Apex (2026)
Ondanks dat ik m’n hoofd halverwege de film (straffeloos overigens) voelde afdwalen, is deze overduidelijke Netflix-content-film wel aardig vermakelijk. Als je film ziet als puur entertainment en/of escapisme, dan is dit een makkelijke aanrader. Als je film ziet als iets dat je moet uitdagen of prikkelen, dan kijk je natuurlijk iets totaal anders. Hoe cool Charlize Theron haar survival- en klimkwaliteiten ook in mag zetten. Al werd dit nergens ‘filmisch’ gedramatiseerd en eerder juist wat ‘bescheiden’ ingezet. Waardoor ik, in combinatie met het allerlaatste shot in de film, wel even dacht dat de film mogelijk op een waargebeurd verhaal gebaseerd was. Maar da’s dus niet waar hè…
Het verhaal
In een opvallend uitgebreide openingsscène zien we hoe durfal/adrenaline-junkie Sasha (Theron) met haar grote liefde Tommy (Eric – Chopper, Munich – Bana (waar is hij geweest de laatste jaren?)) aan een Noorse bergwand overnacht, om zo snel mogelijk de lastige top van de ‘Trolweg’ te bedwingen. Natuurlijk gaat daarin iets fout, waarmee deels de motivatie van Sasha voor de rest van de film gezet wordt.
Vijf maanden later is Sasha dan ook op weg in het geboorteland van haar liefde, Australië, waar ze een ogenschijnlijk moeilijk natuurgebied wil ‘bedwingen’ in haar eentje. De vele “MISSING”-posters in de laatste park rangers-post zouden haar natuurlijk moeten afschrikken, maar dat lukt zelfs een groepje toxische mannen in het winkeltje zelf ook niet. Al wordt ze daar wel ‘gered’ door de lokale survivalist Ben (Taron – Rocketman, Tetris – Egerton). Maar je voelt eigenlijk aan alles dat ze dat helemaal niet echt nodig heeft.
En dus gaat ze op pad met haar busje en kajak, om er al vrij snel achter te komen dat het geen wombat was die haar rugzakje tijdens haar eerste nacht in haar tentje kwam stelen. Waarna zich een niet mega-standaard strijd ontwikkelt om de titulaire ehm… titel…
Populaire formule
Ik weet niet zeker of de makers nu een vreugdesprongetje maakten, toen ik hierboven “niet mega-standaard” typte, maar daarmee heb ik direct één van de twee complimenten voor deze film te pakken. Want nee: in de opzet van het plot hebben de makers wel voor iets gekozen dat de formule nét wat anders invult. Nu is dat zeker niet zo spectaculair als jouw hoofd nu mogelijk al hoopt hoor, maar het plot is gevulder dan voor zo’n content-film eigenlijk nodig is.
Het andere compliment gaat uit naar die uiteindelijk wél nagelbijtende laatste klim in de film, waardoor ik met “fuck my vertigo” mijn behoorlijk heftige hoogtevrees wilde duiden in m’n aantekeningen. Ik merkte namelijk dat ik m’n heupen en lichaam wat meedraaide met al dat geklim, puur omdat mijn hoofd veel te makkelijk fantaseert over wat er gebeurt als je nét één nanoseconde níet alert bent tijdens zo’n klim. En ergens voelde dat wel aan als een soort ’toetje’ van de makers, dat er toch nog wél een scène in de film zit waarbij je het gevaar duidelijk meevoelt…
Crew & cast
En die makers zijn Baltasar Kormákur en scenarist Jeremy Robbins. Kormákur maakte eerst flink wat films in IJsland zelf (z’n geboorteland), waarna hij in Hollywood aan de slag mocht met 2 Guns, Beast (met Idris Elba), Adrift én Jake Gyllenhaals Everest. Met andere woorden: hij is wel van het overleven in de natuur, of niet? En hier lijkt ie vooral ook te hebben genoten van de prachtige locaties, want buiten dus die laatste klim is de film ook niet super-spectaculair. Okay, ook enkele onderwater-kajak-shots zijn wel vet gemaakt en die zorgen ook wel voor wát adrenaline, maar ik kan me van Everest bijvoorbeeld nog wel herinneren dat die iets m’n nagels iets meer schade toebracht, so to speak. Combineer dat met het laatste shot in Apex, waarbij ik echt iemand dacht te zien zitten met de gedachte: “Hmmmmmmm, hier zit volgens mij wel een boek in hè..!?“, en je zult ook wel denken: “Oooooooooh, als dit een waargebeurd verhaal was, dan was het wel héél vet wat ze allemaal meegemaakt heeft hè!“. Maar nee: het verhaal is ‘gewoon’ verzonnen door Jeremy Robbins, die hiervoor vooral meeschreef aan 17 afleveringen van de The Purge-serie (met hetzelfde uitgangspunt als die filmreeks inderdaad), maar verder niets noemenswaardigs op z’n palmares heeft staan. Dus hij zal zelf best tevreden zijn dat een scenario van hem zo ‘groot’ is verfilmd. Al kan ik me niet voorstellen dat hij hier langer dan strikt noodzakelijk aan gewerkt heeft.
Overigens hoeft geen van de acteurs zich echt bovenmatig in te spannen, op acteervlak althans. Nu lijkt het alsof Theron behoorlijk veel van het klimwerk zelf gedaan heeft, dus daarin toont ze zeker wel haar kracht/inspanning. En ik denk dat het ook een heerlijke shoot moet zijn geweest, met voornamelijk heerlijk weer, veel zon en een rivier waar je genoeg verkoeling in kunt voelen.
Final credits
Nee, veel meer hoef ik niet kwijt over deze film, waarover ik deze mogelijk overduidelijke notitie maakte: “Voor een silly vermakelijke maar ook ‘nutteloze’ film is dit wel nummer 1 content ja“, wijzend op waarschijnlijk Netflix’ primaire doel met dit soort films.
En net zo overduidelijk als deze notitie mijnerzijds was, was ook de keuze voor Trabants Nasty Boy op de soundtrack, want die voelde ook wel ietwat ‘on the nose‘, oftewel: iets te simpel gekozen.
Maar ja, wat boeit mijn kritiek, als dit de best bekeken Netflix-film van afgelopen week/maand is hè..?