I Want Your Sex (2026)

Yes, na het super-menselijke en -herkenbare The Invite, speelt Olivia Wilde nu een karakter waarvan haar The Invite-karakter enkel van kan dromen. I Want Your Sex is een heerlijk ‘vrije’ film over seks(uele intimidatie), waarschijnlijk juist omdat ie is gemaakt door één van Amerika’s meest queer-scherpe regisseurs: Gregg – Mysterious Skin – Araki. Met naast Wilde een geweldige Cooper (zoon van Ph. S.) Hoffman, een heerlijk cool-nichterige Mason (zoon van Cuba .. Jr) Gooding, een…

Teenage Sex and Death at Camp Miasma (2026)

Dat Jane – I Saw the TV Glow – Schoenbrun fan is van David Lynch (en dan vooral van Twin Peaks), dat lijkt me overduidelijk. En dat ze qua queerness een gevoeligheid heeft die mij mogelijk boven m’n cisgender heteroseksuele pet gaat, dat ga je waarschijnlijk wel merken in deze recensie… Maar dat Teenage Sex and Death at Camp Miasma niet alleen de opvallendste titel heeft, maar zeker ook één van de opvallendste films van…

Touch Me (2025)

“Na het jaar van de gekte, komt nu het jaar van de waanzin.” Zo klonken mijn ietwat profetisch-dramatische woorden rond de afgelopen jaarwisseling. En waar ik dat eigenlijk meer bedoelde inzake het politieke spectrum en Donny T.’s toenemende (morele) aftakeling, toont 2026 inmiddels ook dat filmmakers die oplopende ‘gekte’ van de laatste jaren ook al aardig ventileren via hun verhalen. En daarin gaat schrijver-regisseur Addison Heimann met deze ‘midnight screening festival favorite‘ overduidelijk en enthousiast…

Sirât (2025)

Toen ik zojuist m’n eerste aantekening na afloop van het zien van deze Spaans-Franse productie teruglas – “sow, deze film verliest ineens z’n onschuld en daarmee duiken we in een psychedelische road trip, maar zonder duidelijke road” – zag ik dat ik het woord “film” nog gebruikte. Terwijl Sirât nogal een broertje dood lijkt te hebben aan enige filmconventie; het is eerder een soort performance–rave-kunstwerk waar iemand ’toevallig’ een camera bij plaatste. Versterkt door ’t…

Ballad of a Small Player (2025)

Ik had over deze ‘nieuwe Colin Farrell’ enkel een interessante artikel-kop voorbij zien komen ergens, en ik wist dat ie gemaakt was door ‘genre-verrasser’ Edward – Im Westen nichts Neues, Conclave – Berger. Oh ja, en dat ‘dark comedy‘ als genre werd vermeld. Voor mij genoeg redenen om ‘m zonder verdere kennis op te zetten, iets wat een meekijkende vriend wat ‘lastig’ vond. Maar ja, hij bleef ook continu rationele opmerkingen maken, terwijl ik allang…

Bugonia (2025)

Yes, buiten dat ik niet verwachtte echt hardop te moeten lachen om een ‘hoofd-kop-moment’,  toont Bugonia vooral (en wederom) dat Yorgos – Kynodontas, Alpeis, The Lobster, The Favourite, The Killing of a Sacred Deer, Poor Things – Lanthimos een kunstenaar is, die vanuit z’n eigen positie en/of visie film als medium inzet om zijn verhalen te vertellen. Daarin zit hij echter niet ‘vast’ in welk filmmaakframe dan ook, waardoor zijn films altijd interessant zijn (dus…

Him (2025)

Yes, Him is zo’n film die je – als je niet direct door hebt en/of accepteert dat het een soort sprookje wordt – waarschijnlijk “raar”, “stom” of “slecht” vindt. Ik las zojuist wat reacties van collega’s, en sommigen proberen hun onbegrip in dezen vrij amechtig te verwoorden met intelligent-ogende-kritiek (of zeuren over hoe bijvoorbeeld football-regels niet goed gehanteerd worden). Maar dat voelt voor mij dus wat voorbarig en/of ‘excuserig’. Ik had direct al door dat…

Hurry Up Tomorrow (2025)

Hoe je hem als persoon en/of performer ook ziet, je moet Abel Tesfaye (a.k.a. The Weeknd) wel één ding nageven: hij is zelfbewust genoeg om ook z’n eigen slechte/foute kanten te onderzoeken. Ik vind dat best cool, of gedurfd, dat hij z’n eigen rafelranden zeker niet ontkent (gekoppeld aan een ook wat wringend ‘kunstenaarsarrogantie’), en zelfs een poging waagt deze te ontrafelen. Maar ik hoorde van een gewaardeerd mede-filmfan juist dat zij juist enorm pissig…

Freaky Tales (2024)

Gebaseerd op jeugdherinneringen van één van de leden van het regieduo (dat ooit doorbrak met Ryan Goslings doorbraakfilm), is Freaky Tales een zogenaamde anthology film (“bloemlezingfilm” klinkt toch niet?), gezet in het Oakland, Californië van de jaren 80. En zo’n film, bestaande uit een viertal deels-overlappende maar losse verhalen rondom één ietwat simplistisch thema (die groene gloed), is natuurlijk het ideale vehikel voor een shitload aan talent in bijrolletjes (naast toppers als Pedro – The…

Megalopolis (2024)

Yes, ondanks de nogal opvallende reacties op Francis Ford Coppola’s decennialange megafilmproject – de marketeers gebruikten “WTF is this film..?“-achtige citaten uit recensies om de film te promoten – bleek het deels ook exact de utopiaanse koortsdroom die ik verwachtte. Megalopolis was voor mij inderdaad een soort Synecdoche, New York meets Cloud Atlas, maar daar typte ik na afloop ook direct “…meets Brazil, maar dan op paddo’s of wiet” achteraan. Waarbij ik wel moet melden…

Sasquatch Sunset (2024)

Sinds m’n bezoek aan SXSW 2023, en daar de opnames van de allereerste Chinwag-aflevering bijwoonde, ben ik een fervent luisteraar van deze Paul Giamatti-podcast over monsters, Bigfoot, UFO’s en wat dies meer zij. Niet al te lang geleden hadden ze Jesse – The Social Network, Zombieland – Eisenberg te gast naar aanleiding van z’n rol in deze film. ‘Sasquatch’ is namelijk een Bigfoot-achtig wezen dat mogelijk de uitgestrekte bossen van het Noord-Amerikaanse continent bewoont, en…

The Substance (2024)

Ik weet dat ik best wel eens over-enthousiast kan zijn met m’n “holy wauws” en “holy fucks“, maar ik zou ze graag allemaal terugnemen om de impact van de volgende “HOLY FUCK.!!” te vergroten, want ik denk niet dat deze uitspraak eerder zó op z’n plaats was. Deze nieuwe van Coralie – Revenge (!!) – Fargeat is namelijk vlijmscherp, verontrustend, ‘goor’ én mega-vet, en dan ook nog gezet in dromenland: Los Angeles en Hollywood. Waardoor…