Okay, elke fan van de The Mandalorian-serie weet allang dat hij/zij/hen deze film MOET zien natuurlijk. Ik zag ‘m direct op de release-avond, en als fan van die serie – maar zeker ook van Star Wars – heb ik me bijna twee uur en een kwartier heerlijk vermaakt. Ook heb ik me bijna twee uur afgevraagd welk verhaal er nou precies verteld werd, maar de gezette, familiaire sfeer in de film voelde wel zó goed,…
Als een sucker voor muziekverhalen, viel het me toch op hoe ik deze biopic over Bruce Springsteen niet als allereerste van Nederland hoefde te zien (een gevoel dat sommige films me wel geven). Terwijl ik al wist dat Jeremy Allen – The Bear (tv), The Iron Claw – White ‘The Boss’ geweldig neerzette. Zo goed zelfs, dat hij waarschijnlijk als één van de laatste afviel voor de Oscarnominaties dit jaar. Al wordt hij wel wat naar…
Ik vind het inmiddels best jammer dat deze lang niet zo hard binnenkwam als dat ik hoopte (waren m’n verwachtingen te hoog?). Terwijl ik nu achteraf nog steeds pissig(er) word om die mega-toxische vader in het verhaal, wiens opvattingen ook nu nog voor velen vrij normaal zijn, helaas. Daarnaast is het acteerwerk ook erg goed, en moest ik de volgende dag in een gesprek met een vriend over opvoeden meermaals hieraan terugdenken… Dus mogelijk is…