Allereerst: ik vond Spring Breakers geweldig tegendraads-lekkere-meiden-over-de-top-trash-vermaak. Daarnaast vraag ik me af hoe hard regisseur Harmony – Gummo – Korine zou lachen als ie mij iets serieus over deze film zag typen, dus hoe ver ik daar in zal gaan hieronder weet ik nog niet. Ook is Spring Breakers nog veel meer dan Project X dé nachtmerrie van iedereen met iets van pedagogische ambities en ook absoluut niet de tienerfilm die enkele meiden gisteren voor…
Met Oblivion weet regisseur/producent/scenarist Joseph Kosinski zeker wel wat universele en interessante sci-fi thema’s aan te raken. Daarin vult hij wel iets te makkelijk wat zaken in, die waarschijnlijk beter hadden gewerkt als wij daar onze eigen interpretatie op los hadden mogen laten. Maar ja, dat had ’n risicovollere film opgeleverd. Ik vond Oblivion niet top, maar wel boven verwachting, als ik eerlijk ben. Maar dan moet ik ook net zo eerlijk zijn door te stellen dat…
Park Chan-wook, die in 2003 wereldwijd aardig wat (cult)volgers kreeg door ’t geweldig lompe Oldboy, komt nu met ’n film die waarschijnlijk net zoveel controverse oproept. Niet doordat ik me emotioneel écht betrokken voelde bij het verhaal en ik ook nog niet zeker weet hoe ‘goed’ ik de film vond, maar ik was de gehele film wel erg geïntrigeerd, alsof ik ’n wat ongemakkelijk college volgde over de (duistere kant van de) menselijke psyche. Daarin kun…
Kon-Tiki vertelt over het geweldige avontuur dat de Noorse wetenschapper Thor Heyerdahl eind jaren 40 van de afgelopen eeuw beleefde aan boord van ’n prehistorisch (?) vlot, waarmee hij ’n belangrijk antropologisch bewijs leverde dat voor mij persoonlijk nóg interessanter is. Daarnaast is Kon-Tiki erg trouw aan het waargebeurde verhaal, wat de filmmakers tegen heeft gehouden voor ‘extra’ drama te gaan, wat aan de ene kant bewonderenswaardig is, maar aan de andere kant ook een…
Een mogelijk wat rare opening, maar misschien wel doordat ik zoveel herkende in de filosofie waarover de documentaire Alles over Niets gaat, voel ik nu helemaal niet de neiging om jou te overtuigen dat jij deze ook móet gaan zien. Iets wat op zichzelf ook weer perfect binnen de filosofie past overigens… Maar ik vond ‘m in elk geval ontzettend interessant, maar dat komt deels doordat ik vooraf ook al heel wat meer wist over…
Allereerst ga ik eerlijk toegeven dat ik de zeer gedurfde opzet en structuur van de film zeker niet direct door had. Ik werd op ’n wat ongemakkelijke manier wel geraakt door de film, maar ik kwam er na het lezen van ’n interview met regisseur Derek – Blue Valentine – Cianfrance pas achter wat de film zo intrigerend maakte. En ik realiseerde me ook dat ik het jammer vond dat ik er dus niet direct…
Helaas… Ik denk wel te weten wat regisseur Niels Arden Oplev (o.a. van het eerste (Zweedse) deel van de Millennium-trilogie) met Dead Man Down wilde, maar uiteindelijk weet hij niet de juiste balans te vinden tussen karakterstudie en actiethriller. Als ik het positief uitleg, dan lijkt hij iets te graag de juiste rust te nemen en iets te geforceerd ’n goede film te willen maken. Als ik ’t populistischer en wat negatiever uitleg, dan heeft…
Bij het eerste deel maakte ik nog de fout om de film serieus te nemen, terwijl G.I. Joe: The Rise of Cobra zichzelf helemaal nergens serieus nam. Bij dit tweede deel was ik dus beter ‘voorbereid’, en ook al moet ik als serieus recensent wijzen op het feit dat het natuurlijk wel ’n slechte film is (als je het verhaal- en regietechnisch bekijkt), maar met die juiste instelling vond ik G.I. Joe: Retaliation best lekkere…
Omdat het een vrij lastige ‘film’ is om te recenseren heb ik nogal lang gewacht om iets over La cinquième saison te schrijven, maar nu door de aanhoudende winter de film bijna werkelijkheid lijkt te worden, waag ik toch maar ’n poging. Maar ik typte “film” hiervoor niet voor niets met enkele aanhalingstekens, omdat La cinquième saison eerder ’n conceptueel kunstwerk dan een (conventionele) film is. Wel ’n prachtig geschoten en verontrustend kunstwerk, by the way……
Het is waarschijnlijk niet zo raar dat deze western bij z’n release nogal afgebrand werd, want regisseur Arthur – Bonnie & Clyde – Penn lijkt er nogal genoegen in te hebben geschept om juist te spelen met de heersende conventies. Daarnaast was het – door de aanwezigheid van Jack Nicholson en Marlon Brando – één van de most highly anticipated films van het jaar, gingen er talloze verhalen de ronde over de grilligheid van Brando…
Films die zich in New York afspelen krijgen van mij sowieso al ’n extra credit, en als ze zich dan ook nog in het artistieke milieu van die wereldstad afspelen, dan komt daar nog ’n halve credit bij. Dat was ook één van de redenen dat ik bijvoorbeeld The Visitor ooit nóg beter vond dan ie al was. Ik weet niet hoe belangrijk bovenstaande kanttekening is in wat ik nu ga zeggen, maar ik vond A…
Het mogelijk verwarrende aan deze film is dat de doelgroep van 21 & Over juist wordt gevormd door het tegenovergestelde van wat de titel je vertelt, als in: ik denk dat ik als 16- of 17-jarige deze film aardig geweldig had gevonden. Zeker niet zo goed als favorieten uit mijn jeugd, zoals The Breakfast Club of zelfs Up the Creek, en ik had na een minuut of twee ook alweer door dat ik deze film niet kritisch…