Outcome (2026)
Het is wat te makkelijk om te zeggen dat Hill mogelijk toch een ‘supervising producer‘ of zo nodig had toen hij deze film maakte, maar ik vrees dat dat wel beetje het ‘probleem’ van deze navelstaarderige Hollywoodsatire is. Er zitten namelijk best opmerkelijk grappige, soms superscherpe en altijd ‘fijn om naar te kijken’ scènes in deze film, waarin de aardigste acteur ter wereld – Keanu Reeves – eigenlijk een versie van zichzelf speelt die mogelijk wél een fout randje heeft. Wat hij in elk geval zeker heeft: social media anxiety.
En daar maakte Jonah Hill dus zelf een film over, waarin hij zelf ook één van de grootste hoofdrollen op zich nam, naast Cameron Diaz en Matt Bomer…
Het verhaal
Reef Hawk (Reeves) is al zo’n vijftig jaar een grote ster. Inmiddels 56 en terugkomend van een 5 year hiatus begon hij z’n carrière ooit al zingend en tapdansend in Johnny Carson’s Tonight Show. Nu wil hij echter z’n comeback maken, maar lo and behold, er schijnt een video van hem ‘verschenen’ te zijn, dus z’n ‘crisis lawyer’ Ira (Hill zelf) hangt al paniekschreeuwend aan de telefoon. Het wordt niet echt duidelijk wat er in die video dan te zien zou zijn, maar in een snel-panikerende-cancel-culture-branche lijkt dat ook niet echt uit te maken. Besloten wordt dat Reef in elk geval verontschuldigingen moet gaan maken aan iedereen die hem zou haten, want die 15 miljoen dollar die geëist wordt, die betaalt natuurlijk niemand graag.
Initieel best zelfonbewust kan Reef zich amper voorstellen dat er buiten een ex-vriendin en voormalig manager iemand hem zou haten, maar daar heeft z’n personal assistant Sammy (Ivy – Anora, If I Had Legs I’d Kick You – Wolk) wel een antwoord op: ze lijkt zelfs een excelsheet bij te houden van wie wat en waarom hij gehaat zou worden.
En dus hebben we een queeste, waarbij vooral de scènes met z’n ‘ontdek-manager’ Red (Martin Scorsese zelf!!) mij deden denken aan zo’n andere Hollywood-satire die hier weinig gezien is: The Muse (waarin Scorsese iets meer zichzelf speelt, b.t.w.). En in zulke scènes, die met z’n moeder zijn ook wel lekker scherp, toont Hill wel dat hij genoeg goede ideeën en ‘wijze’ uitspraken in z’n hoofd weet te halen, maar voelt het als geheel nog eens niet echt een invuloefening. Terwijl de scènes met beste vrienden Kyle (Diaz) en Xander (Bomer) ook al genoeg basismateriaal bevatten voor een hele film.
Over-the-top inside shenanigans
Kijk naar Hills Ira, met wilde baard en nog ‘gekkere’ brillen (zie still hierboven), en je weet direct of je deze film zult trekken of niet. Deze Ira is namelijk zó aanwezig, dat je hem vooral niet al te irritant zult moeten vinden. Terwijl hij dus eigenlijk zo’n irritante Hollywoodmanager speelt, die met z’n grote bek zo’n beetje alle problemen voor z’n cliënten kan fixen. Beetje de Shep – Supermensch – Gordon van deze tijd, maar dan doorgesnoven to the max. Maar dan ook zo iemand, die bij de introductie van het ‘crisisteam’ een Ed McMahon-achtige announcer-stem opzet om iedereen overdreven ‘grappig’ te introduceren. Met andere woorden: zijn functie lijkt zo nutteloos als veel van de fame industry die Hollywood is en in stand houdt, maar hoe wat waarom hij daarover deze film moest maken: je ne sais pas. Ja, op de set moet het zeker lachen zijn geweest, maar ik denk dat zo’n beetje alle acteurs zich na afloop ook wel afvroegen: “Ben benieuwd wat Jonah ervan gaat maken in de montage!?” Zeker vanwege het succes van het (wel gelukte) The Studio (tv), waarin Scorsese overigens ook zo’n cameo heeft, en waarvan ik wél gruwelijk genoten heb (ondanks dat ik de tweede aflevering dus moest doorspoelen omdat ik die té irritant ‘kluchterig’ vond). Maar het lijkt dus, dat door het succes van The Studio een daadwerkelijke studio (Apple TV?) een project met zulke grote namen vrij makkelijk greenlit?
Cast & crew
Want zonder Reeves, Diaz, Bomer en vooral Hill was deze film nooit gemaakt. Maar ja, zonder echte Hollywoodacteurs die zo’n inkijkje wíllen geven, kun je zoiets ook weer niet maken. Maar geef dan ook iets ‘echts’, wat Hill dus wel geweldig deed met die documentaire over z’n eigen psychotherapeut: Stutz. Die gaf ons wel de menselijke kant van beroemde mensen, en die wist hij wel op zeer creatieve wijze te structureren. Dus mogelijk moeten we vooral respect hebben voor hoe Hill gewoon veel probeert. Al zal het feit – dat hij het ook zo makkelijk lijkt te mógen proberen – natuurlijk sowieso wat jaloezie kunnen opwekken. Lukt het je echter om dat terzijde te schuiven, dan zul je waarschijnlijk ook moeten erkennen dat in dat proberen van Hill ook niet alles goed gaat. Want dat is hier wel een beetje het geval.
Al heb ik dus zeker wel genoten hoor, vooral vanwege de ‘cameo’s’. Die zwangere vrouw van Reefs buurman (David Spade) kun je bijvoorbeeld herkennen uit Hacks (tv-serie waarin ze zichzelf speelt), van haar rol als vriendin van Chevy Chase in het geweldige Saturday Night, of van haar bijrolletjes in Bottoms en Babylon. Wat ik hiermee vooral wil zeggen: de film zit vol met bekende koppen, zelfs in de kleinste bijrolletjes. Dat toont natuurlijk wel de aantrekkingskracht van een Jonah Hill-project, maar ‘we’ weten nu ook met z’n allen: niet alles wat hij verzint is super.
Final credits
Ja, en ook die scène waarin Reef aan iemand vraagt of hij hem daarom haat, die is eigenlijk best goed verzonnen, en had qua idee ook wel wat meer tijd/ruimte verdient in een film. Dus misschien zit daar het grootste probleem wel: heeft Hill graag zoveel mogelijk van z’n ideeën, opvattingen en filosofieën in één verhaal willen stoppen?
Of zou Apple TV zo hard behoefte hebben gehad aan content voor hun streamingdienst, dat ze het juist gruwelijk vet vonden om hem al z’n ideeën maar uit te laten werken, want met zoveel grote namen in je productie, kun je nog makkelijker namedroppin’ aandacht creëren als dat ik wel eens tracht…
En dat garandeert succes, toch?