes zijn echt niet uit de verf gekomen hè?” (iets dat je als acteur op de set zelf niet altijd kunt voorzien), want ondanks het heftige dat er ook wel gebeurt in de film, lijken ze voor geen enkele scène echt diep te hebben hoeven gaan. En die buurman kun je dus herkennen van The Wolf of Wall Street en/of The Boys (tv).
Final credits
Ik hoop toch niet dat deze film aandacht, buzz en/of financiering kreeg doordat iemand die tagline ‘leuk’ vond? “Hahahaha, ‘where goes the neighborhood?‘ in plaats van het bekendere ‘there goes the neighborhood?‘: welk marketinggenie heeft dát bedacht..!!??“, heeft hopelijk niet door de studiogangen in Hollywood geklonken. Want mocht dat dus wel zo zijn, dan moet ik mijn eigen beoordelingsvermogen toch wat trachten af te zwakken of aan te passen, want ik vind het best fijn om wel ‘verbonden’ te zijn met het grotere publiek.
Aan de andere kant: ik gaf deze film juist een kans vanwege de nogal aparte premisse, werd bij de begintitels nóg enthousiaster door de aanwezigheid van J.J. Abrams als producent, maar werd mogelijk daardoor dus ook nog steviger teleurgesteld..?