Civil War (2024)

Het eerie gevoel dat Alex – Ex Machina, Annihilation, Men, Devs (tv) – Garlands nieuwste film oproept komt volgens mij doordat hij een ‘waarschuwingsfilm’ heeft gemaakt in een stijl die je kent van klassiekere oorlogscorrespondent-verhalen, maar dan gezet in zo goed als hedendaags Amerika. Met een president (Nick Offerman) die koste wat het kost aan de macht wil blijven, en daarvoor alles de vernieling in laat lopen. Maar Civil War gaat vooral over journalisten en hun…

Immaculate (2024)

Op een creatieve manier omgaan met geloof en/of spiritualiteit kan logischerwijs op twee manieren uitpakken. Positief, zoals in Dev Patels Monkey Man of Jeymes Samuels The Book of Clarence, waardoor zo’n ‘klassiek’ verhaal ineens een meer hedendaagse betekenis krijgt, of negatief, zoals in Russell Crowe’s The Pope’s Exorcist, waardoor je je afvraagt: lukt het nog altijd niet om wat scherper te kijken naar die patriarchale vernachelarij waardoor zo’n verhaal vastgezogen blíjft zitten in die beklemmende,…

Monkey Man (2024)

Door z’n première op SXSW had ik lichtelijk al wat goede hoop. En deze werd vrijdagavond voor mij waarheid : Dev Patels regiedebuut Monkey Man was niet alleen heel vet, doordat hij hiermee z’n voorouders’ cultuur in een John Wick–Oldboy-achtig vechtersjasje kon gieten (en daarmee een supercoole film kon maken), maar ook lekker surrealistisch (en persoonlijk), waardoor je continu voelt dat hij deze film ‘moest’ maken. Al zal ook deze voor sommigen wel weer té…

Love Lies Bleeding (2024)

Nu kan ik wel heel makkelijk “Thelma & Louise on steroids” typen, maar ergens ‘mag’ ik dat niet, want moet eerlijk toegeven dat ik die Susan Sarandon-Geena Davis roadmovie nooit gezien heb (omdat het einde mij toen direct verklapt werd)..!! Maar Love Lies Bleeding lijkt zeker wel een soortgelijke opzet en/of thematiek te hebben ja, maar dan met een bodybuilder in één van de hoofdrollen. Waardoor ik deze film beter in een oneliner als “a…

Road House (2024)

Nee, deze remake heeft geen Patrick Swayze, geen Ben Gazzara, geen Sam Elliot, geen Kelly Lynch en geen “It’s my way or the highway!” Maar eerlijk gezegd: ik word een beetje moe van het moeten erkennen dat de ‘jeugd van tegenwoordig’ gewoon gewend moet zijn aan mindere kwaliteit. Al ben ik dan in hun ogen misschien ook wel een “ouwe lul”, maar deze 2024-versie van Road House is niks meer dan een simpele knokfilm, ditmaal…

Kung Fu Panda 4 (2024)

“Ja, ik kijk eigenlijk bijna alles..!“, klonk m’n lichte verontschuldiging toen iemand me vroeg naar welke film ik gisteravond ging. Want als ik het echt superdruk had gehad, dan had ik dit vierde deel net zo makkelijk overgeslagen als het derde. Maar dat maakt natuurlijk ook weinig uit, want deze franchise is vooral leuk vanwege het trachten herkennen van alle stemacteurs en het ‘flitsende vermaak’. Qua verhaal is het namelijk 100% formulewerk. Iets dat ik…

Out of Darkness (2022)

Dé reden dat ik deze film wilde zien, was één woord in een IMDb-reactie over deze ‘prehistorische horrorfilm’ over vluchtelingen, gezet in een nogal ontoegankelijke setting. En met een redelijk ontoegankelijke pace. Al begrijp ik wel waarom de makers deze film ‘nu’ zo belangrijk vonden om te maken. Genomineerd voor een vijftal British Independent Film Awards (waarbij het de Douglas Hickox Award ‘verloor’ aan het prachtige Aftersun) moest ik bij het zien van deze film…

The Book of Clarence (2023)

Jeymes – The Harder They Fall – Samuel flikt het gewoon weer: een lange tijd door een witte bril gezien genre hyper-dynamisch en volledig omgooien. En dat op een heerlijk creatieve manier die sommige ‘snowflakes‘ (ik gebruik deze term nu voor degenen die deze zelf verzonnen lijken te hebben) zó tegen de haren instrijkt, dat ik zojuist schrok van het IMDb-cijfer voor deze film. Want een bijbelverhaal herschrijven met vrijwel alleen zwarte karakters is natuurlijk…

Dream Scenario (2023)

Yes, Nicolas Cage is in heerlijke en absolute topvorm met een overigens niet altijd perfect gemake-upte kaalkop, in deze verontrustende komedie van de Noorse maker van Syk pike (a.k.a. Sick of Myself). En hier zet Kristoffer Borgli qua verhaal een Amerikaanse stap verder in zijn kritiek op onze ‘aandachtseconomie’. Al laat ie z’n hoofdpersoon nu gelukkig niet zo ver gaan als in die Noorse voorganger. Cage’ karakter blijkt namelijk juist apathisch in de dromen waarin…

Bastarden (a.k.a. The Promised Land – 2023)

Winnaar van drie European Film Awards, een wederom geweldige Mads Mikkelsen (in z’n moerstaal lijkt ie toch altijd nog nét wat beter), geïnspireerd op waargebeurde feiten, recent nog op de shortlist voor de ‘Best International Feature’-Oscar en met een priviliged bad guy waarvan je al snel hoopt dat ie gruwelijk aan z’n einde gaat komen: dat is Bastarden, hier uitgebracht als The Promised Land. Als ik bovenstaande clickbait-technisch in een oneliner zou moeten vangen, dan…

Origin (2023)

Pffoee hey, het is best zwaar/intens om deze film niet lang na The Zone of Interest te zien. En al voelde de film een beetje als ‘waargebeurd-RTL5-maandagavond-drama’ (wat opmerkelijk is, als je weet dat ie gemaakt is door Ava – Selma, When They See Us (tv) – DuVernay), raakte de film me wel zó hard, dat ik eigenlijk vind dat elke middelbareschoolklas hier verplicht naar toe zou moeten. Of het dan onder het vak geschiedenis…

American Fiction (2023)

Wat is het toch fijn om nog geen kwartier in een film al te wéten dat je hem gruwelijk goed gaat vinden. En dat je dan dus nog zeker anderhalf uur mag genieten van de scherpe blik van een debuterend regisseur. Als je dan leest dat hij wel aan de Watchmen-serie geschreven heeft (de serie die mij ook over Black Wall Street in Tulsa leerde, iets dat in mijn (witte?) geschiedenislessen niet onderwezen werd), dan…