Send Help (2026)
Het leukste dat tijdens het meer dan vermakelijke Send Help gebeurde was het opschrikken van een meisje een paar stoelen verderop, toen de film toonde door wie hij gemaakt is. Deze Sam – Evil Dead, Drag Me to Hell – Raimi-film (of hommage en/of ‘remake’?) begint namelijk verrassend rustig – met een best genuanceerd portret van ‘iemand op het spectrum’ – om na ongeveer een half uur pas wat horror-gore in je gezicht te gooien. Niet veel later begon me echter het gevoel te bekruipen dat Send Help zich qua verhaal wel erg richting een andere, vrij recente topfilm bewoog.
Maaaaaaaaaaar: ondanks die voor mij wat nutteloze/in-de-weg-zittende ‘afleiding’ vermaakte ik me erg goed hoor. Deels door de heerlijke creativiteit van Raimi qua blood & gore (wat slechts sporadisch voorbijkomt), deels doordat de film gedachten bij me opriep die mogelijk wat té persoonlijk waren, maar vooral doordat ik écht niet wist waar het verhaal heen zou gaan…
Het verhaal
Linda Liddle (Rachel – The Notebook, Mean Girls – McAdams) is niet de meest charmante werknemer op een behoorlijk patserig consultancy-bureau. Ze lijkt wel het meest ‘dedicated‘, want ze werkt keihard om die promotie nu eindelijk eens te maken. Helaas is haar voormalig baas overleden, en zijn zoon Bradley (Dylan – The Maze Runner, Saturday Night – O’Brien) is als nieuwe CEO zo patserig als ie eruit ziet: het gaat hem niet zozeer om hoe goed je bent, maar in hoe ‘goed’ je eruit ziet en mee kunt doen met het team. Kwaadmakend natuurlijk, al lijkt Linda zich ook wel totaal niet bewust van hoe ze overkomt (waardoor een vriendin dus opmerkte, dat ze wel veel subtiele kenmerken van iemand met autisme toonde).
Als ze de gewenste promotie mist, stapt ze toch vrij rigoureus op Bradley af, die daar natuurlijk totaal niet van gediend is. Omdat z’n adviseur hem verteld dat zijn vader haar ooit die promotie beloofd had, besluit hij haar dan maar mee te nemen naar een fusiegesprek in Bangkok, samen met hem en de rest van de patserigheid. Maar ja, dan gebeurt wat iedereen die deze film gaat kijken al weet: het privévliegtuig crasht ergens in de Golf van Thailand, en naast Linda is Bradley de enige die de ramp overleefd, zij het met een flinke wond aan z’n been. Gelukkig is Linda óók een overlevingsenthousiasteling en weet ze vrij snel een redelijk kampje te bouwen, met regenopvangsysteem en voldoende kennis van wat wel en niet te eten. Probleem lijkt echter, dat Bradley nog altijd denkt op kantoor te zijn en de baas wil spelen. Waardoor de interessantste vraag wordt opgeroepen: hoe ‘breek’ je iemand die zo overtuigd is van z’n eigen (door een groot deel van de wereld gedeelde) gelijk? In dit specifieke geval is zijn overtuiging het idee dat hij als baas in een kapitalistisch systeem eigenlijk boven anderen staat? Terwijl toch direct duidelijk is dat zo’n systeem zo goed als nul nut heeft in de primaire overlevingswereld van dat eiland…
Wétiko-analyse of vooral ‘remake‘?
Toen ik deze ‘breek-vraag’ na afloop opperde, kreeg ik direct ook door dat dit dus nogal een persoonlijke observatie was. Toch vond ik het een best belangrijke, aangezien je zoiets ook kunt projecteren op een wereld waarin velen denken dat we door nóg kapitalistischer te ‘doen’, we mogelijk wél gelukkiger worden. En in die kapitalistische wereld mag je inderdaad niet tornen aan de overtuigingen van Bradley in deze film. Terwijl ík me juist afvraag: hoe kunnen we de wereld ooit ‘redden’, als die gerund blijft worden door mensen met precies díe overtuigingen? In mijn ogen: door zo iemands overtuigingen te ‘breken’. Ik had daar zelf een burn-out voor nodig (vóór die crash op m’n 26e was ik – achteraf gezien – best een wat lompere, rechtse ‘recht van de sterkste’-rakker, want ik nu vooral als ‘dommig’ zie), maar hoe overtuig je iemand zónder zo’n psychisch breekmoment? Als in: stel dat hier een methode voor weten, zouden we dan een type als Donny T. nog kunnen redden? Types die door Native Americans dus “wétiko” genoemd werden: mensen die lijden aan een soort psychologisch kannibalistenvirus waardoor ze de (bezittingen van de) ander eigenlijk willen ‘opvreten’ om zelf beter van te worden (denk “meer meer meer!”), maar die voor de gemeenschap ontzettend gevaarlijk zijn. Types dus ook, die in het precolumbiaanse Amerika werden heropgevoed of gedood, juist vanwege hun balans-verstorende gevaar…
Ja, Send Help liet me hierover nadenken. En dat zoiets mijn betrokkenheid bij het verhaal dan verhoogt, dat lijkt me niet enorm verrassend. Wat ook wel ‘fijn’ was, want ik werd dus wel wat (teveel?) afgeleid door de vele plotovereenkomsten met een film van Ruben Östlund. Al hoorde ik van een die hard-Raimi-fan dat Raimi zich vooral heeft laten inspireren door een Italiaanse film van Lina Wertmüller uit 1974. Al kan ik me voorstellen dat ook Östlund mogelijk ooit zo werd ‘weggeslagen’ door die Italiaanse klassieker, dat hij zijn film hier ook deels op baseerde? Guy Ritchie waagde zich eerder dit millennium overigens al aan een gelijknamige, zwaar mislukte remake van die Italiaanse film (met ene Madonna in de hoofdrol)…
Cast
Ergens kun je McAdams’ rol wel een beetje als een Assepoester-rol zien, want ze ontpopt zich van emotioneel-labiele kantoor-voetveeg tot zelfverzekerde survival-jager die niet vies is van wat bloed. Waarschijnlijk heerlijk om te spelen, en McAdams heeft hier de range ook voor. Nu zag ik haar niet veel eerder in die wat wereldvreemde rol aan het begin van de film, wat me onbewust natuurlijk ook wel al wat stuurde naar haar ‘omkering’ in de film (omdat ik haar meer van zelfverzekerdere rollen kende). Maar dat doet niets af aan het feit, dat ze de hele film door overtuigend is. O’Brien herkende ik wel, maar dat dat van z’n Dan Aykroyd-rol in mijn 2024-favoriet Saturday Night was, dat deed m’n enthousiasme net wel een extra sprongetje maken. Hier past ie mogelijk net zo goed, en ik herinner me nu de scène uit bovenstaande still, waarin hij een angst mag spelen die voor waarschijnlijk alle mannen bijna té invoelbaar is. Naast McAdams en O’Brien is de rest van de cast vrij onbelangrijk. Ja, Xavier – Elvis, Blonde – Samuel speelt die patserige slijmbal lekker irritant goed, Dennis – Far From Heaven, 24 (tv) – Haysbert is een té grote naam voor dat mini-rolletje, en voor de échte Raimi-fans: let goed op wie Bradley’s vader speelt; te zien op een foto aan de muur van z’n kantoor ;).
Final credits
Wat ik mogelijk eerder had moeten melden: door een irritante griep heb ik zo’n drie dagen over deze recensie gedaan. Niet dat ik er 72 uur aan geschreven heb natuurlijk, maar vaak was ik na drie zinnen alweer door m’n energie heen. Of je dat gemerkt hebt, je ne sais pas, maar het is ook de reden dat ik geen alinea aan meester Sam Raimi heb besteed hierboven. Dus wat dieper ingaan op waarom Raimi deze film zo baseerde op andere films, en hoe ‘jammer’ het was dat ik teveel aan die Östlund-film moest denken, dat gaat niet meer gebeuren. Maar nu ik een paar dagen later die ‘breek-gedachtes’ wat heb laten marineren, gaat het volgende waarschijnlijk wel gebeuren: op dat vlak ga ik me Send Help best lang herinneren, denk ik. Misschien ook wel door die wederom plaatsvervangende kippenvelangst die opkomt als ik me de scène uit bovenstaande still weer terughaal…