Touch Me (2025)
“Na het jaar van de gekte, komt nu het jaar van de waanzin.” Zo klonken mijn ietwat profetisch-dramatische woorden rond de afgelopen jaarwisseling. En waar ik dat eigenlijk meer bedoelde inzake het politieke spectrum en Donny T.’s toenemende (morele) aftakeling, toont 2026 inmiddels ook dat filmmakers die oplopende ‘gekte’ van de laatste jaren ook al aardig ventileren via hun verhalen. En daarin gaat schrijver-regisseur Addison Heimann met deze ‘midnight screening festival favorite‘ overduidelijk en enthousiast in mee, want Touch Me gaat volle bak voor de titel ‘raarste film van het jaar!‘.
Al blijft de film uiteindelijk toch ook wel redelijk ‘veilig’ binnen de regels van het genre, hoe stevig die cross species intercourse (tussen een voormalig ‘kindsterretje’ en twee aardig generieke acteurs) ook vrij stylish in je gezicht wordt gegooid.
Het verhaal
Joey (Olivia Taylor Dudley) zit bij haar ogenschijnlijke psychotherapeute te vertellen over haar recent beëindigde, gewelddadige relatie. Dat het nogal traumatisch is geweest, dat voel je aan alles, maar dat het over een buitenaards seksueel roofdier gaat dat onze Aarde wil redden, dat had je niet verwacht hè?
Maar in dát verhaal gaan we dus mee. Joey is na haar ontsnapping ingetrokken bij haar gay best friend Craig (Jordan – Hacks (tv) – Gavaris), maar als daar letterlijk horse shit uit de douche knalt, moeten ze – in elk geval tijdelijk – ergens anders onderdak vinden. ‘Gelukkig’ is Joey net roofdier Brian (Lou Taylor Pucci) weer tegengekomen in de lokale supermarkt, en aan haar reactie te zien is hij inderdaad onweerstaanbaar, maar dan op een spiritueel-scifi-manier die haar letterlijk doet oplichten. Als Brian hen aanbiedt dan maar tijdelijk bij hem en z’n assistente Laura (Marlene – Star Trek, Knives Out – Forte) te komen wonen, dan voel je natuurlijk direct aan dat dat nooit al te lang goed kan gaan. Zeker niet als Craig net zo snel voor Brians ‘charme’ en campy hiphop moves lijkt te vallen (zie still verderop)…
Erotische therapie?
Het aantrekkelijke aan het verzinnen van een alien-sekstherapeut-verhaal is natuurlijk dat áls je je publiek dan zo ver heb gekregen hun disbelief te suspend‘en, dat je dan ineens wel enorm veel vrijheid hebt. Bijvoorbeeld om seks juist in traumatherapie in te zetten. Nu voel ik gelijk ook het gruwelijke gevaar dat van zelfverklaarde guru’s uit gaat, want komen zij niet vooral in het nieuws als ze hun macht weer eens hebben misbruikt om mensen te verkrachten? Maar hier lijkt de maker toch vooral kritiek te willen leveren op onze instant gratification socialmedia-verslaving. Al denk ik ook, dat velen zelf wel hun eigen interpretatie en/of bubbel op het plot kunnen projecteren. Zo kunnen zelfs preutse christenen waarschijnlijk hun seks-veroordelingsmechanisme ook wel op de hoofdkarakters projecteren, met die alien dan als soort duivel (om het kwaad dan toch weer (en lekker ‘makkelijk’) buiten de mens zelf te kunnen plaatsen). En zo zou ik nog wel wat meer kúnnen verzinnen. Al daagt de film dus eigenlijk ook weer niet genoeg uit op daar veel meer tijd en/of energie in te steken…
Dat is natuurlijk ook de reden dat zo’n film vooral goed werkt als je niet al te serieus en/of nuchter meer bent. Vandaar mijn ‘midnight screener festival favorite‘-betiteling, want zie zo’n film met allemaal mensen die lekker wat bier, wiet of zelfs psychedelica op hebben, en ik denk dat er behoorlijk enthousiast gejoeld en -gild zal worden tijdens de vertoning…
Cast & crew
Terwijl de cast dus wel een beetje gevuld is met ‘wannabes‘, om het even lomp te stellen. Zo is Dudley zeker jaloers op de carrière van Samara – Ready or Not – Weaving, terwijl ze af en toe ook een Olivia – Drinking Buddies, Don’t Worry Darling – Wilde-zwoelheid lijkt te willen kopiëren. Maar in films als Touch Me verwacht je ook niet echt ‘goede’ acteurs, toch? Laat ik het zo stellen: ik was niet verbaasd dat de ‘grootste’ titel in haar oeuvre een van de zoveelste Paranormal Activity-films was, al zat ze dus schijnbaar ook ooit, in een bijrolletje, in She Dies Tomorrow: ook een festival-favoriet, maar dan één die wel best goed is blijven hangen. Gavaris speelt die gay best friend best voorspel-/herkenbaar, en hoe hard hij het ook probeert, hij wordt nooit een Julio – Problemista, Los Espookys (tv) – Torres (die als maker natuurlijk nog veel interessanter is, met ook z’n verleden als SNL-schrijver). Waarbij ik bij het eerdergenoemde ‘kindsterretje’ uit kom. Al was Lou Taylor Pucci schijnbaar al 17 toen hij de hoofdrol speelde in Thumbsucker, echt zo’n film die me nostalgisch doet terugdenken aan de ‘cultkast’ bij de videotheek waar ik werkte. Thumbsucker is namelijk zo’n door velen volledig gemiste film die hier enkel op video is uitgebracht, maar die bij de ’theek wel een lichte cult following had (misschien wel door mijn aanraden van die film; al won Pucci voor die rol ook de acteursprijs op filmfestival in Berlijn toen!?!). Overigens zegt het ook wel iets over Pucci’s uitstraling hoor, dat je hem al zo lang niet meer echt gezien zult hebben. Na Thumbsucker had ie een aardige streak met Richard Linklaters Fast Food Nation, het ook geweldig weirde Southland Tales, rolletjes in Brief Interviews with Hideous Men (naar een boek van David Foster – Infinity Jest – Wallace) en The Informers (naar een boek van Brett Easton – American Psycho – Ellis), het heerlijke ‘fanboy-indie-filmpje’ Fanboys, horrorfilm Carriers en Mike Mills Oscarwinnende Beginners. Maar daarna speelde hij enkel in die Evil Dead-remake uit 2013 in nog iets opmerkelijks. Al is dat ook weer zo’n film waarvan jij je waarschijnlijk ook geen enkele acteur bij naam uit herinnert? En als je dan door z’n IMDb-trivia ‘bladert’, dan zie je bijvoorbeeld ook enkel dingen staan die al minstens 15 jaar oud zijn.
Dus ergens verwacht ik dat Pucci maker Addison Heimann wel dankbaar is, dat hij hier best geweldig gecast is als ‘foute guru’ die continu z’n afgetrainde lichaam mag tonen. Beetje ‘Willem Engel meets TisjeboyJay meets Jesus in the manosphere doordrenkt met greenwashing gluiperigheid’. Inderdaad: dat moet wel geweldig te spelen zijn geweest. Ik moest ook heel erg aan een voormalig yogaleraar denken, die zijn lichaam ook als een tempel trainde en mega-sterk was, maar waaronder je continu ook wel voelde: “Daar zitten iets teveel onverwerkte jeugdtrauma’s onder om je helemaal veilig aan zo iemand over te geven, toch?”
Final credits
Mogelijk zegt de IMDb-tagline het ook wel allemaal: “Two codependent best friends become addicted to the heroin-like touch of an alien narcissist who may or may not be trying to take over the world.“, en dan begrijp je ook wel dat zo’n film perfect is voor een trailer. En ook al vertelt die best wel teveel, dat is bij zulke films natuurlijk nooit zo héél erg. Touch Me moet het namelijk niet van het af en toe toch wel wat haperende plot hebben, maar van z’n lekkere fucked up-vibe. En die is dan weer voornamelijk gebaseerd op Japanse Hentai/Manga-films, waarbij ik natuurlijk meerdere keren aan Urotsukidoji: Legend of the Overfiend moest denken. En dan vooral omdat daarin een jong schoolmeisje wordt aangerand door een alien-lerares die werkelijk overal piemels uit vandaan tovert.
Nee, zó grof lomp wegkijkerig is Touch Me zeker niet, want die seksscènes zijn dan nog best ‘subtiel’ gedaan, als je je voorstelt wat die Japanners wél toonden. Misschien zijn ze toch wel bedoeld om jou als kijker ook ietwat te verleiden..?