Als een sucker voor muziekverhalen, viel het me toch op hoe ik deze biopic over Bruce Springsteen niet als allereerste van Nederland hoefde te zien (een gevoel dat sommige films me wel geven). Terwijl ik al wist dat Jeremy Allen – The Bear (tv), The Iron Claw – White ‘The Boss’ geweldig neerzette. Zo goed zelfs, dat hij waarschijnlijk als één van de laatste afviel voor de Oscarnominaties dit jaar. Al wordt hij wel wat naar…
Ondanks dat dit natuurlijk overduidelijk onderdeel is van een franchise-verhaal (iets dat me normaliter best tegen staat, omdat het vaak uit puur commerciële overwegingen gebeurt), bevat 28 Years Later: The Bone Temple sowieso misschien wel al de vetste scène van het jaar (beetje vergelijkbaar qua impact met dé muziekscène uit Sinners) én een ontzettend interessante ‘zombie-ontwikkeling’. En daardoor kan ik nu eigenlijk al niet wachten op die aangekondigde Untitled 28 Years Later-film, en dat zeg ik…
Wat een heerlijke luxe om een keer ‘blij’ te mogen zijn een lekkere simpele actiefilm te zien, na een streak aan ‘goede-films-kijken’ die precies een maand aanhield (ergens fijn om Eternity nóg een keer een sneer te geven ;)). Na een kwartier lang “Wees niet te kritisch Filmofiel, je kijkt deze voor z’n simpelheid!” tegen mezelf gezegd hebbende, kon ik namelijk best hard genieten van deze lekkere ‘puzzel-actiethriller’ met in de hoofdrollen Affleck en Damon,…
Ik weet niet of ik met hogere verwachtingen een filmzaal in kon lopen dan bij de voorpremière van Hamnet, een dag nadat dit meesterwerk van Chloé – Nomadland, Eternals – Zhao de Golden Globe voor Beste Dramafilm had gewonnen. En waar zulke verwachtingen wel eens in de weg zitten, dacht ik daar hier vanaf het allereerste shot niet meer aan. Ik werd namelijk zó meegenomen in de subtiliteit van het verhaal, dat ik aan het…
Nu kijk ik niet echt veel Iraanse films, dus dat ik Jafar Panahi in m’n hoofd even verwarde met Asghar Farhadi en wilde melden dat je wel kunt zien dat It Was Just an Accident van dezelfde maker is als A Separation, dat toont dus vooral mijn gebrekkige kennis. Terwijl de films wel wat overeenkomsten vertonen. De belangrijkste: beide films bieden een opvallend ‘levendig’ kijkje in de Iraanse samenleving, weten drama zó inleefbaar te maken…
Yes, en wauw, wat een film. Of zoals één van m’n aantekeningen na afloop: “Geweldig: broederliefde, trauma’s, psychiatrisch patiënten die denken Björn van ABBA te zijn, een onverwacht vette autocrash en dat allemaal in een duidelijke maar ontzettend goed ingevulde formule…” Daarnaast vond ik het wederom geweldig om te zien dat Mads – Casino Royale, Valhalla Rising, The Promised Land – Mikkelsen in z’n geboorteland veel gevarieerdere rollen mag spelen dan ‘in Hollywood’, waar iedereen…
Geschiedenis is iets waar de mens volgens mij gemiddeld méér in geïnteresseerd raakt naarmate deze ouder wordt. Dat is in elk geval bij mij het geval, maar dat lijkt zeker ook voor één van mijn cinemahelden te gelden: Blue Moon is namelijk Richard Linklaters tweede historische film in iets meer dan een maand. Al zal deze, in tegenstelling tot Nouvelle Vague (over Godard en het maken van A Bout de Souffle), dit jaar niet mijn top…
Hét grote voordeel van alle geopolitieke commotie in de wereld (en een als kind getraumatiseerde man als machtigste ter wereld), is dat kunstenaars méér urgentie voelen om ‘iets’ te uiten. En dat kon je afgelopen jaar al erg goed merken in de bioscopen. Hoe vet is het, dat zulke grote maatschappelijke issues zo snel terug te zien zijn in de kunstvorm die film kán zijn? Waarbij ik ook direct toegeef dat ik graag zaken projecteer…
Alsof de goden ermee speelden, noteerde ik – direct na afloop van het zien van deze emotioneel echt prachtige film – de woorden waarmee de vandaag overleden Isiah Whitlock Jr. voor altijd geassocieerd zal worden: “Holy shiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiittttttt!“. Gevolgd door “…wat een enorm aantal rake scenes zeg: zoveel intens gevoelige gezinsdynamiek van top level, waardoor alle karakters ineens mensen zijn die je het beste wenst, maar die duidelijk ook nog iets van ‘lering’ nodig hebben…” En…
Yes, ik kwam een stuk vrolijker de IMAX-zaal uitgelopen dan na afloop van het tweede deel, hoeveel dit ook (deels) een herhaling van zetten bleek te zijn. Qua verhaal val je namelijk ergens in, en zonder duidelijke sturing naar waar dit grootse verhaal heen zou moeten gaan, zou dit dus net zo goed deel 14 als deel 3 kunnen zijn. Ja, daarin zit een duidelijk bedoelde kritiek op Avatar: Fire and Ash als film, maar…
Fijn..! Ik vond Wake Up Dead Man de beste in de Knives Out–franchise tot nu toe, waarbij ik direct moet zeggen dat ik ook niet echt van kluchten houd. Daarnaast past deze derde film best goed in deze tijd. Zowel qua Kerstgedachte, maar zeker ook politiek. Er zitten namelijk best wat links tussen Josh Brolins karakter en mensen die overal maar strijd in denken te moeten zien (en die behoorlijk aan de macht zijn momenteel),…
Qua zelfverzekerdheid lijkt Josh – The Crown (tv), Challengers – O’Connors karakter in het eerste deel zeker wel het titulaire karakter in deze nieuwe, ‘nostalgische’ heist-film van Kelly – First Cow, Night Moves, Meek’s Cutoff – Reichardt. Maar al snel lijkt dit uit een soort privilege te komen waar het drollerige type zich totaal niet bewust van is. En daardoor blijkt de titel ineens 100% ironisch. Of toch niet, als je wat uitzoomt en ziet…