Hokum (2026)
Ooooooooh, ondanks dat ik dus vind dat je film eigenlijk gewoon in de bioscoop moet zien, kan ik me voorstellen dat je bij Hokum even wacht tot je ‘m thuis kunt zien, want wat wilde ik deze f&%^ing enge horrorfilm meerdere keren pauzeren..!
Maar dat leverde uiteindelijk dus wel een heerlijke ride op die opvallend veel plot-devices bevat die tot interessante ‘napraterij’ kan leiden. Want probeerden ze er aan het eind nou ook nog iets bijna therapeutisch in te stoppen, zowel qua ‘spikiness’ als resolutie..?
Het verhaal
Ohm Bauman (Adam – Parks and Recreation (tv), Severance (tv) – Scott) is een zogenaamd genreschrijver, waardoor de openingsscène – met een conquistador en z’n jonge ‘leerling’ (?) – zich dus vooral in Ohms hoofd achter z’n laptop afspeelt. Even later weten we dat Ohm naar Ierland is afgereisd om daar eindelijk het as van z’n overleden ouders uit te strooien, in de bossen rondom het hotel waar ze ooit hun huwelijksreis vierden. Jammer dat de bruidssuite is afgesloten vanwege een opgesloten heks, maar verder nog niets raars, toch..?
Oh wacht, die heks ja. Lekker vaag gehouden hoe deze gelinkt wordt met (of genoemd wordt in) Ierse folklore, maar door dat niet echt specifiek in te vullen, blijft het juist geloofwaardig genoeg. Het hotel wordt verder gerund door wat kleurrijke karakters, maar het is allemaal een stuk ‘lichter’ en minder ‘horror-achtig’ dan je direct zou vermoeden. Het mysterie van die bruidssuite blijft echter bij velen knagen, en als Ohm zijn eigen shit niet goed (b)lijkt te kunnen verwerken en nogal een drastisch besluit neemt, weet barvrouw Fiona (Florence Ordesh) hem te redden. Als zij vervolgens echter vermist raakt, voelt Ohm zich ergens wel verplicht om ook haar te proberen te helpen. Zeker na wat mysterie-verhogende verhalen die de lokale hobo Jerry (David – Barkskins (tv), Hamnet – Wilmot) graag met hem deelt…
Meer ‘Hollywood’ dan folk-horror?
Terwijl ik bovenstaande kop typte, voelde ik direct: “Nee, ik bedoel het niet zo negatief en/of cynisch als dit mogelijk over kan komen, want zeker die verwijzing naar Hollywood zit ‘m eigenlijk vooral in de finale finetuning en lichte zelfspot over de vercommercialisering van verhalen…” Moet namelijk eerlijk toegeven dat ik deze film nog een keer wil zien, juist omdat het wegkijken bij enkele van de engste scènes van dit jaar (die door daar níet op door te gaan juist Hokums ware ‘aard’ toont…), ik mogelijk nog wel wat van de plot-devices miste. Al is het krachtige aan deze film vooral hoe onderhuids de spanning wordt. Waardoor Hokum – om de term ‘folk’ weer even terug te halen als onderwerp – meer Hereditary dan Midsommar is, mocht je ’n makkelijker oneliner willen. Maar juist door die ogenschijnlijk ‘makkelijke’ jump scares juist vrij ‘droog’ te presenteren, weten meer ervaren horrorkijkers dus allang dat het vooral om zijn eigen demonen en/of verwerking zal gaan. In hoe hij als hoofdkarakter naar de hel moet afdalen om iets los te kunnen laten of zo? Waarbij het ook ineens schuurt aan de thematiek van bijvoorbeeld The Odyssey.
Cast & crew
Scott lijkt nog altijd te ‘groeien’ als acteur, want na vooral geweldig seriewerk (Severance blijft toch wel één van de interessantere premisses van het laatste decennium hebben), kan ik me niet herinneren dat ik hem zo intens in film zag als hier. Maar z’n karakter heeft ook nogal een weg af te leggen, qua ontwikkeling. Nu voelde ik de intensiteit van z’n depressie zo halverwege de film volgens mij net niet genoeg – dat kán kritiek op zijn spel zijn – maar z’n ‘verongelijkte-blik’-gezicht werkt wel geweldig in de film. De rest van de cast werkt zo goed, juist omdat het (voor mij zeker) allemaal onbekende acteurs waren. Ja, die zwerver herkende ik wel, maar dat dat van het voor mij persoonlijk super interessante Barkskins (tv) of het fantastische Hamnet was, dat zorgde niet voor een “Ooooooooooooooh ja..!” of zo. Maar dat werkt in de film dus perfect, dat alleen de buitenstaander (de Amerikaanse schrijver) gespeeld wordt door een ‘publiekstrekker’, en de rest juist aanvoelt alsof ze gewoon op die locaties zouden kunnen werken. Waarbij ik enkel Will O’Connell nog wil benoemen, die je mogelijk als ‘love child‘ zou kunnen zien van Kathryn – The Tragedy of Macbeth – Hunter en Denis – Holy Motors – Lavant. Zeker als je weet dat hij ook die ‘grootogige’ op dat enge tv-beeld speelt…
De Ier Damian McCarthy regisseerde én schreef Hokum, en gezien de flinke waardering voor z’n vorige film Oddity (met ook een psychologisch-horror-thema?) lijkt hij best interessant als doorbrekende indie-maker. Hij schijnt begonnen te zijn met dialoogloze korte films, juist om zo z’n storytelling-kwaliteiten te verbeteren (denk hoe Terrence Malick op de eerste draaidag van The Tree of Life tegen Sean Penn en Naomi Watts vertelde dat alle dialogen die ze wekenlang gerepeteerd hadden mochten vergeten, want de inhoud daarvan moesten ze spelen…), en dat levert dus een film op die ik dus al meermaals aan bekenden heb ‘verkocht’ als “Fucking eng!!“.
Final credits
Óf er uiteindelijk toch iets teveel plot in zit, dat concludeer ik mogelijk beter pas na een tweede viewing thuis. Zeker de verhaallijntjes over die whisky, maar ook nét in hoe het verhaal toch wel erg duidelijk het verwerkingsproces van een schrijver toont, dat voelt nu nog klein beetje als ‘overvol’ aan, hoe geweldig ik vooral ook over die whisky-plotlijn wil doordenken. En voor mij werd alles ook nog ‘leuk’ door die heerlijke Hollywood-sneer die er óók in zit, waardoor één van m’n aantekeningen na afloop als volgt luidde: “Dit was geen slechte actiefilm, maar een verdomd enge film ;)“.
Inderdaad, met spanningverlagende smiley erachter…