Disclosure Day schreeuwt de overigens voorbij vliegende 2 uur en 25 minuten lang: “Classic Spielberg!!“. Want als we die War of the World-remake even achterwege laten, dan is dit eigenlijk een best logische ‘drieluik-afrondende’ film van het meer ontdekkende contact in Close Encounters of the Third Kind en het super-persoonlijke van E.T. The Extra-Terrestrial. Want waar hij eerst de mysterieuze verwondering over aliens centraal zette, of juist buitenaards leven een invoelbare persoonlijkheid gaf, voelt het…
Okay, elke fan van de The Mandalorian-serie weet allang dat hij/zij/hen deze film MOET zien natuurlijk. Ik zag ‘m direct op de release-avond, en als fan van die serie – maar zeker ook van Star Wars – heb ik me bijna twee uur en een kwartier heerlijk vermaakt. Ook heb ik me bijna twee uur afgevraagd welk verhaal er nou precies verteld werd, maar de gezette, familiaire sfeer in de film voelde wel zó goed,…
“Na het jaar van de gekte, komt nu het jaar van de waanzin.” Zo klonken mijn ietwat profetisch-dramatische woorden rond de afgelopen jaarwisseling. En waar ik dat eigenlijk meer bedoelde inzake het politieke spectrum en Donny T.’s toenemende (morele) aftakeling, toont 2026 inmiddels ook dat filmmakers die oplopende ‘gekte’ van de laatste jaren ook al aardig ventileren via hun verhalen. En daarin gaat schrijver-regisseur Addison Heimann met deze ‘midnight screening festival favorite‘ overduidelijk en enthousiast…
Yes, wat een heerlijke though provoking film was dit. Al was dit m’n eerste notitie na afloop: “meest fucked up film van het jaar, en lijkt wel gemaakt voor Sam Rockwells ‘gekte’“. Dat ik in de dagen ná het zien van deze film al meerdere YouTube-‘uitlegvideo’s’ gezien heb, die mijn initiële interpretatie ook weer wat ‘verfijnd’ hebben, dat toont vooral het meer dan interessante onderwerp natuurlijk. Al is dat onderwerp ook weer zó anti-Big Tech, dat…
Project Hail Mary is een spannende, opvallend grappige, visueel aardig overweldigende én bij vlagen ook nog interessante film. Wat mogelijk niet zo verwonderlijk is, als je weet dat ie is gebaseerd op een roman van misschien wel de beste harde-science-fiction-schrijver (ja, dat is echt een subgenre) van het moment, naar het witte doek (zie ‘m aub daar!) is vertaald door één van de coolste scenaristen van datzelfde moment, en is geregisseerd door misschien wel het…
Persoonlijk zó belangrijk dat ik bijna aan iets van lotsbestemming moest denken, maar daarin zit direct dan ook de grootste kritiek op dit sci-fi-drama met nogal GROOTSE intenties. In the Blink of an Eye wil namelijk zóveel zeggen over de diersoort die “mens” heet, dat regisseur Andrew – Finding Nemo, WALL·E – Stanton en/of scenarist Colby – Spaceman, For All Mankind (tv) – Day lijken te zijn ‘vergeten’ dat je allereerst wel een menselijke connectie…
Okay, Predator: Badlands is misschien niet de beste Predator-film in Dan Trachtenbergs verrassend goede wedergeboorte-trilogie, maar bevat wel één van de coolste cliffhangers ooit, waardoor het ook geen trilogie zal blijven, verwacht ik. En dat ik daar bijna “hoop ik” typte, dat zegt natuurlijk wel wat. Na de Native American-insteek in Prey, en een soort animatie-anthology in Predator: Killer of Killers, legt Trachtenberg hier op bevredigender wijze de link met één van dé bedrijven uit…
Toch grappig om te zien hoe de Britse regisseur Edgar Wright, die ooit doorbrak met een drietal (bijna) parodie-films op Amerikaanse blockbusters, nu zelf de beste Amerikaanse blockbuster van het jaar maakt. Geholpen door de grootste ster van het moment, met een geüpdatet script waarin je ook aardig wat hedendaagse politiek kunt ‘voelen’, en al de tweede film dit jaar die geschreven lijkt door ene Richard Bachman. En ik typ “lijkt”, want dat is ‘gewoon’…
Is het inmiddels zover, dat ik films wel eens net zo ’terloops’ beoordeel als een aflevering van een populaire tv-serie? Ik ging zaterdagavond namelijk met de allersimpelste en vermoeide verwachtingen naar Tron: Ares, waarbij ik – door de tegenvallende buzz er omheen – klaar zat om me best te gaan ergeren aan de risicoloze commercialiteit van deze film. Maar wat bleek: de Noorse maker van Bandidas (!?), Max Manus en Kon-Tiki – Joachim Rønning – heeft…
Niet om jouw verwachtingen omhoog te knallen, maar ik was aangenaam verrast door hoe makkelijk ik mee ging in het verhaal van The Fantastic Four: First Steps. De reden is dat het gevaar in de film komt van iets dat ‘boven’/buiten ons staat, en de film gaf me genoeg ruimte om m’n eigen filosofische ‘quatsch’ daarop te kunnen projecteren. En dat intrigeerde dus behoorlijk. Ergens ietwat vergelijkbaar met hoe ik ook met Thanos’ motivaties mee…
James Gunns versie van Superman bevat meer dan voldoende interessante elementen en scènes, die deels als ‘klassiek’, en deels als ‘woke’ betiteld kunnen worden. Precies daardoor schieten er nogal wat MAGA-aanhangers in hun paniekpanty, al lijken zij vergeten dat het ooit best ‘klassiek Amerikaans’ was om immigranten te verwelkomen en minderbedeelden te helpen. Waardoor Superman ineens politiek gemaakt wordt door degenen die de film van ‘politieke inmenging’ betichten. Heerlijk toch, hoe projectie werkt..? Iets dat…
Best opvallend, als karakters in de film bijna letterlijk verwoorden wat hun vertolkers (Scarlett Johansson, Mahershala Ali en Ed Skrien) volgens mij ook als motivatie zagen voor hun deelname: de dikke paycheck. En dat is niet het enige overeenkomst tussen de realiteit in de film en die in real life, want waar het publiek in de film z’n interesse in dinosauriërs nogal verloren blijkt, pogen ze met deze Rebirth ook de tanende interesse in deze ooit…