Alleen voor Cate Blanchetts acteerprestatie is Tár al ‘verplicht voer’ voor iedereen die film serieus neemt. Maar als film levert Todd – In the Bedroom, Little Children – Field ook een geweldige film af, waarin het vooral knap is hoe deze volgens mij zowel voor- als tegenstanders van ‘cancel culture’ munitie kan verschaffen. En dat maakt dit meesterwerk – dat qua sfeer en opzet zeker ook aan Aronofsky’s Black Swan doet denken – misschien wel…
Okay, net voor het einde van de tweede maand heb ik volgens mij al de meest opvallende van het hele jaar gezien ;). En nee, het opvallendste is niet dat dit géén Nicolas Cage-film is. En het opvallendste is ook niet dat deze film dus op een WAARGEBEURD verhaal gebaseerd is. Voor mij was het opvallendste, dat Elizabeth Banks, die we vooral van haar acteerwerk kennen (denk Zack and Miri Make a Porno, The Hunger…
Sow hey, die Schotse Charlotte Wells debuteert even met een melancholisch meesterwerk zeg. Wat je overigens totaal niet af moet schrikken hoor, want Aftersun is ook een heerlijke ‘herinnering’ aan een zomer waarin onze hoofdpersoon met opvallende, maar ook fijne gevoelens aan terugdenkt. Iets dat natuurlijk ontzettend goed werkt op zaken als pijnlichaam, ego, e.d., waardoor dit voor velen ook makkelijk mee-/invoelbaar zal zijn. En dat levert dus een film op met een tweetal prachtige…
Direct na de heerlijke ‘after the credits’-scène van Ant-Man and the Wasp: Quantumania merkte ik dat ik voor ’t eerst Scorsese’s theme park-vergelijking over Marvel-films écht begreep. Aan de andere kant direct gevolgd door: “Ja master-of-cinema (én boomer), daar heb je helemaal gelijk in. Maar theme parks zijn niet voor niets ook mega-populair hè, dus dit is wel degelijk vermakelijk, misschien ook wel juist omdat je na afloop vrijwel alles direct weer mag vergeten…” En…
Nu vertelde Aronofsky in een interview ook wel dat het zijn bedoeling was met deze film, maar het viel mij dus nogal op dat het lang geleden is dat ik zoveel vocht over m’n wangen voelde ‘stromen’ tijdens een film. En dan geen cyring out loud-‘stortbuien’, maar meer zo’n doorlopende miezerregen. De reden? Aronofsky weet (wederom) iemand zo genuanceerd neer te zetten, als gewoon een man van (veel) vlees en bloed, zonder potentiële zieligheid te…
Pamela Anderson, de vrouw wier prachtige uiterlijk ook mijn late puberteit behoorlijk ‘opfleurde’, is inmiddels 55, en besloot een paar jaar geleden om het verhaal over haar eigen leven eens in eigen hand te nemen, door het zelf te vertellen. Aan de hand van duizenden uren aan zelfgeschoten beelden vertelt ze – onder regie van biografiedocumentairemaker Ryan (Serena, Ask Dr. Ruth) White – veelvuldig over zaken waarover wij vooral via bladen als Panorama en Telegraaf…
Steven Spielberg wordt dit jaar 77. Maar als je dan naar enkele van die leuke en zelfbewuste ‘grapjes’ in The Fabelmans kijkt, dan lijkt hij nog altijd die kwajongen waar deze semi-autobiografische coming-of-age film ook grotendeels over gaat. Eindelijk vond deze ‘master of cinema‘ dat ie klaar was om z’n eigen verhaal te vertellen, en wat mogen wij filmliefhebbers daar blij mee zijn… Een behoorlijk lange zit (alhoewel: Spielbergs leven van 7 tot 18 jaar…
Eigenlijk kan ik hier heel kort over zijn: het ‘scherpste’ aan deze Netflix-film is de titel. De rest van de interraciale dynamiek waaraan You People z’n ‘bestaansrecht’ zou moeten ontlenen is namelijk eerder cringy dan interessant. En met de titel snijden ze overigens ook nergens doorheen hoor, dus qua scherpte kun je deze film direct vergeten. Ondanks de aanwezigheid van een shitload aan topacteurs, ook in bijrolletjes. Denk dat de film gebaseerd is op een twee-…
Een Duitstalige film over een oorlog die nog 30 jaar ‘ouder’ is dan de Holocaust, waarvan gisteren bekend werd dat een kwart van de NLse jongeren twijfelt of dat überhaupt wel ooit heeft plaatsgevonden, maar die op dezelfde dag dus negen (!!!!) Oscarnominaties in de wacht sleept en gewoon op Netflix te zien is..??? Dat is een omschrijving van Im Westen nichts Neues, die ik gisteravond eigenlijk veel te laat opzette, en dus ook de…
Babylon is een nogal opvallende, risicovolle en bombastische terugblik op het Hollywood van bijna 100 (!!) jaar geleden, waarbij sommige kijkers (althans, in de zaal waar ik ‘m zag) volgens mij niet door hadden dat dat exorbitante, flamboyante en mega-decadente gedrag dat Damien – La La Land, Whiplash – Chazelle ons toont wel degelijk gemeengoed was in die tijd. Chazelle schotelt ons – in dit wat lastig balancerende epos – een geweldige poel van verderf…
Check de poster en je zult waarschijnlijk direct begrijpen dat mijn grootste ‘kritiek’ op dit schijnbaar waargebeurde verhaal – over de eerste Afro-Amerikaanse marinepiloot in de geschiedenis – die wat rare/opvallende mix van stijlen is. Net als deze poster er veel te ‘fleurig’ uit ziet, past de soundtrack ook niet helemaal. En natuurlijk is dat deels mijn ‘gewenning’ aan conventies, maar omdat ik zo’n gewenning niet zomaar uit kan zetten, beïnvloedde dat mijn beleving dus…
Die “It was all going fine till he chopped off all his fingers”-uitspraak van Colin Farrells karakter in Martin – In Bruges, Three Billboards Outside Ebbing, Missouri – McDonaghs nieuwste film zal ik waarschijnlijk nooit vergeten. Niet alleen omdat het ’t plot van deze heerlijk-heftig duistere komedie direct samenvat, maar ook omdat het de meelijwekkende social ignorance van dat karakter zo goed zet. Ik ben Farrell serieus wat empathischer gaan bekijken door deze film: alsof hij…