Het is natuurlijk altijd gevaarlijk om ’terug te gaan’ naar een tekenfilmserie uit je jeugd. Als fervent kijker van He-Man and the Masters of the Universe (tv) dook ik toentertijd vrij makkelijk in het best uitgemolken verhaal van een jochie dat echt wel specialer is dan de rest. Maar wat ik gisteravond meemaakte bij de 4Dx-versie van Masters of the Universe zal ik niet snel vergeten. Waar ik die continue afleiding van zo’n bewegende stoel…
Zo, zal die ‘SXSW’-melding in de titel vermelden bij elke recensie van films die ik op dat geweldige festival zag dit jaar, want zéker dat dit mijn beleving beïnvloed heeft. Ik zag dit vierde deel in de John Wick-franchise (de delen 2 en 3 heb ik niet gezien, omdat ik niet mega-enthousiast was over het originele eerste deel) namelijk tijdens de officiële (verrassings)wereldpremière in Austin, Texas op 13 maart jongsleden. Een onvergetelijke ervaring, mede omdat…
Als je deze film serieus gaat beoordelen op karakterontwikkeling, verhaal, acteerwerk e.d., dan kun je hem op vrijwel alle vlakken afschieten. Ware het niet dat de film zichzelf ook nergens serieus lijkt te nemen (in tegenstelling tot die eerste Hitman-adaptatie uit 2007), acteur Rupert Friend in andere films/series al toonde zo’n rol met tien vingers in z’n neus te kunnen spelen en de film me eigenlijk nergens echt irriteerde, omdat ik vooraf natuurlijk al wist…