Ik heb Glen – Everybody Wants Some!!, Top Gun: Maverick, Hit Man – Powell eerder al geprezen om z’n ‘filmster-potentie’, maar die is nou ook weer niet zo groot als dat de makers van How to Make a Killing volgens mij dachten/hoopten dat die was. Als in: zijn charisma is níet genoeg om kijkers coûte que coûte met hem mee te laten voelen; daarvoor had de film hem wel wat menselijker moeten neerzetten. Waardoor de…
Een prachtig gevoelige film als I Swear, gebaseerd op een waargebeurd verhaal, komt maar eens in de zoveel jaar voorbij. Aan de ene kant: gelukkig maar, en aan de andere kant: wauw. Waarom beide kanten een groot compliment voor Kirk Jones’ ‘Tourette-film’ betekenen, dat lees je hieronder. Eerst wil ik namelijk acteurs Robert Aramayo, Peter Mullan, Maxine Peake en Scott Ellis Watson alvast alle lof toewerpen, terwijl ook Shirley Hendersons rol voor veel ouders ‘mooie’…
“Ik vond ‘m eigenlijk super-vet!“, was mijn ietwat voorzichtig geuite reactie direct na het zien van Maggie – The Lost Daughter – Gyllenhaals heerlijk opvallende en Jessie-Buckley-als-dé-nieuwe-topactrice-bevestigend romantisch horrordrama The Bride!. Met een zeer ongewone vierde-muur-doorbrekende opzet (vooral in de intro) die de hele film direct een sfeer geeft waarin heerlijk veel mogelijk is. Of zoals m’n eerste notitie luidt: “Fantastisch! Vooral door hoe Gyllenhaal ons in een gekte meekrijgt“, waardoor ik niet veel later…
Persoonlijk zó belangrijk dat ik bijna aan iets van lotsbestemming moest denken, maar daarin zit direct dan ook de grootste kritiek op dit sci-fi-drama met nogal GROOTSE intenties. In the Blink of an Eye wil namelijk zóveel zeggen over de diersoort die “mens” heet, dat regisseur Andrew – Finding Nemo, WALL·E – Stanton en/of scenarist Colby – Spaceman, For All Mankind (tv) – Day lijken te zijn ‘vergeten’ dat je allereerst wel een menselijke connectie…
Als ik deze mooie Brendan-Fraser-in-Tokio-film in één woord zou moeten samenvatten, dan zou dat “fragiel” zijn. En dat heeft dan niet enkel betrekking op Frasers karakter, maar ook op de thematiek van het verhaal, en een klein beetje op het verhaal zelf ook. Al is dit ook zo’n fijngevoelige film dat ik als recensent eigenlijk helemaal niet kritisch wíl zijn, mede ook door de mooie (pedagogische?) boodschap: “Sometimes it’s okay to pretend“… Het verhaal Philip…
Niet dat ik heel diep in de materie zit, maar ik hoorde wel dat veel liefhebbers van Emily Brontë’s klassieker niet zo enthousiast zijn over deze verfilming. Wat ik ook hoorde, is dat deze “Wuthering Heights” (met aanhalingstekens!) vooral de interpretatie van de 14-jarige Emerald – Saltburn, Promising Young Woman – Fennell is, want tóen las ze het boek voor ’t eerst. En ja, wat ik vooral voelde gisteravond, is dat de film een beetje…
Nu weet ik niet zeker of ik moet starten met dat dit soort films voor mij persoonlijke pareltjes zijn, mede door de setting én de locatie (waar ik een keer of drie ben geweest), of met dat ik niet verwacht had dat deze film van (en met) Bradley Cooper zo interessant en goed zou zijn op relationeel vlak. Al toonde Cooper natuurlijk eerder al dat hij dat randje van depressie wel erg eerlijk weet te…
Allereerst: Marty Supreme is een heerlijk dynamische ‘sportfilm’ (misschien is m’n enige kritiek wel dat de sport zelf niet heel geweldig in beeld wordt gebracht?), gezet in een fantastisch weergegeven New York rond 1952, met een overigens opvallende 80’ies pop-soundtrack dat alles nóg alomvattender en/of universeler maakt. Daarnaast voelde ik nu eindelijk (?) waarom de Safdie’s al jaren worden gezien als de nieuwe ‘mean street NY filmmakers‘, onderstreept door een paar geweldige bijrolacteurs uit de…
Toen ik zojuist m’n eerste aantekening na afloop van het zien van deze Spaans-Franse productie teruglas – “sow, deze film verliest ineens z’n onschuld en daarmee duiken we in een psychedelische road trip, maar zonder duidelijke road” – zag ik dat ik het woord “film” nog gebruikte. Terwijl Sirât nogal een broertje dood lijkt te hebben aan enige filmconventie; het is eerder een soort performance–rave-kunstwerk waar iemand ’toevallig’ een camera bij plaatste. Versterkt door ’t…
Het leukste dat tijdens het meer dan vermakelijke Send Help gebeurde was het opschrikken van een meisje een paar stoelen verderop, toen de film toonde door wie hij gemaakt is. Deze Sam – Evil Dead, Drag Me to Hell – Raimi-film (of hommage en/of ‘remake’?) begint namelijk verrassend rustig – met een best genuanceerd portret van ‘iemand op het spectrum’ – om na ongeveer een half uur pas wat horror-gore in je gezicht te gooien.…
De reden waarom dit Braziliaanse misdaad-drama zo goed blijft hangen is vooral die zeer opvallende verhaalopzet, die ook jij waarschijnlijk niet zult verwachten. Waardoor de film dus heel wat meer/anders zegt dan jij als kijker mogelijk wilt. Ergens moest ik zelfs denken aan David Lynch’ geweldige Twin Peaks: The Return (tv), omdat de maker daar volgens mij net zo speelt met wat ‘wij’ als kijkers willen, terwijl dat – zeker bij The Secret Agent –…
Opvallend gebaseerd op een Amerikaans boek is No Other Choice al de tweede verfilming van dit ‘corporate thriller‘-verhaal (na Costa-Gravas’ Le couperet uit 2005). En nu ik achteraf dus weet dat Park – Oldboy, The Handmaiden – Chan-wook hiervoor Amerikaans bronmateriaal gebruikte, en daar een Koreaanse schaamte-gevoeligheid overheen goot, valt alles nog wat duidelijker op z’n plek. Terwijl ik eerder wilde stellen dat de maker van die lompe wraaktrilogie (Sympathy for Mr. Vengeance, Oldboy en…