The History of Sound (2025)
The History of Sound is een mooie rustige film over verlangen, muziek en liefde, lichtelijk gepresenteerd als waargebeurd verhaal (wat het niet is!), maar ook een film die je wel wat ‘ruimte’ moet geven. Maar geraak je er dan eenmaal in, dan is het best hard genieten van zowel de acteerprestaties, de mooie settings als de tragiek in het verhaal.
En nu kende ik de schoonheid van die (intensere?) Amerikaanse muziekbeleving al – van een bezoek aan Texas een paar jaar geleden – maar deze film trekt dat allemaal nog wat internationaler…
Het verhaal
In voice-over horen we hoe de jonge Lionel (Leo Cocovinis) geluid en muziek al anders leek te beleven dan de gemiddelde mens. Bij hem hadden noten ook kleuren en zelfs smaken, iets wat mogelijk ook wel kwam doordat pa (Raphael – Risky Business, Task (tv) – Sbarge) elke avond met z’n banjo op de veranda van hun mini-boerderijtje in Kentucky zat te spelen. Het is 1910, en niet veel later zijn we doorgesprongen naar 1917 en zit Lionel (Paul – Hamnet, All of Us Strangers – Mescal) op het conservatorium in Boston, omdat iemand op school zijn prachtige stem hoorde. Daar ontmoet hij vrij snel David White (Josh – The Mastermind, Challengers – White), die in de lokale kroeg achter de piano wat oude folk-liedjes speelt.
De twee raken al snel meer dan bevriend, maar het is 1917 en dat is niet de tijd dat homoseksualiteit in het openbaar bedreven werd. Ook hun relatie blijft daardoor aardig verdekt (ook in de film), en je voelt dat ingehouden verlangen continu. David wordt echter opgeroepen voor de dienstplicht en naar het Eerstewereldoorlogfront gestuurd, terwijl de slechtziende Lionel dan maar terug naar de boerderij gaat.
Als David een jaar later is teruggekeerd, besluiten ze samen te voet op pad te gaan om (obscure) folkliedjes op te gaan nemen, als opdracht vanuit de muziekfaculteit waar David inmiddels werkt. Het voert de mannen langs tal van plattelandsplekken, waar ze de mooiste liedjes opnemen. Daarna lijkt David Lionel echter weg te sturen, die z’n zoetgevooisde talent uiteindelijk volgt naar Rome en Oxford. Jaren later, als Lionel merkt dat z’n relatie met Clarissa (Emma – Dune: Prophecy (tv) – Canning) toch niet zal gaan werken, besluit hij op zoek te gaan naar David, die eigenlijk nooit op zijn maandelijkse brieven heeft gereageerd…
Ingetogen, maar niet waargebeurd
Qua liefdesbeleving deed de film me wel wat aan Loving denken, die film over een interraciaal koppel, maar dan vooral ook qua historische setting, en hoe het vroeger dus echt niet allemaal beter was. Nu wist ik vooraf overigens totaal niet dat de film over homoseksuele liefde ging (de poster doet dat overigens wel vermoeden), maar dat zal toch niet de reden zijn dat ik deze film in een verder zo goed als lege bioscoopzaal van een lokaal arthouse zag?
Wat de film wel iets minder toegankelijk maakt, is het wat meanderende verhaal, waarvan je echt niet direct weet/voelt waar het heen gaat. Dus dan moet je als kijker wel wat tijd wíllen investeren, en ik kan me voorstellen dat dat in een alsmaar sneller wordende wereld niet iedereen meer kán en/of wil. Terwijl de beloning uiteindelijk wel erg mooi is hoor, zeker als je je later in het verhaal ineens herinnert dat je die voice-over uit de openingsscène inderdaad wel ergens van herkende…
Cast & crew
Overigens lijkt Mescal alle criticasters, die ooit ‘problemen’ hadden met hoe hij als heteroseksueel acteur een queer rol speelde in All of Us Strangers, hier wederom een stok te geven om mee te slaan. En ik weet hoe priviliged het kan klinken, maar waar maakt men zich zo druk om? Okay, dat gay acteurs hiermee een kans wordt ontnomen om hun eigen seksualiteit te spelen, dat voelt ergens thematisch juist wel te kloppen bij/contrasteren met het verhaal. Want ook Lionel ziet een (schijn)huwelijk met vrouw en kinderen echt wel als zijn toekomst, omdat een openlijk homoseksuele relatie in die tijd ondenkbaar was (?). En het volgende zegt natuurlijk ook iets over mijn eigen homofobie als puber, maar ik vind het ergens ook wel fijn dat ik geen moeite meer heb met het zien van mannenliefde op het witte doek. Misschien wel zoals Mescal er geen moeite mee heeft om gewoon rollen te spelen ongeacht seksualiteit..? Iets dat hij overigens met meer dan verve doet hoor. Maar dat hij een begenadigd acteur is, dat toonden z’n rollen in bijvoorbeeld Aftersun en Hamnet natuurlijk allang. En dan ‘vergeef’ ik hem dat onnodige Gladiator II met gemak, al begrijp ik de wat makkelijke kritiek op hem (dat zijn rollen wel wat in dezelfde range zitten) ook wel wat hoor. De Brit O’Connor speelt overigens net zo overtuigend met Amerikaans accent als dat de Ierse Mescal dat doet, en qua subtiliteit lijkt hij nog wel nét wat ‘beter’ dan Mescal. Die scène dat hij met betraande ogen dat huisje uitloopt, als hij Lionel ziet zingen met die jonge zwarte zangeres, krijgt alleen maar meer betekenis naarmate de film vordert.
Al is dat mogelijk net zo goed de verdienste van regisseur Oliver Hermanus, een van oorsprong Zuid-Afrikaanse regisseur die met titels als Skoonheid en Moffie eerder al films rondom homo-emancipatie heeft gemaakt. Al zie ik nu pas, dat z’n vorige (en/of doorbraak-)film – een remake van Kurosawa’s Ikuru – dus twee Oscarnominaties ontving in 2023. Bill Nighy voor de hoofdrol, en Kazuo – Remains of the Day, Never Let Me Go – Ishiguro voor het aangepaste script voor Living (nee, niet “Loving“, die ik eerder aanhaalde). Ik vraag me nu ook direct af: waarom heb ik die nooit gezien? The History of Sound is geschreven door Ben Shattuck, die werd ingehuurd om z’n eigen kortverhaal naar het witte doek te vertalen. Shattuck is overigens de man van actrice Jenny Slate, for what that’s worth…
Final credits
Het opvallendste aan The History of Sound is eigenlijk dat het geen waargebeurd verhaal is. Zo is de film namelijk wel opgezet. En of het nu uit het originele kortverhaal komt, of dat Shattuck het (pas) in het scenario geschreven heeft, maar er zitten dus wel een paar zeer mooie passages in. Zó mooi zelfs, dat één van m’n eerste notities als volgt luidde: “is dit waargebeurd verhaal, of gewoon prachtig geschreven?”
Nu ik echter twee dagen later al voel dat m’n beleving toch wel al weer wat aan het wegebben is (wat soms ook helemaal niet erg is natuurlijk), vrees ik toch ook, dat deze film niet zóveel indruk maakte, dat ik ‘m aan het eind van het jaar in de buurt van m’n jaarlijkse top 15 zie verschijnen. Maar zoals ik net ook al insinueerde: niet alles hoeft perfect te zijn, toch..?
Daar zijn herinneringen voor…