Ondanks dat ik het bijna beschamende lage aantal van slechts 92 films heb gezien dit jaar – grotendeels vanwege een lange reis in Zuid-Amerika én een grondige renovatie van m’n huis – was het wederom een mooi filmjaar. Ik zit nog hard te wachten op wat prachtige films (denk Inherent Vice, Unbroken, American Sniper en Foxcatcher, to name a few), maar ik verwacht dat die in m’n lijstje van 2015 komen. Onderstaand lijstje is dan…
Ik ‘vreesde’ er al voor, dat deze film op de een-na-laatste dag van het jaar m’n top 10 van het jaar nog wel eens overhoop kon gaan gooien. Gelukkig dat ik dat lijstje nog niet gepubliceerd heb, want ik verwacht zelfs dat deze nieuwe van de Waalse broers Dardenne wel eens in m’n top 5 kan komen. Wat een prachtig mooi herkenbaar, invoelbaar, menselijk maar vooral inzichtelijk verhaal over iemand die worstelt met niet alleen…
Ida is een veelbekroonde ‘festivalfavoriet’ en zo’n film die aan alle kanten respect verdient, maar waar ik ook goed bij begrijp dat je er geen zin in hebt. Ik was ook wat terughoudend om deze film – over een jonge Poolse non/vrouw in de jaren 60 van de vorige eeuw en de toen nog altijd zeer voelbare gevolgen van de anderhalf decennium daarvoor geëindigde Holocaust – te zien, maar snap nu achteraf wel waar al die…
Door al het gedoe vanwege die Sony-hack (met de dreiging met aanslagen als deze film uitgebracht zou worden) heeft deze film nogal wat extra aandacht gekregen, waardoor de verwachtingen van de meeste kijkers waarschijnlijk torenhoog zijn. Ik vrees echter dat dat ook veel teleurstellingen teweeg zal brengen. Als je weet dat dit de nieuwe is van de makers van Pineapple Express en This Is the End, dan weet je echter wél wat je moet verwachten.…
Nadat m’n euforische gevoel na het zien van deze geweldig leuke, interessante en mooie documentaire iets was gaan liggen was m’n eerste ‘krantenkopgeile’ gedachte: “Als er een Nobelprijs voor het loyaal helpen van mensen zou zijn, in goede en slechte tijden, dan zou Shep Gordon die als eerste ontvangen.” Nu is dat mogelijk wel wát overdreven, maar de weg die deze man heeft afgelegd, om uiteindelijk bij een eigenlijk ontzettend simpele maar grootse levensfilosofie uit…
Wat erg jammer is aan Ridley Scotts Exodus: Gods and Kings, is dat hij – mede als zelfverklaard agnost? – weinig interessants te melden lijkt te hebben over die toch vrij menselijke behoefte van het ‘geloven’ in iets. Ik bemerkte geen enkele visie inzake die vrij universele spirituele zoektocht, en volgens mij is dat de reden dat de film niet echt een specifieke of interessante focus bevat, waardoor dit eigenlijk een vrij rechtlijnige ‘boek’-verfilming is…
Ondanks dat de titel op een andere manier verklaard werd dan ik vooraf dacht is The Salvation uiteindelijk toch heel wat meer dan een simpele western. Ten eerste is het overigens wel een heerlijk heftige western met een duidelijk onderscheid tussen goed en kwaad en genoeg motivaties om sterke karakters neer te zetten, maar daarnaast zegt de film heel scherp iets over hoe de Verenigde Staten nog altijd die (gecorrumpeerde) cowboy is, die als bully de…
Deze flink in de prijzen gevallen Mexicaans-Spaanse productie (waaronder twee prijzen op het Cannes festival vorig jaar), over vier Latijns-Amerikaanse tieners die hun droom op een beter leven in de VS najagen in een gevaarlijke tocht, is vooral krachtig doordat er niets gedramatiseerd wordt. De film voelt als een documentaire aan, zonder sentimentele zijlijntjes en zonder ogenschijnlijk verzonnen dialogen. Maar dat levert dus wel een pijnlijk prachtig relaas op van wat immigranten moeten doormaken om…
Het is mogelijk een te flauw grapje om de titel te laten slaan op zowel de carrière van hoofdrolspeler Nicolas Cage als op die van schrijver/regisseur Paul Schrader, maar voor velen zal hun krediet – opgebouwd met respectievelijk bijvoorbeeld Wild at Heart/Leaving Las Vegas/Con Air en het schrijven van Taxi Driver/Raging Bull – allang verdwenen zijn. Ik gaf beiden nog een kans met deze film over een op wraak beluste CIA-agent, maar wat een draak…
Ik weet niet zeker of het iets van opluchting was dat deze zeer populaire Tolkien-trilogieën nu eindelijk afgerond zijn (want heb op beide trilogieën toch wel wat kritiek), of dat het juist heerlijk meeslepend escapisme was, maar ik liep met een glimlach op m’n gezicht de bioscoop uit na het zien van The Hobbit: The Battle of the Five Armies. Het viel me op dat ik meerdere keren mee zat te bewegen, plus dat ik…
Starred Up maakte me behoorlijk pissig. Maar waar dat meestal negatief is, daar bedoel ik dat hier uitermate positief. Door het zeer goede scenario, de gedurfde regie en het sterke acteren voelde ik zó mee met dit cynische en harde verhaal, dat ik dit wel één van de beste gevangenisfilms in behoorlijk lange tijd durf te noemen. Want naast het Spaanse Celda 211 (a.k.a. Cell 211) en Un Prophète (beide uit 2009) kan ik me geen goede…
Ondanks het behoorlijk voorspelbare verhaal is dit regiedebuut van Max – zoon van Mike – Nichols een heerlijke komedie geworden. Misschien wel omdat de film zo’n pretentieloze en ontwapenende onschuld bevat die debuten wel vaker kenmerken. Het recentelijk overlijden van pa Nichols lag vrij ruim voor de Amerikaanse release van deze film, dus mogelijk heeft pa nog wel de tijd gehad om trots te zijn op z’n zoons debuut. Een debuut dat overigens vooral zo…