The Bride! (2026)
“Ik vond ‘m eigenlijk super-vet!“, was mijn ietwat voorzichtig geuite reactie direct na het zien van Maggie – The Lost Daughter – Gyllenhaals heerlijk opvallende en Jessie-Buckley-als-dé-nieuwe-topactrice-bevestigend romantisch horrordrama The Bride!. Met een zeer ongewone vierde-muur-doorbrekende opzet (vooral in de intro) die de hele film direct een sfeer geeft waarin heerlijk veel mogelijk is. Of zoals m’n eerste notitie luidt: “Fantastisch! Vooral door hoe Gyllenhaal ons in een gekte meekrijgt“, waardoor ik niet veel later eerder aan Todd Philips’ Joker moest denken dan aan Guillermo Del Toro’s eveneens-maar-totaal-andere Frankenstein-film van nog geen half jaar geleden. Met zeker ook een flinke vleug Bonnie & Clyde, plus wat licht mysterieuze dat je mogelijk herkent uit het DC Universe..?
Het verhaal
Omdat Mary Shelley eigenlijk nooit iets te maken heeft gehad met het vervolgverhaal op haar eigen literaire klassieker Frankenstein (waarin ze enkel het verlangen van het monster voor een metgezel benoemde, maar het creëren van die metgezel werd door dokter F. gestopt uit angst), lijkt de film ook deels gebaseerd op Bride of Frankenstein uit 1935. Iets dat terug komt in de in zwart-wit vertellende Mary Shelley (ook Buckley!) in de openingsscène van de film, waarin ze ons introduceert in de wereld van Ida (Buckley), die in het Chicago van de jaren 30 een gezelschapsdame van een stel gangsters speelt (o.a. John – The Mastermind, First Cow – Magaro en Matthew – The Mastermind, Air – Maher). Als Ida ‘bezeten’ raakt, begint ze echter de aanwezige maffiabaas Lupino (Zlatko – Triangle of Sadness, Wonder Man (tv) – Buric) te beledigen, waarna ze een nogal heftig ongeluk krijgt. Iets wat mijn eerste ‘wegkijkmoment’ van de film veroorzaakte, want dat trap-vallen werd nogal grafisch in beeld gebracht.
Niet veel later zien we hoe ene Frankenstein (Christian – The Dark Knight Rises, The Fighter – Bale!!) zichzelf heeft vernoemd naar z’n maker en het kantoor van Dr. Euphronius (Annette – The Kids Are All Right, Nyad – Bening) binnenstapt met een vrij directe vraag: “Kun jij voor mij een metgezel maken, op dezelfde manier als waarop Dr. Frankenstein mij heeft gemaakt?“. Gelukkig is Euphronius behoorlijk fan van haar collega, waardoor die comic book-logica voor het eerst aardig voelbaar is.
Maar dat betekent dus: op zoek gaan naar een lijk, dat ze vinden op de lokale ‘armenbegraafplaats’, waar Ida zojuist is begraven. Niet veel later is het ze al gelukt, al blijkt deze tot leven gewekte dame direct al een behoorlijk duidelijke eigen wil te hebben. En mogelijk zelfs twee ‘willen’, want de vertellende Shelley was ook beetje op zoek naar een lichaam voor haar eigen wederopstanding. En dat levert de coole filmmaker, die Gyllenhaal inmiddels is, ontzettend veel vette mogelijkheden om een (minstens) gelijkwaardige metgezel voor Bale’s beruchte en beroemde karakter te creëren…
Vierde-muur-doorbrekende gothic DC extravaganza
Damn, leg ik nu tijdens dit schrijven in m’n hoofd pas de link tussen “gothic” en “Gotham”, hoe New York wordt genoemd in de Batman-verhalen?? Wat volgens de overlevering initieel overigens eerder gebaseerd is op Al Capone’s Chicago dan op New York? En laten dát nou ook de twee steden zijn waarin The Bride! zich afspeelt…
Okay, mogelijk dat deze link bij sommige kijkers vooraf wél al bekend was, maar bij mij ontstaat deze nu tijdens het schrijven van deze recensie pas. En ik weet niet of je dat gevoel van zo langzaam ‘ontdekken’ herkent, maar het voelt best heerlijk. Waardoor ik mogelijk moet opletten, dat ik die ‘ontdekkingseuforie’ niet direct projecteer op de film zelf. Hoe fijn het mijn beleving van deze film dus ook verrijkt nu. Maar daardoor is die gevoelslink met die Joaquin Phoenix-film ook zoveel sterker aan het worden, dat ik me afvraag of dit al iets van spoilend is. En dat ik me dus mogelijk vooral moet focussen op de eigenzinnige manier van vertellen die Gyllenhaal hier hanteert, want dat was direct zo heerlijk verwarrend, dat ik lichtelijk vrees dat het sommige mensen ook juist wat kan afstoten. Als in: sta wel open voor iets ‘anders’ dan de gemiddelde film, waarbij zelfs eerdergenoemde Del Toro-film een stuk ‘normaler’ is dan deze.
Crew & cast
En daarin kán soms best veel mis gaan. Al begrijp ik nu goed dat Jake Gyllenhaals praise voor z’n zus’ regiekwaliteiten echt wel meer is dan een uitspraak van een trotse broer. Natuurlijk bewees ze met The Lost Daughter al dat ze een zelfverzekerd maker is, in hoe ze aan haar visie durft vast te houden, ook al is dat risicovoller dan ‘gewoon’ de regeltjes te volgen. Maar áls het dan goed uitpakt, zoals hier dus, dan levert dat ook direct een film op die boven het risicomijdende maaiveld uit steekt. Dat ze daarnaast ook verantwoordelijk is voor het scenario, dat doet mijn waardering voor haar als maker alleen maar stijgen. Terwijl de meesten haar natuurlijk nog altijd vooral als actrice kennen. Ik wist overigens niet dat ze ook in haar broers doorbraakfilm Donnie Darko (uit 2001) zat; ze viel mij ‘pas’ een jaar later voor het eerst op in het (toentertijd?) gedurfde Secretary. Al denk ik dat het grote publiek haar pas ontdekte in haar heerlijk rebelse rol in Stranger Than Fiction, niet veel later gevolgd door een rol in The Dark Knight (met Bale dus!). Terwijl ze eerder ook al te zien was in o.a. Adaptation, Confessions of a Dangerous Mind, Casa de los babys, Mona Lisa Smile, Happy Endings en Oliver Stone’s World Trade Center. En nu lijk ik te namedroppen (wat The Bride! totaal niet nodig heeft), maar wat ik vooral wil tonen, is dat ze dus waarschijnlijk haar hele leven al in the scene zit, mede doordat haar en Jake’s vader zelf ook filmregisseur was!?
Jake komt zelf overigens ook voorbij, als acteur Robbie Reed, waar grappig genoeg het Frankenstein-karakter bijna bakvisserig fan van is in de film. Waarbij ik dus bij Bale kom, die zijn wens om volledig ‘mens’ te zijn goed combineert met zijn schaamte-oproepende woede-uitbarstingen van zijn monsterlijke kant. Daarbij is de make-up wel ontzettend cool gedaan, al is zijn monster niet zo ‘mooi’ als hoe Del Toro zijn Jacob Elordi-monster bewust creëerde. Om vervolgens met de grootste waardering deze alinea te eindigen met het bespreken van soon-to-be-Oscarwinnares Jessie Buckley. Ik vroeg me tijdens deze film al af, of degene die straks haar naam uit de enveloppe bij de uitreiking haalt (voor haar visceral rol in Hamnet), een grapje over of verwijzing naar haar rol als de bruid gaat maken. Wat moet dit ook een fantastische rol zijn geweest om te spelen, juist doordat ze best moet switchen tussen een Amerikaans en Brits accent, en daar ook nog een ‘waanzin-laag’ overheen mag leggen die ook volledig functioneel is. Ik zag haar overigens volgens mij voor het eerst in het indrukwekkende I’m Thinking of Ending Things (van Charlie Kaufman!!), alvorens ze echt doorbrak met haar Oscargenomineerde (bij)rol in Gyllenhaals eerdere The Lost Daughter.
Final credits
En dan laat ik de wat mysterieuze rollen van Penelope Cruz en Gyllenhaal-liefje Peter Sarsgaard nog onbesproken, terwijl het voor muziekfans ook heerlijk ontdekken is dat de zangeres van The Knife (Karin Elisabeth Dreijer) met haar band Fever Ray niet alleen te horen, maar ook te zien is in de film (en daar ook perfect in past). Of dat componist Hildur Guðnadóttir dus al een Oscar won voor…. Joker!
Ja, The Bride! is dus óók echt een film voor film- en kunstliefhebbers, met een ontzettend ‘rijke’ cast & crew, waarbij dus vooral Gyllenhaal, Buckley en ook Bale wel stevige complimenten verdienen. En nu maar hopen dat die female empowerment-boodschap in de film niet al teveel anti-woke-sneeuwvlokjes afschrikt ;).