“Ik vond ‘m eigenlijk super-vet!“, was mijn ietwat voorzichtig geuite reactie direct na het zien van Maggie – The Lost Daughter – Gyllenhaals heerlijk opvallende en Jessie-Buckley-als-dé-nieuwe-topactrice-bevestigend romantisch horrordrama The Bride!. Met een zeer ongewone vierde-muur-doorbrekende opzet (vooral in de intro) die de hele film direct een sfeer geeft waarin heerlijk veel mogelijk is. Of zoals m’n eerste notitie luidt: “Fantastisch! Vooral door hoe Gyllenhaal ons in een gekte meekrijgt“, waardoor ik niet veel later…
Ik weet niet of ik met hogere verwachtingen een filmzaal in kon lopen dan bij de voorpremière van Hamnet, een dag nadat dit meesterwerk van Chloé – Nomadland, Eternals – Zhao de Golden Globe voor Beste Dramafilm had gewonnen. En waar zulke verwachtingen wel eens in de weg zitten, dacht ik daar hier vanaf het allereerste shot niet meer aan. Ik werd namelijk zó meegenomen in de subtiliteit van het verhaal, dat ik aan het…
Alex – Ex Machina, Annihilation, Devs (tv) – Garland is voor mij één van de interessantste film- en tv-makers van het laatste decennium, mede doordat ik veel van m’n eigen ‘quatsch’ (lees: opvattingen, ideeën, contemplaties) vrij bevredigend op zijn werk kan projecteren. En juist dát ging me gisteren wat lastiger af bij zijn nieuwste folk-horror-nachtmerrie Men, ondanks de twee geweldige acteerprestaties, enorm haunting sound design en creepy sfeer. Niet dat ik deze film daarmee ‘afschrijf’ hoor,…
De meesten zullen Maggie Gyllenhaal kennen als actrice in topfilms als Secretary, Stranger Than Fiction, The Dark Knight en/of Crazy Heart, van haar hoofdrol in tv-serie The Deuce, of als zus van Jake. Maar na The Lost Daughter staat ze wat mij betreft ook bekend als een zelfverzekerde regisseur met flink wat lef, want wát een krachtig regiedebuut is dit psychologisch drama (met thriller-spanning). Ze durft hier namelijk best stevig te schuren inzake het normaliter…
Ik denk dat er geen filmmaker is die meer in mijn (of ons) hoofd weet te kijken, dan Charlie Kaufman. Voor mij staat hij naast meester-kunstenaar David Lynch, en met I’m Thinking of Ending Things laat hij me zo’n enorme range aan emoties voelen, dat het bijna ‘eng’ wordt. Waarschijnlijk ook de reden dat deze film misschien wel de extreemste reacties van het jaar oproept bij het publiek. Zeker door het eerste erg ongemakkelijke uur,…