Eigenlijk ben ik nog helemaal niet in staat om deze recensie te schrijven, want anderhalve dag na het zien van het meesterlijke The Master is de film nog altijd aan het bezinken. Held Paul Thomas Andersons film is er één die zeer veel over laat aan jou als kijker, iets waar het mainstream (Hollywood-) publiek vrijwel zeker geen zin in heeft, want zelf nadenken omdat de film geen duidelijke antwoorden geeft, daar waagt ‘men’ zich in…
Okay, in het kort (want ik weid hieronder nogal uit): ondanks dat je weet hoe het met Bin Laden aan het eind van de film af gaat lopen vond ik Zero Dark Thirty vooral erg spannend, complex en interessant. Daarbij vond ik het fijn dat de film zoveel ‘ruimte’ kreeg om het complexe verhaal te vertellen en toont Jessica Chastain dat ze inderdaad misschien wel de nieuwe Meryl Streep is. En over de controverse inzake…
Eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik deze ontzettend gewelddadige klassieke spaghetti-western waarschijnlijk nooit gezien had als Quentin Tarantino Django Unchained niet gemaakt had. En ook al heb ik aardig wat kritiek op QT’s laatste “vette film!“, hij jat wel van de betere films. Al zijn de verwijzingen naar Django in Django Unchained vrij duidelijk, het grootste verschil tussen beide films past ook exact bij de reden waarom ik hoop dat Tarantino tot inkeer komt…
Laat die Spaanse titel je niet verwarren: dit is die film met Naomi Watts en Ewan McGregor over ’n gezin tijdens de verschrikkelijke tsunami in Zuidoost Azië op 26 december 2004. Maar aangezien het waargebeurde verhaal over ’n Spaans gezin gaat en het in feite ’n Spaanse productie is krijgt ie officieel ’n Spaanse titel op IMDb. Net zoals regisseur Juan Antonio Bayona’s eerdere The Orphanage ook El orfanato heette. En die film noem ik…
Yes, Quentin Tarantino lijkt bijna z’n eigen genre gecreëerd te hebben, waarin hij exploitation-films mengt met snedige dialogen, en dat nu vermengt met ’n soort slasher-western-komedie die eigenlijk alle kanten op vliegt en stiekem ook nog teruggrijpt naar de Noorse mythologie. Misschien dat eigenlijk alles wel samen komt in de naam van de persoon die de titulaire Django zijn primaire motivatie geeft om zich letterlijk te ontketenen: z’n vrouw Broomhilda von Shaft. Hoor je Isaac Hayes’ Shaft-themesong nu…
The Sessions is zo’n film die stiekem veel langer blijft hangen dan ik initieel in elk geval dacht, wat mogelijk komt door de knappe opbouw van het verhaal, waardoor je nooit medelijden gaat voelen met de polio-overlevende-maar-fysiek-gehandicapte Mark O’Brien, die op z’n 38e op zoek gaat naar seks. Juist door de focussen op O’Briens scherpe en humoristische karakter wordt dit waargebeurde verhaal nergens zwaar, maar mogelijk het knapste van schrijver-regisseur Ben Lewin is de subtiliteit…
Allereerst: ik heb weinig met musicals. Ik genoot overigens stevig van Baz Luhrmanns spektakelstukken Romeo + Juliet en Moulin Rouge! en heb in m’n hele leven één musical in ’t theater gezien (Turks Fruit; die ik geweldig vond toen). Ook zag ik Chicago in de bioscoop, maar ik genoot bv. veel meer van John Turturro’s musical-drama Romance & Cigarettes. Na deze introductie: Les Misérables is ’n prachtige productie, gebaseerd op ’n prachtig verhaal, met ’n…
Best ’n weird gevoel, als je – ’n dag nadat je jezelf aardig hebt vermaakt met ’n film – hier dan steeds meer (en ‘dieper’) over na gaat denken en er dan achter komt dat het maar goed was dat je niet al te hoge verwachtingen had. Als je kritisch bent is er namelijk behoorlijk wat aan te merken op Gangster Squad, maar juist doordat ik vooraf m’n verwachtingen zeer bewust wat getemperd had konden…
The Words is zo’n film waarin ’n verhaal in ’n verhaal in ’n verhaal wordt verteld, en waar dan op het eind iets van ’n afgerond geheel van wordt gemaakt. Ik dacht daar overigens wel iets scherps in te zien, maar ben bang dat ik dan weer teveel aan het zoeken ben. De film lijkt namelijk/helaas te zijn geschreven (en gemaakt) door hetzelfde type schrijver dat in de film voorkomt: iemand die schrijft om succes…
Of Denzel Washington door de Academy erkend zal worden met ’n nominatie betwijfel ik, maar hij zal zeker op de shortlist staan voor z’n rol in Robert Zemeckis’ eerste live action-film sinds Cast Away. Washington speelt de rol van ’n piloot, waarvan je eerst mogelijk denkt dat hij too cool for school is en die overal mee weg kan komen, maar waarvan langzaam steeds duidelijker wordt hoe flawed hij is, met zoveel van het hem kenmerkende charisma en…
Josh Radnor maakt vooral kwetsbare films, als in: films die niet alleen makkelijk af te doen zijn als iets te romcom-achtige American indies, maar ook films waarbij je stemming ’n vrij bepalende factor heeft. Als ’n film als Taxi Driver, The Godfather of Memento (to name just a few) op TV voorbijkomt, dan moet er (bij mij althans) wel iets heel aparts te doen zijn om niet direct helemaal hooked te geraken en de film af…
Dat je bij deze film direct ook aan ’t best geweldige Another Earth zult denken komt niet alleen doordat Brit Marling gelijktijdig aan beide verhalen meeschreef en in beide films ’n belangrijke rol vervult, maar ook doordat de regisseurs (Mike Cahill en Zal Batmanglij) en Marling al vrienden waren op de universiteit, waar ze ervaring opdeden met korte films. En waar beide films opvallen door de manier waarop de debuterende regisseurs je emotioneel weten te…