Good Luck, Have Fun, Don’t Die (2025)
Yes, wat een heerlijke though provoking film was dit. Al was dit m’n eerste notitie na afloop: “meest fucked up film van het jaar, en lijkt wel gemaakt voor Sam Rockwells ‘gekte’“.
Dat ik in de dagen ná het zien van deze film al meerdere YouTube-‘uitlegvideo’s’ gezien heb, die mijn initiële interpretatie ook weer wat ‘verfijnd’ hebben, dat toont vooral het meer dan interessante onderwerp natuurlijk. Al is dat onderwerp ook weer zó anti-Big Tech, dat er al genoeg complotten zijn over waarom deze film behoorlijk lang geen releasedatum heeft gekregen. Zouden sommige ideeën toch té kritisch zijn voor wannabe autocraten?
Het verhaal
We openen in een Amerikaanse diner, waar een nogal weird uitziende man (Rockwell) binnen komt gelopen en zich voorstelt als ‘The Man from the Future’. Hij roept het nét hard genoeg dat velen wel opkijken van hun gesprek of telefoon, maar alles doet vermoeden dat hij een ‘gekkie’ is die wat aandacht wil trekken. Als hij echter doorgaat en zelfs wat telefoons afpakt (en in hun drankjes dropt), begint het publiek zich wat te roeren. Oplettende filmliefhebbers hebben dan waarschijnlijk al Zazie – They Will Kill You, The Harder They Fall – Beetz, Michael – American Hustle, Ant-Man – Peña en Juno – Ted Lasso (tv), Fargo (tv), Killer Joe – Temple herkend, dus als The Man from the Future uitlegt dat die toekomst sowieso één grote teringzooi is, en dat hij mensen zoekt om hem in zijn missie te helpen, dan zul jij ook vrij snel wel al weten wíe hem dan gaan helpen.
Wat volgt zijn introducties van de verschillende leden van zijn uiteindelijke ‘crew’, waarin we zien hoe social media en AI-powered apps hun specifieke levens al aardig in de greep en/of vernacheld hebben. En die introducties zijn zowel hilarisch als beangstigend, en – vergelijkbaar met Black Mirror – nét in de toekomst gezet, zodat iedereen zich wel kan voorstellen dat dit mogelijk ons voorland is.
Uiteindelijk gaat deze motley crew op pad om de ontwikkelaar van dé nieuwe AI-toepassing te vinden, maar blijkt ook dat de wereld waarin ze nu leven mogelijk al ‘onbetrouwbaar’ is. Lukt het onze helden om de mensheid te redden, of stevenen we waarschijnlijk toch af op een The Matrix-achtig bestaan..?
Groundhog Day meets Southland Tales meets Black Mirror
Good Luck, Have Fun, Don’t Die toont een heerlijk overtrokken versie van onze realiteit, met flink wat gave ideeën waarin dus zóveel kritiek op Big Tech zit, dat niet enkel complotdenkers vrezen dat deze film door de machtigen van deze wereld in de weg wordt gezeten. Terwijl de maker – ene Gore Verbinski – toch een aantal enorm grote films heeft gemaakt. Waarmee hij zoveel geld heeft verdiend voor de grote studio’s, dat het raar is dat hij dit verhaal zo moeilijk gefinancierd kreeg. En waarom laat die Nederlandse release zo lang op zich wachten (23 juli pas, zegt de ideale ‘Waar zijn films te zien?‘-site Filmvandaag)? Toch een film die op IMDb een 7,1 heeft, wat echt erg hoog is voor zo’n rare film…
Overigens was mijn eerste reactie wel, dat het plot uiteindelijk toch de weirdness overwint, en dat het einde mogelijk nog wat cynischer had gekund, maar mogelijk interpreteerde ik dat toch net ietwat ‘verkeerd’, of concludeerde ik net wat zaken te snel. Om te weten waarom ik wat aan mijn initiële interpretatie twijfel (wat ik overigens best ‘fijn’ vind hè, want dat toont hoe lekker de ideeën blijven hangen), zou je deze YouTube-video kunnen checken. Doe dit pas nádat je deze film gezien hebt hè, want zulke video’s spoilen het plot natuurlijk volledig…
Cast & crew
Zoals ik al zei: het lijkt bijna alsof deze film gemaakt is voor de weirdness van Rockwell, want als je een vergelijkbaar rare film zou moeten noemen (naast bovengenoemde Southland Tales), dan is dat zeker The Hitchhiker’s Guide to the Galaxy. Daarin speelt hij president Zaphod Beeblebrox, die per ongeluk een wet tekent waardoor onze Aarde vernietigd moet worden voor een intergalactische snelweg. Wat ik er vooral mee wil aangeven: hij past echt perfect in zo’n rol die ‘is hij nou gék of niet?’ moet uitstralen, door die combinatie van charme, overtuigingskracht en gekte. Waarin hij bijna z’n gelijke vindt in de Britse Juno Temple, die ik voor het eerst zag in Killer Joe, en waarvan ik toen aardig verrast was dat ze dus Brits was. Zij geeft het angstaanjagende toekomstbeeld uit deze film een menselijk gezicht, en dat heeft zo’n verhaal ook zeker nodig. Verder toonde Beetz onlangs nog aan ook actierollen vrij eenvoudig aan te kunnen (in die voor mij wat overdreven They Will Kill You), is Peña heerlijk drollerig als leraar die het aandurft om de telefoon van een leerling aan te raken (“The horror..!“), en herken jij Haley Lu Richardson waarschijnlijk ook van seizoen 2 van The White Lotus. Al zat ze dus ook in het (bijna net zo interessante) After Yang…
Gore Verbinski maakte eerder een aantal Pirates of the Caribbean-films, maar ook die heerlijke Django-animatie-adaptatie Rango (ja, daar zit dus een link met ook Tarantino’s ‘ontketende’ Django-adaptatie). Z’n laatste film vóór Good Luck, Have Fun, Don’t Die was echter A Cure of Wellness, en dat is al tien jaar geleden!! Hij begon overigens als music video director (voor o.a. NOFX!!), maakt het – in mijn ogen – verschrikkelijke Mousehunt, maar maakte dat makkelijk goed met The Mexican en de Amerikaanse remake van The Ring. Daarna was hij vooral op piratenschepen te vinden, waarna hij z’n (zakelijke?) vriendschap met Johnny Depp voortzette met The Lone Ranger (en eerdergenoemde Rango). Ja, dat zijn allemaal vrij adrenaline-opwekkend-stevige actiefilms, en dat talent mag ie hier ook zeker wel inzetten. Al komt het originele idee voor Good Luck, Have Fun, Don’t Die (het heeft me best lang geduurd om deze filmtitel volledig te herinneren ;)) dus van scenarist Matthew Robinson. En die brak ooit door als co-scenarist én -regisseur van The Invention of Lying (die rollen vervulde hij naast Ricky Gervais), wat al een frisse inkijk in een deel van ‘the human condition‘ bood. Daarna werkte hij aan wat onbekendere films en series, totdat hij aan twee Golden Globes-uitreikingen meeschreef (zie weer die Gervais-link) en daarna mogelijk z’n hypotheek afloste met het vertalen van het Dora the Explorer-idee tot het scenario van Dora and the Lost City of Gold. Daarna werkte hij mee aan ’t scenario van het Oscargenomineerde (voor visual fx dan wel) Love and Monsters, waarna hij het idee voor deze film eigenlijk als pilot voor een tv-serie zag (getiteld Don’t Trust Anyone Under 30). Dat kwam niet echt van de grond, waarna hij het concept veranderde, en toen AI steeds aanweziger werd, kwam de ontwikkeling in een stroomversnelling (om niet ‘outdated‘ te raken).
Final credits
En dat heeft geweldig gewerkt, want als high concept-film werkt deze bij mij een stuk beter dan bijvoorbeeld In the Blink of an Eye, die ook niet een charismatische hoofdrolspeler als Rockwell had (al was die dus ook niet ‘menselijk genoeg’ in de basis, helaas). En waar ik net na afloop dus kort nog even dacht, dat ie qua tech-kritiek nog net wat scherper had gekund, ben ik inmiddels dus wel overtuigd – mede door die complot-verhalen – dat eigenlijk iedereen met interesse in de toekomst van de mensheid, deze heerlijke, ogenschijnlijke quatschfilm wel móet zien. Want als niet iedereen de waarschuwing van deze film serieus neemt, dan vrees ik dat het geen quatsch blijft…
En om dan te eindigen met een citaat van The Man from the Future himself, die wel past als jij deze film ooit wél kunt zien: “You’re in for a really weird night.”