“Na het jaar van de gekte, komt nu het jaar van de waanzin.” Zo klonken mijn ietwat profetisch-dramatische woorden rond de afgelopen jaarwisseling. En waar ik dat eigenlijk meer bedoelde inzake het politieke spectrum en Donny T.’s toenemende (morele) aftakeling, toont 2026 inmiddels ook dat filmmakers die oplopende ‘gekte’ van de laatste jaren ook al aardig ventileren via hun verhalen. En daarin gaat schrijver-regisseur Addison Heimann met deze ‘midnight screening festival favorite‘ overduidelijk en enthousiast…
The History of Sound is een mooie rustige film over verlangen, muziek en liefde, lichtelijk gepresenteerd als waargebeurd verhaal (wat het niet is!), maar ook een film die je wel wat ‘ruimte’ moet geven. Maar geraak je er dan eenmaal in, dan is het best hard genieten van zowel de acteerprestaties, de mooie settings als de tragiek in het verhaal. En nu kende ik de schoonheid van die (intensere?) Amerikaanse muziekbeleving al – van een…
Damn, die Kristoffer Borgli begint zich toch wel te ontspinnen tot één van de interessantste ‘nieuwe’ filmmakers van deze tijd. Beetje de ‘koning van het ongemak’, in hoe alle (drie) films die ik nu ken van hem, ook allemaal wat ‘naar’ aanvoelen, naast dat ze aardig vlijmscherp en contemporary naar de diersoort kijken die wij ‘mens’ noemen. In The Drama wordt ie overigens wel geholpen door maar twee gruwelijk charismatische hoofdrolspelers. Al raad ik je…
Yes, wat een heerlijke though provoking film was dit. Al was dit m’n eerste notitie na afloop: “meest fucked up film van het jaar, en lijkt wel gemaakt voor Sam Rockwells ‘gekte’“. Dat ik in de dagen ná het zien van deze film al meerdere YouTube-‘uitlegvideo’s’ gezien heb, die mijn initiële interpretatie ook weer wat ‘verfijnd’ hebben, dat toont vooral het meer dan interessante onderwerp natuurlijk. Al is dat onderwerp ook weer zó anti-Big Tech, dat…
Nu wil ik niet al te flauw beginnen door te zeggen dat het beste aan deze film de Disclosure Day-trailer was, die voorafging aan deze ‘John Wick meets Ready or Not 2: Here I Come‘, maar die trailer (waarbij ik na een seconde of vier, vijf overigens m’n oren en ogen dichtte om verder niets te weten over deze nieuwe van Spielberg) was wél het beste aan de Unlimited Night waarin ik They Will Kill…
Kijk naar de filmografieën van zowel schrijvers als regisseurs, en je ziet direct: “Ooooh, dit zijn allemaal ideale Hollywood-franchise-werknemers!” Iets dat doorgewinterde filmliefhebbers waarschijnlijk steviger voelen dan de primaire doelgroep, waartoe ik dus zéker niet lijk te behoren. Terwijl ik ook wel weet waarom ik van het eerste deel veel meer kon genieten dan van dit ‘product’ (dat momenteel op IMDb hoger gewaardeerd wordt?). Ondanks de wederom best ‘stevige’ cast, met zelfs één mega-verrassing die…
Project Hail Mary is een spannende, opvallend grappige, visueel aardig overweldigende én bij vlagen ook nog interessante film. Wat mogelijk niet zo verwonderlijk is, als je weet dat ie is gebaseerd op een roman van misschien wel de beste harde-science-fiction-schrijver (ja, dat is echt een subgenre) van het moment, naar het witte doek (zie ‘m aub daar!) is vertaald door één van de coolste scenaristen van datzelfde moment, en is geregisseerd door misschien wel het…
Ik heb Glen – Everybody Wants Some!!, Top Gun: Maverick, Hit Man – Powell eerder al geprezen om z’n ‘filmster-potentie’, maar die is nou ook weer niet zo groot als dat de makers van How to Make a Killing volgens mij dachten/hoopten dat die was. Als in: zijn charisma is níet genoeg om kijkers coûte que coûte met hem mee te laten voelen; daarvoor had de film hem wel wat menselijker moeten neerzetten. Waardoor de…
Een prachtig gevoelige film als I Swear, gebaseerd op een waargebeurd verhaal, komt maar eens in de zoveel jaar voorbij. Aan de ene kant: gelukkig maar, en aan de andere kant: wauw. Waarom beide kanten een groot compliment voor Kirk Jones’ ‘Tourette-film’ betekenen, dat lees je hieronder. Eerst wil ik namelijk acteurs Robert Aramayo, Peter Mullan, Maxine Peake en Scott Ellis Watson alvast alle lof toewerpen, terwijl ook Shirley Hendersons rol voor veel ouders ‘mooie’…
“Ik vond ‘m eigenlijk super-vet!“, was mijn ietwat voorzichtig geuite reactie direct na het zien van Maggie – The Lost Daughter – Gyllenhaals heerlijk opvallende en Jessie-Buckley-als-dé-nieuwe-topactrice-bevestigend romantisch horrordrama The Bride!. Met een zeer ongewone vierde-muur-doorbrekende opzet (vooral in de intro) die de hele film direct een sfeer geeft waarin heerlijk veel mogelijk is. Of zoals m’n eerste notitie luidt: “Fantastisch! Vooral door hoe Gyllenhaal ons in een gekte meekrijgt“, waardoor ik niet veel later…
Persoonlijk zó belangrijk dat ik bijna aan iets van lotsbestemming moest denken, maar daarin zit direct dan ook de grootste kritiek op dit sci-fi-drama met nogal GROOTSE intenties. In the Blink of an Eye wil namelijk zóveel zeggen over de diersoort die “mens” heet, dat regisseur Andrew – Finding Nemo, WALL·E – Stanton en/of scenarist Colby – Spaceman, For All Mankind (tv) – Day lijken te zijn ‘vergeten’ dat je allereerst wel een menselijke connectie…
Als ik deze mooie Brendan-Fraser-in-Tokio-film in één woord zou moeten samenvatten, dan zou dat “fragiel” zijn. En dat heeft dan niet enkel betrekking op Frasers karakter, maar ook op de thematiek van het verhaal, en een klein beetje op het verhaal zelf ook. Al is dit ook zo’n fijngevoelige film dat ik als recensent eigenlijk helemaal niet kritisch wíl zijn, mede ook door de mooie (pedagogische?) boodschap: “Sometimes it’s okay to pretend“… Het verhaal Philip…