Ready or Not 2: Here I Come (2026)
Kijk naar de filmografieën van zowel schrijvers als regisseurs, en je ziet direct: “Ooooh, dit zijn allemaal ideale Hollywood-franchise-werknemers!” Iets dat doorgewinterde filmliefhebbers waarschijnlijk steviger voelen dan de primaire doelgroep, waartoe ik dus zéker niet lijk te behoren. Terwijl ik ook wel weet waarom ik van het eerste deel veel meer kon genieten dan van dit ‘product’ (dat momenteel op IMDb hoger gewaardeerd wordt?). Ondanks de wederom best ‘stevige’ cast, met zelfs één mega-verrassing die geen enkele filmkenner had kunnen verwachten volgens mij. Al kan dat weer te maken hebben met de overduidelijke Canadese-filmfonds-financiering, waarschijnlijk het gevolg van de ‘Torontiaanse’ filmlocatie..?
Het verhaal
Ik kon me het einde van Ready or Not niet meer precies voor de geest halen, maar het lijkt alsof dit tweede deel daar wel direct op volgt. De net getrouwde en nog ‘netter’ weduwe geworden Grace (Samara – Three Billboards Outside Ebbing, Missouri, Babylon – Weaving) loopt namelijk het brandende landhuis van haar satanistische in-laws uit, om volledig onder het bloed een sigaretje aan te willen steken. Net als de ambulancebroeders en politie arriveren stort ze neer, om tijdens haar reanimatie in de ambulance wat (best slim gevonden) flashbacks naar deel 1 te herinneren, waardoor onze kijkersherinneringen ook kort verfrist worden. In het ziekenhuis wordt ze echter wakker met handboeien vastgeketend aan het bed, terwijl wij als kijkers al hebben gezien dat ene Chester Danforth (f’ing… DAVID CRONENBERG!!!) met één telefoontje vrijwel instant oorlogen schijnt te kunnen beëindigen…
Al snel blijkt deze Danforth dus ‘de wereld te controleren’, omdat hij een bepaalde zegelring mag dragen. Maar het overleven van ‘de bruid’ in het eerste deel, schijnt schijnbaar ook een of andere vrijwel nooit aangehaalde uitzondering van hun satanistische wereldelite-cultus te hebben geactiveerd (ja, veel handiger krijg ik het niet uitgelegd, zonder hier een paar alinea’s voor nodig te hebben…). Dus wordt over de hele wereld aan enkele families verteld dat er een nieuw spel gespeeld kan gaan worden. Iets dat allemaal overzien zal worden door de Advocaat (van de Duivel, wink wink), gespeeld door niemand minder dan Elijah – Lord of the Rings, The Monkey – Wood.
Maar dat betekent dus ook, dat Grace werkelijk geen moment rust krijgt, en direct weer aan de slag moet. Iets dat best lastig lijkt voor iemand die nét weer letterlijk tot leven is gewekt met wat stroomstoten. Gelukkig stond haar zusje Faith (Kathryn – Freaky, Abigail – Newton) nog als emergency contact in het systeem (en níet in Grace’ telefoon of zo, blijkt later (of dat was een best stevige plotfout)), en goed dat Grace met haar nog wat dingen moet verwerken, want dat maakt hun noodzakelijke samenwerking in een vrijwel exact hetzelfde avontuur nét wat dynamischer…
Vier schrijvers, of één LLM?
Zoals je ziet, steeg m’n cynisme tijdens het schrijven van bovenstaande alinea’s weer aardig, toen ik het verhaal moest terughalen uit m’n herinnering. Nu had ik als titel van deze ‘oordeel-alinea’ eigenlijk de best flauwe typefout uit m’n aantekening kunnen halen – ik maak altijd een notitie in m’n iPhone, die ik natuurlijk wel de titel van de film meegeef; hier drukte ik echter per ongeluk op de “s” i.p.v. die ‘shift’-⬆️, waardoor er “Ready or snot” kwam te staan – maar laat ik daar niet teveel over uitweiden. Ook al duidde dit mijn nogal teleurgestelde ervaring best goed.
Maar zoals ik ook al typte: ik ben totaal niet de doelgroep. Die bestaat waarschijnlijk exact uit de drie irritante jochies (broertjes tussen de 15 en 21, schat ik zo) en het petten-dragende-puberstelletje naast me, die tijdens de film ook vooral zaten te kletsen. Wat ik daarmee wil zeggen: mogelijk dat studio’s weten dat jongeren film (zeker op zaterdagavond) helemaal niet serieus genoeg nemen om nog echt op te letten, waardoor ze van dit soort content maken waarbij je dus ook helemaal niet op mág letten. Doe je dat namelijk wel, dan voel je je waarschijnlijk net als ik zó niet-serieus genomen, dat het behoorlijk gaat irriteren. Ik dacht er serieus een paar keer aan om weg te lopen om iets anders te gaan doen, zeker ook omdat de moordpartijen die volgden in de film ook weer niet zó creatief waren, dat ze ergens weer vermakelijk werden. Waardoor ik me dus afvroeg wat ik iemand ooit hoorde zeggen na afloop van het zwaar mislukte Madame Web: “I bet this was written by ChatGPT!” (ik zag die per ongeluk in de VS van A).
Crew & cast
Maar nee hoor: naast het regieduo Matt Bettinelli-Olpin & Tyler Gillett (dat ook het eerste deel, een paar Scream-films én Abigail regisseerde) worden ook Guy – nog meer Scream-films, Final Destination: Bloodlines – Busick en R. Christopher Murphy als scenaristen gecrediteerd, wat mij dus deed concluderen: dit lijken best wel ideale studio-marionetten-schrijvers te zijn. Maar dan voor studio’s die waarschijnlijk kwantiteit en/of commerciële efficiëntie vér boven kwaliteit hebben staan op hun prioriteitenlijstje. En precies dat type ‘schrijvers’ moet (hopelijk?) bang zijn voor large language models als ChatGPT, Claude en Gemini. Want ook het script van dit tweede deel kun je volgens mij ook zonder écht creatieve geest wel aardig gevuld krijgen (precies wat LLM’s doen). Ook ‘grapjes’ als “What happened to you!???” beat “– My in-laws!” kan volgens mij de minst doorgewinterde filmliefhebber wel al invullen, toch?
Maaaaaaaar, laat ik m’n zeurmodus even loslaten, want qua cast valt ook deze film wederom bovengemiddeld op. Nu zal ik niet overdreven veel aandacht geven aan de bijna cameo-achtige rol van bodyhorror-grootheid Cronenberg (hij regisseerde films als Crimes of the Future, Eastern Promises, A History of Violence, eXistenZ, Dead Ringers, The Fly en Videodrome), maar zag zojuist pas dat hij niet veel minder acteer- dan regiecredits heeft (42 of 47, alhoewel hij ook vaak als stemacteur optreedt). De belangrijkste reden om ‘m hier te noemen is echter dat mijn bijna-opspringen-toen-ik-hem-in-beeld-zag voor mij misschien wel ’t hoogtepunt van deze film was. Hoe goed Weaving ook past in deze rol (al begon haar stoer doen wel ietwat gekunsteld aanvoelen richting het eind), en hoe hard Newton ook haar best doet om haar ‘gelijke’ te zijn (ook functioneel passend in het verhaal), en hoe doorgesnoven Kevin – The Naked Gun, Abigail, The Strain (tv) – Durand ook om de cringe award strijdt met Shawn – The Pitt (tv), Public Enemies – Hatosy. Waarmee ik denk, dat het ook een beetje de bedoeling lijkt te zijn geweest om iets heel ‘campy‘ te maken. Wat wel een vrij dun balanceerkoord is, waar ze wat mij – of in elk geval mijn smaak – betreft wel behoorlijk afdonderen…
Final credits
Weet je, de reden dat die eerste bij mij wél werkte, was denk ik doordat die film nog ‘realistisch’ begon als soort van romantische komedie, waarna die overging in iets weird satanistisch. Maar deze begint dus in die rare wereld, waardoor je dat direct al moet accepteren om mee te kunnen gaan in het verhaal. Dat lukte mij niet, en daardoor gingen er nogal wat dingen tegenstaan, die met een andere opzet mogelijk minder storend waren geweest. Al kan het dus ook komen, doordat ik – in tegenstelling tot de primaire doelgroep – dus wél op zat te letten..?
Met andere woorden: volgens mij is dit de eerste echte bullshit film van 2026, waar ik me best kan voorstellen dat de sfeer op de set wel goed is geweest. Beetje omdat de acteurs waarschijnlijk ook wel voelden dat alles nogal raar en/of over-the-top ging…