Star Wars: The Mandalorian and Grogu (2026)
Okay, elke fan van de The Mandalorian-serie weet allang dat hij/zij/hen deze film MOET zien natuurlijk. Ik zag ‘m direct op de release-avond, en als fan van die serie – maar zeker ook van Star Wars – heb ik me bijna twee uur en een kwartier heerlijk vermaakt. Ook heb ik me bijna twee uur afgevraagd welk verhaal er nou precies verteld werd, maar de gezette, familiaire sfeer in de film voelde wel zó goed, dat mijn conclusie wel is dat deze film vrij makkelijk ’tussen’ de negen ‘originele’ films past (volgens mij is dit dan film nr. 6,5..?). In elk geval een stuk beter dan bijvoorbeeld Rogue One en Solo.
Oh ja, en dat woord/genre “familie” gebruik ik niet als enige…
Het verhaal
Het Empire is een tijdje geleden al gevallen, maar er blijken nog altijd afvallige ‘Keizersgezinden’ te broeden op een terugkeer van deze autoritaire ruimtemacht. Din Djarin, a.k.a. The Mandalorian (Pedro Pascal), werkt inmiddels voor de New Republic, en jaagt met ‘baby Yoda‘ Grogu op deze afvalligen. Dat lukt hen aardig goed, overigens ook met hulp van ene Zeb (Steve Blum). Al is kolonel Ward (Sigourney Weaver!!) niet zo blij dat ze vrijwel nooit levende (en dus ’te ondervragen’) Keizersgezinden weten mee te nemen, want dat zou meer informatie kunnen opleveren…
Mandalorians nieuwste/laatste opdracht is het vinden van de mysterieuze afvallige genaamd Coin, maar niemand weet echt hoe hij eruit ziet. Dus worden onze helden naar Nal Hutta gestuurd, waar de heersende Hutt-tweeling (broer en zus van de overleden Jabba) wel zou moeten weten waar deze Coin zich bevindt. Maar de tweeling eist dat eerst hun neefje Rotta (Jeremy – The Bear (tv) – Allen – Springsteen: Deliver Me from Nowhere – White) wordt bevrijd uit de handen van ene Lord Janu (Jonny – Ma Rainey’s Black Bottom, The Toxic Avenger – Coyne).
Dus moet de Mandalorian, keihard tegen z’n zin in, voor de criminele Hutts aan de slag. Als hij echter op de planeet aankomt waar Rotta zich zou bevinden, blijkt die spreekwoordelijke steel bij flink wat andere vorken te horen. Wat volgt is een lange, maar ook wat onduidelijke queeste van onze helden, die ogenschijnlijk wat doelloos van het ene in het andere vette avontuur terechtkomen…
Star Wars Cinematic Universe?
Ja, daar zit dus direct mijn grootste kritiek: de film kabbelt eigenlijk voort, zoals je eigenlijk vooral/enkel gewend bent van tv-series. In een serie hoef je iets niet af te ronden en speel je wat makkelijker met niet-duidelijk uitgelegde zijpaden, maar in film zit normaliter alles toch wat duidelijker in een bepaald verhaal-format. Niet dat ik hier geen creativiteit in wil zien, maar die ogenschijnlijke stuurloosheid lijkt hier (ook) geen functie te hebben. Waardoor mijn hoofd-aantekening ook deze was: “alsof je het aller vetste van 1 seizoen in 1 film hebt gestopt, en ik hou van die seizoenen, maar daar zit ook m’n grootste kritiek: meestal voel je na het zetten van het verhaal wel waar het heen zal gaan ongeveer, maar dat blijft hier dus iets te diffuus“. Terwijl David Lynch’ Twin Peaks ook zo’n stuurloosheid had, maar die was wél functioneel. Bill Hicks deed het ooit in één van z’n stand-up-shows (gekopieerd door Theo M. overigens), en daar heeft het ook zo’n ‘meta‘-functie.
Maar zoals ik al typte: het inpassen in de franchise is ook weer zó goed gelukt, dat ik helemaal niet zo kritisch wil zijn. Daarbij voelde het dus allemaal best ‘familiair’ aan, als in: je kunt deze film vrij makkelijk met het hele gezin kijken, waardoor ik wel glimlachte dat IMDb het zelfs als genre heeft aangevinkt. Maar The Mandalorian and Grogu voelt dus een beetje als een familiebezoek aan de leuke Star Wars-familie, als je begrijpt wat ik bedoel…
Cast & crew
Ik weet niet hoeveel procent van de Mandalorian-scènes door Pascal zelf zijn gespeeld (zijn Mandalorian-body double stond opvallend hoog (als derde of vierde al) op de aftiteling), maar zijn vaderlijk beschermende rol heeft ie natuurlijk ook allang gezet in de twee seizoenen van de serie. Nu weet ik niet hoe en of dit werkt als je die serie nooit gezien hebt, maar ik verwacht dat 98% van de mensen die naar deze film gaan, dat toch vooral ook doen omdat ze die serie (ook) zo vet vinden. En vanwege het ontzettend grote aantal (onherkenbare) aliens in de film, zijn het naast Pascal en Weaver vooral stemacteurs die hier shinen. Waarbij ik Allen White’s stem dus maar niet herkende in het Ratto-karakter. En ik mag mijn vreugdesprongetje natuurlijk niet vergeten, want dat maakte ik eerst al toen ik de naam “Martin Scorsese” bij de begintitels zag staan, en toen ik het karakter hoorde waarvoor hij de stem leverde, voelde ik direct: “Die heeft een geweldige tijd gehad hoor, ook al was dat voornamelijk in een geluidsstudio..!”
Dat ik lichtelijk zo’n Cinematic Universe-gevoel (dat ik natuurlijk ‘gejat’ heb van Marvel) kreeg bij de film, kan natuurlijk te maken hebben met het feit dat deze film dezelfde regisseur had als Iron Man en Iron Man 2, die zeker niet toevallig ook zo’n beetje alle Avengers-films produceerde. Ik heb het natuurlijk over actor-turned-maker Jon Favreau, die een best indrukwekkend Hollywood-oeuvre begint te krijgen als maker. Hij schreef het scenario overigens met Dave Filoni en Noah Kloor, waarvan vooral Filoni bij zo’n beetje alle Star Wars–spinoff-series van de afgelopen twaalf jaar betrokken was (behalve bij misschien wel de ‘beste’: Andor). Kloor lijkt zijn junior/opvolger te zijn…
Final credits
Ja, natuurlijk een must-see voor alle fans van de serie, voor alle fans van Grogu, voor alle fans van Sigourney Weaver, maar ook gewoon voor alle ‘ouwe’ Star Wars-fans. De film zit namelijk ook kneitervol leuke verwijzingen naar zo’n beetje alles uit die ooit door George Lucas gecreëerde wereld. Waarbij ik – als zeker niet de grootste fan – waarschijnlijk de helft nog wel gemist zal hebben.
En ja, ik heb wel degelijk kritiek op hoe het verhaal is vormgegeven hoor, maar waar ik normaliter m’n cynisme dan soms laat ‘winnen’, was Star Wars: The Mandalorian and Grogu ook wel weer zó vermakelijk dat ik helemaal niet echt kritisch wíl zijn. Koppel dat aan het feit dat de primaire doelgroep mijn recensie natuurlijk totaal niet nodig heeft om te beslissen of ‘ze’ wel of niet zullen gaan, en deze recensent begint zich het nut van al dit getyp af te vragen… ;)