Naast een vrij sterke link met de huidige vluchtenlingenproblematiek (of ontstond die enkel in mijn hoofd?) biedt Land of Mine een mooi klein verhaal, gezet tegen de alles overheersende context van het einde van de Tweede Wereldoorlog in Denemarken. En die context heeft dan weer een functie in dat kleine verhaaltje, wat voor mij het af en toe ietwat voorspelbare aan het plot meer dan goed maakte. Daarnaast wilde ik een paar keer naar het…
Er zijn een paar redenen waarom ik niet al te kritisch wil zijn op André van Durens De Helleveeg, zeker omdat de film me aan het eind toch ineens best stevig raakte. Terwijl ik gedurende het kijken van de film toch wel iets teveel plotgerelateerde kritiek had. Waardoor m’n uiteindelijke conclusie, vooral voor mensen die A.F.Th. van der Heijdens waarschijnlijk prachtige boek hebben gelezen, een beetje dubbel is. Ik had liever gezien dat ze een…
Na een behoorlijk frustrerende ervaring dacht ik mezelf emotioneel eens lekker te ‘pijnigen’ met een film waarvan ik verwachtte dat ie zo zoet als suiker was en mogelijk wat escapisme zou bieden waar ik even zin in had. Na de drie Oscarnominaties leek Brooklyn daar de ideale kandidaat voor, maar ik moet zeggen dat ik wel wat meer kreeg dan ik had verwacht. Regisseur John Crowley vertelt namelijk een vrij bescheiden, maar toch ook groots…
Als je je even goed kwaad wilt maken en wilt weten waarom er nogal een politieke revolutie nodig is aan de overkant van de Atlantische Oceaan, dan hoef je eigenlijk alleen maar deze nieuwe van held Ramin – Man Push Cart, Goodbye Solo – Bahrani te kijken: een goed (doch ook overduidelijk) genuanceerde film over de vele huisuitzettingen naar aanleiding van de door gluiperige banken veroorzaakte financiële crisis en de mensen die daar weer grof…
Ik weet niet of het de bescheidenheid van het Ip-karakter of van maker Wilson Yip is, of doordat deze filmserie gebaseerd is op historische feiten (de serie vertelt het verhaal van een Wing Chun-meester die later Bruce Lee’s leraar werd), maar er is een reden waarom ik deze films niet schaar onder de zorgwekkende trend die ik makkelijk even ‘franchisisering’ noem. Is het omdat je aan alles voelt dat het zo accuraat mogelijk vertellen van…
Noem me een zeikerd, maar als op het moment dat ‘wij’ films als Rokjesdag, Familieweekend, Fissa en Brasserie Valentijn (en SneekWeek, alleen nog in Leeuwarden) in onze bioscopen hebben draaien, draaien in de filmhuizen Belgische films als D’Ardennen, Black en Problemski Hotel. Okay, Knielen op een Bed Violen moet ik nog zien, maar ik kan me niet voorstellen dat die iets afdoet aan mijn conclusie, dat ik na het zien van het prachtig menselijke, dramatisch ingetogen…
Eigenlijk is het verstandiger om de titel van deze film te vergeten als je deze film gaat kijken, want denken dat dit een vervolg of een vergelijkbare film is als het onverwacht vette en energieke Cloverfield, dat zou je wel eens goed in de weg kunnen zitten. Ik had ‘m graag onder één van de werktitels gezien, want doordat ik – buiten het behoorlijk goede acteerwerk en een paar heftige scènes om – niet echt in…
Ik kan nu – als licht Tarantino-criticus – natuurlijk heel ‘krantenkopgeil’ melden dat dit de meest interessante western met Kurt Russell van 2015 is, maar dan overdrijf ik mogelijk wat. Maar toch is Bone Tomahawk wel verrassender dan The Hateful Eight. Dat komt natuurlijk deels doordat ik van een Tarantino-film wel weet wat ik kan verwachten, maar daarmee zou ik S. Craig Zahlers regiedebuut tekort doen. Want waar het eerste deel gewoon een erg goede (maar…
Dat Brie Larson afgelopen zondag de Oscar voor Beste Actrice won voor haar rol in deze film is een zeer verdiend eerbetoon aan het prachtige Room, alhoewel ik Jacob Tremblay mogelijk nóg beter vond, iets wat eigenlijk indirect ook betekent dat regisseur Lenny – Frank – Abrahamson een fantastische prestatie heeft geleverd. Dat ik inmiddels ook een duidelijke overeenkomst zie tussen Larsons en DiCaprio’s Oscarwinnende rol in The Revenant, dat zorgt er ook voor dat…
Scenario-held Charlie Kaufman (Being John Malkovich, Adaptation, Confessions of a Dangerous Mind, Eternal Sunshine of the Spotless Mind) komt nu met z’n tweede zelf-geregisseerde film, en door het ogenschijnlijk mega-kleine verhaaltje én de stop-motion animatie waarin het verhaal gegoten is, lijkt deze niet verder van z’n bombastische meesterwerk Synecdoche, New York af te kunnen staan, maar thematisch gezien voel je wel degelijk overeenkomsten. Daarnaast lijkt het verhaal ongelooflijk saai en klein, maar interpretatie-wijs is het misschien…
Mogelijk is het wel de bescheidenheid van de meeste Belgische filmmakers die hen juist zo succesvol maakt (bijvoorbeeld t.o.v. veel Nederlandse makers), want ook al is D’Ardennen zeker niet de beste of meest opmerkelijke Belgische film van de laatste jaren, hij maakte mij als Nederlander wederom jaloers. Mogelijk dus wel vanwege de twijfel, die de jonge regisseur Robin Pront in interviews zegt gevoeld te hebben tijdens het maken van de film, want ondanks het wat…
Het meest opvallende aan deze Oscargenomineerde documentaire is dat maker Matthew Heineman zo gek als een deur lijkt, in hoe dicht hij OP de ‘War on Drugs‘-actie zit. Interviews met crystal meth-producerende kartelleden in de jungle, shots vanuit de vuurlinie tussen vigilantes en drugdealers (zowel aan Mexicaanse én Amerikaanse zijde van de grens) en een over-intieme blik in het leven van één van de personen die iets van hoop tracht te brengen in volledig uit…