Obsession (2025)
Wat een geweldig creatieve en f&*(ing enge horror-verrassing was dit zeg..! Vooraf had ik enkel wat positieve nieuwskoppen gescand (en getracht de inhoud niet te lezen), dus ik ging gisteravond heerlijk ‘kaal’ de zaal in. En vanaf de manier waarop de titel in beeld komt wist ik het al: dit had net zo goed een A24-film kunnen zijn geweest. Oftewel: top in uitvoering, verrassend in format en creativiteit, en dan ook nog eens met heerlijke, onbekende acteurs in top-hoofdrollen. Waardoor mijn eerste aantekening na afloop was: “Sophie – Companion – Thatcher mag wel oppassen, want Inde Navarrette gaat om dezelfde rollen strijden hoor..!”
Sowieso was die Thatcher-film wel één van de films waar Obsession me kort even aan deed denken, al biedt de film vooral een geweldig door-/uitgedacht verhaal rondom ’n klein gegeven, wat wij mogelijk allemaal wel ooit gewenst hebben (als puber)…
Het verhaal
Brandon/Bear (Michael – Teen Wolf (tv) – Johnston) werkt in een warenhuis samen met z’n beste maat Ian (Cooper Tomlinson) en de meiden Sarah (Megan Lawless) en Nikki (Navarrette), waarmee ze ook veelvuldig de lokale bowling alley en kroegen bezoeken. Bear is stiekem kneiter-verliefd op Nikki, en hij oefent zijn ‘coming out’ naar haar met z’n beste maat. Maar Bear is niet zo stoer als hij eigenlijk hoopt, dus als ie bij een lokale curiositeitenwinkel een cadeautje voor Nikki wil kopen, valt z’n onzekere oog als snel op een One Wish Willow-gadget: een stokje dat je moet breken om een gemaakte wens werkelijkheid te laten worden…
Nikki is eigenlijk veel te cool voor Bear – iets dat iedereen die ooit puber is geweest wel kan meevoelen, verwacht ik – dus dat hij dé kans om z’n gevoelens te uiten mist, ook dat blijft – alhoewel lichtelijk tenenkrommend – goed meevoelbaar. Maar als ze Bear vertelt dat ze haar baantje op wil gaan zeggen om toch eens wat stappen vooruit te gaan zetten in het leven, wenst hij vrij onschuldig iets dat helemaal niet zo raar is. Alleen vergat het karakter daarmee wel dat hij dus in een filmverhaal geschreven is dat zo’n wens dan eens écht goed duidelijk ten uitvoer brengt, waardoor je als kijker ook al vrij snel zult afvragen: “Wil ik wel echt wat ik denk dat ik wil..??”
Heerlijk namijmeren
Direct na afloop moesten we minstens een half uur napraten over deze strakke horrorfilm, en ook jij kunt er nogal wat van je eigen opvattingen op projecteren, verwacht ik. Of in elk geval denken wat jij in jouw situatie zou doen. Of aanvoelen dat hiermee mogelijk ook filosofisch wel iets gezegd wil worden, naast dat er ook verdomd onverwachte en bij vlagen superlompe blood & gore in je gezicht wordt gesmeten.
Maar dat is dus allemaal wel gezet in een karakter dat de controle kwijt raakt, al lijkt dat af en toe ook weer (tijdelijk) uitgeschakeld te zijn. Beetje zoals die stoere vent naast ons, die meermaals in slaap viel en dan weer wakker schrok. Maar ik zou tijdens een film als Obsession helemaal niet zonder enige duidelijkheid en/of context er zo in- en uitgegooid willen worden, potentieel dezelfde paniek veroorzakend die je ook op de gezichten van Bear en Nikki ziet. En dat levert dus een film op waarin ik een best onbekende angst voelde. En dat levert dus inderdaad een vrij aangename verrassing op. Zeker ook omdat je in film makkelijk de grootste angsten kunt toelaten, omdat je weet dat die na afloop toch wel weer wegebben…
Cast & crew
En daarvoor heb je dus wel een paar acteurs nodig die nogal wat kunnen qua mimiek. Waar mij dat initieel vooral opviel bij Navarrette (vandaar die Sophie Thatcher-opmerking), blijft Johnstons performance ook wel goed hangen. Want ook hij moet z’n gezichtsuitdrukking veelvuldig inzetten om zaken te communiceren waarvoor de maker gelukkig geen (ongeloofwaardige) dialogen heeft hoeven verzinnen. Maar ik heb van beide acteurs dus zo goed als niets kunnen vinden qua eerder (bekend) werk, dus hopelijk zijn ze meer dan one-hit-wonders. Iets waar ik overigens geen bovengemiddeld goede kijk op heb hoor, want ik geef eerlijk toe dat ik mijn awe voor iemand (niet geheel toevallig is dat wel in 99,999% van de gevallen een vrouw) wel eens kan verblinden, waardoor nu ineens Yancy Butler door m’n hoofd schiet (die ik na John Badhams Drop Zone een Sandra Bullock-achtige carrière voorspelde, maar die bleek vooral heel knap in haar coolheid, net wat minder in haar acteren ;)). Maaaaaar: ook in enkele interviews die ik sinds het zien van de film zag, is Navarrette gelukkig ‘meer’ dan mijn soms wat oppervlakkige hoofd wil denken. Daarom kan ik maar beter melden, dat ze die onbereikbare coolheid net zo geloofwaardig speelt als dat waar ze zich naar toe ontwikkelt…
Haha, ik merk dat ik moeite doe om echt zo min mogelijk te spoilen, en dat is natuurlijk ook een duidelijk compliment naar de kwaliteit die regisseur-scenarist Curry Barker hier levert. Nee, geen familie van Clive (van Hellraiser–fame), maar schijnbaar sinds college al bevriend met Cooper Tomlinson, die hier de rol van ‘bezorgde beste vriend’ van Bear speelt. Maar dat zij initieel begonnen met korte komedies, wat zich later richting horror ontwikkelde, dat kun je je wel voorstellen als je deze – en ik zeg het nogmaals – heerlijk creatieve horrorfilm kijkt…
Final credits
Yes, de ‘duidelijkste’ notitie na afloop van deze doorbraakfilm was “heerlijk fucked up hoor :)“, maar ik vond het zeker ook interessant om het thema “willen we wel écht wat we denken dat we willen, of worden we daarin heeeeeeeeeel makkelijk gemanipuleerd en vergeten we ons zo bezig te houden met zaken die écht belangrijk zijn?” na afloop als mogelijkheid te ‘onderzoeken’.
En als je je dan de vele op z’n minst verrassende (en op z’n meest verpletterende) horrorvondsten herinnert, dan zul jij waarschijnlijk ook wel met een grote glimlach terugdenken aan deze film. Alhoewel je dus niet bang moet zijn van eventuele ‘nachtmerriepotentie’, want als Obsession één ding heeft – naast die ongelooflijke 8,1 op IMDb – dan is het dat wel…