Het is wat te makkelijk om te zeggen dat Hill mogelijk toch een ‘supervising producer‘ of zo nodig had toen hij deze film maakte, maar ik vrees dat dat wel beetje het ‘probleem’ van deze navelstaarderige Hollywoodsatire is. Er zitten namelijk best opmerkelijk grappige, soms superscherpe en altijd ‘fijn om naar te kijken’ scènes in deze film, waarin de aardigste acteur ter wereld – Keanu Reeves – eigenlijk een versie van zichzelf speelt die mogelijk…
“Na het jaar van de gekte, komt nu het jaar van de waanzin.” Zo klonken mijn ietwat profetisch-dramatische woorden rond de afgelopen jaarwisseling. En waar ik dat eigenlijk meer bedoelde inzake het politieke spectrum en Donny T.’s toenemende (morele) aftakeling, toont 2026 inmiddels ook dat filmmakers die oplopende ‘gekte’ van de laatste jaren ook al aardig ventileren via hun verhalen. En daarin gaat schrijver-regisseur Addison Heimann met deze ‘midnight screening festival favorite‘ overduidelijk en enthousiast…
Damn, die Kristoffer Borgli begint zich toch wel te ontspinnen tot één van de interessantste ‘nieuwe’ filmmakers van deze tijd. Beetje de ‘koning van het ongemak’, in hoe alle (drie) films die ik nu ken van hem, ook allemaal wat ‘naar’ aanvoelen, naast dat ze aardig vlijmscherp en contemporary naar de diersoort kijken die wij ‘mens’ noemen. In The Drama wordt ie overigens wel geholpen door maar twee gruwelijk charismatische hoofdrolspelers. Al raad ik je…
Yes, wat een heerlijke though provoking film was dit. Al was dit m’n eerste notitie na afloop: “meest fucked up film van het jaar, en lijkt wel gemaakt voor Sam Rockwells ‘gekte’“. Dat ik in de dagen ná het zien van deze film al meerdere YouTube-‘uitlegvideo’s’ gezien heb, die mijn initiële interpretatie ook weer wat ‘verfijnd’ hebben, dat toont vooral het meer dan interessante onderwerp natuurlijk. Al is dat onderwerp ook weer zó anti-Big Tech, dat…
Nu wil ik niet al te flauw beginnen door te zeggen dat het beste aan deze film de Disclosure Day-trailer was, die voorafging aan deze ‘John Wick meets Ready or Not 2: Here I Come‘, maar die trailer (waarbij ik na een seconde of vier, vijf overigens m’n oren en ogen dichtte om verder niets te weten over deze nieuwe van Spielberg) was wél het beste aan de Unlimited Night waarin ik They Will Kill…
Kijk naar de filmografieën van zowel schrijvers als regisseurs, en je ziet direct: “Ooooh, dit zijn allemaal ideale Hollywood-franchise-werknemers!” Iets dat doorgewinterde filmliefhebbers waarschijnlijk steviger voelen dan de primaire doelgroep, waartoe ik dus zéker niet lijk te behoren. Terwijl ik ook wel weet waarom ik van het eerste deel veel meer kon genieten dan van dit ‘product’ (dat momenteel op IMDb hoger gewaardeerd wordt?). Ondanks de wederom best ‘stevige’ cast, met zelfs één mega-verrassing die…
Project Hail Mary is een spannende, opvallend grappige, visueel aardig overweldigende én bij vlagen ook nog interessante film. Wat mogelijk niet zo verwonderlijk is, als je weet dat ie is gebaseerd op een roman van misschien wel de beste harde-science-fiction-schrijver (ja, dat is echt een subgenre) van het moment, naar het witte doek (zie ‘m aub daar!) is vertaald door één van de coolste scenaristen van datzelfde moment, en is geregisseerd door misschien wel het…
Ik heb Glen – Everybody Wants Some!!, Top Gun: Maverick, Hit Man – Powell eerder al geprezen om z’n ‘filmster-potentie’, maar die is nou ook weer niet zo groot als dat de makers van How to Make a Killing volgens mij dachten/hoopten dat die was. Als in: zijn charisma is níet genoeg om kijkers coûte que coûte met hem mee te laten voelen; daarvoor had de film hem wel wat menselijker moeten neerzetten. Waardoor de…
Als ik deze mooie Brendan-Fraser-in-Tokio-film in één woord zou moeten samenvatten, dan zou dat “fragiel” zijn. En dat heeft dan niet enkel betrekking op Frasers karakter, maar ook op de thematiek van het verhaal, en een klein beetje op het verhaal zelf ook. Al is dit ook zo’n fijngevoelige film dat ik als recensent eigenlijk helemaal niet kritisch wíl zijn, mede ook door de mooie (pedagogische?) boodschap: “Sometimes it’s okay to pretend“… Het verhaal Philip…
Nu weet ik niet zeker of ik moet starten met dat dit soort films voor mij persoonlijke pareltjes zijn, mede door de setting én de locatie (waar ik een keer of drie ben geweest), of met dat ik niet verwacht had dat deze film van (en met) Bradley Cooper zo interessant en goed zou zijn op relationeel vlak. Al toonde Cooper natuurlijk eerder al dat hij dat randje van depressie wel erg eerlijk weet te…
Opvallend gebaseerd op een Amerikaans boek is No Other Choice al de tweede verfilming van dit ‘corporate thriller‘-verhaal (na Costa-Gravas’ Le couperet uit 2005). En nu ik achteraf dus weet dat Park – Oldboy, The Handmaiden – Chan-wook hiervoor Amerikaans bronmateriaal gebruikte, en daar een Koreaanse schaamte-gevoeligheid overheen goot, valt alles nog wat duidelijker op z’n plek. Terwijl ik eerder wilde stellen dat de maker van die lompe wraaktrilogie (Sympathy for Mr. Vengeance, Oldboy en…
Yes, en wauw, wat een film. Of zoals één van m’n aantekeningen na afloop: “Geweldig: broederliefde, trauma’s, psychiatrisch patiënten die denken Björn van ABBA te zijn, een onverwacht vette autocrash en dat allemaal in een duidelijke maar ontzettend goed ingevulde formule…” Daarnaast vond ik het wederom geweldig om te zien dat Mads – Casino Royale, Valhalla Rising, The Promised Land – Mikkelsen in z’n geboorteland veel gevarieerdere rollen mag spelen dan ‘in Hollywood’, waar iedereen…