“Ik vond ‘m eigenlijk super-vet!“, was mijn ietwat voorzichtig geuite reactie direct na het zien van Maggie – The Lost Daughter – Gyllenhaals heerlijk opvallende en Jessie-Buckley-als-dé-nieuwe-topactrice-bevestigend romantisch horrordrama The Bride!. Met een zeer ongewone vierde-muur-doorbrekende opzet (vooral in de intro) die de hele film direct een sfeer geeft waarin heerlijk veel mogelijk is. Of zoals m’n eerste notitie luidt: “Fantastisch! Vooral door hoe Gyllenhaal ons in een gekte meekrijgt“, waardoor ik niet veel later…
Niet dat ik heel diep in de materie zit, maar ik hoorde wel dat veel liefhebbers van Emily Brontë’s klassieker niet zo enthousiast zijn over deze verfilming. Wat ik ook hoorde, is dat deze “Wuthering Heights” (met aanhalingstekens!) vooral de interpretatie van de 14-jarige Emerald – Saltburn, Promising Young Woman – Fennell is, want tóen las ze het boek voor ’t eerst. En ja, wat ik vooral voelde gisteravond, is dat de film een beetje…
Ik weet niet of ik met hogere verwachtingen een filmzaal in kon lopen dan bij de voorpremière van Hamnet, een dag nadat dit meesterwerk van Chloé – Nomadland, Eternals – Zhao de Golden Globe voor Beste Dramafilm had gewonnen. En waar zulke verwachtingen wel eens in de weg zitten, dacht ik daar hier vanaf het allereerste shot niet meer aan. Ik werd namelijk zó meegenomen in de subtiliteit van het verhaal, dat ik aan het…
Yes, een romantische horrorfilm, eindelijk..! Waardoor ik direct m’n geheugen af ga wat er nog meer in dit genre te vinden is. Ja, Bram Stoker’s Dracula houdt teveel van Mina to condemn her to eternity, en Warm Bodies was meer zombieromantiek, maar de mix-up die je in Together ziet, die zal niet alleen door mij als ‘ongewoon’ worden gezien, verwacht ik. Maar naast dat ongewone, in combinatie met nog een sub-horror-genre dat ik niet spoil,…
Oooooooh, wat knalt deze film mijn gedachten alle kanten op zeg. Genoeg interessante thema’s, een IMDb-tagline die een wel erg ‘doktersroman-tiek’ doet vermoeden, gruwelijk Amerikaans in hoe karakters neergezet worden, maar vooral ook een ‘herkenbaarheid’ waarvan ik juist dacht: “Daar groei je als mens wat overheen, toch?“. Maar juist dát wordt in deze film als soort van ultieme afloop neergezet. Waardoor ik jongeren net zo goed bijna wil waarschuwen, want het voelt allemaal een beetje…
Yes, mede door een verrassend goede (en leuke) rol van Chloe – Saturday Night Live (tv) – Fineman en een actress-turned-director aan het roer is Summer of 69 méér dan de duidelijke formule doet vermoeden. Ja, het is een soort Super Bad voor jongedames, maar met een lekkere lompheid die sommige anti-woke’ers in hun panty’s laten schieten, want “…stel je voor dat de seksen omgedraaid waren, dan waren de deugneuzen van alle daken aan het…
Soms zijn twee charismatische hoofdrolspelers al genoeg om een meer dan leuke film te maken. En eigenlijk is dat bij Fly Me to the Moon het geval. Dat dat charisma ook nog eens is gevangen in een vrij klassieke lovestory, aangevuld met hedendaags aanvoelende ‘waarheidskritiek’ (vertrouw the powers that be niet altijd op hun (nog altijd vooral) blauwe ogen), dat maakt Greg – The Flash (tv), Arrow (tv), You (tv) – Berlanti’s film meer dan memorabel, if…
Ik moet eerlijk toegeven dat ik me, als cisgender-heteroseksuele man, wel een beetje aan de hand genomen voel worden door Luca Guadagnino, bij onderwerpen die normaliter ‘spectaculairder’, populistischer of juist onderdrukt getoond worden in film. Waar hij met Call Me by Your Name voor mijn gevoel een groot deel van m’n laatste restje homofobie wist te verwijderen en met Bones and All een soms ietwat ongemakkelijk rauwe link legde tussen liefde, dood en seks, daar…
Nu kan ik wel heel makkelijk “Thelma & Louise on steroids” typen, maar ergens ‘mag’ ik dat niet, want moet eerlijk toegeven dat ik die Susan Sarandon-Geena Davis roadmovie nooit gezien heb (omdat het einde mij toen direct verklapt werd)..!! Maar Love Lies Bleeding lijkt zeker wel een soortgelijke opzet en/of thematiek te hebben ja, maar dan met een bodybuilder in één van de hoofdrollen. Waardoor ik deze film beter in een oneliner als “a…
Duidelijk passend in de hedendaagse trend waarin grote namen uit de geschiedenis vanuit het huidige tijdsgewricht worden gezien (of mogelijk wel ‘herzien’), al zit Maestro’s scherpte in dat het ditmaal níet de man is die problemen veroorzaakt vanwege een gekwetst ego of zo. Dat is hier namelijk subtiel omgedraaid, waarmee het zeker geen ‘ouderwetse’ wittemannenfilm geworden is. Daarvoor onthult schrijver, producent, regisseur, hoofdrolspeler én (verwachte/voorspelde) Oscarwinnaar Bradley Cooper namelijk ook iets dat ik nog niet…
Tijdens het broeden op mijn recensie van dit zeer mooie Koreaans-Amerikaanse drama voel(de) ik een licht dilemma: ga ik – aan de hand van Eckart Tolle’s ’theorie’ over ons pijnlichaam – de film op (westerse?) wijze trachten te duiden? Daarmee kán ik namelijk het prachtig invoelbare drama van Past Lives best ook wel wat kritisch verwoorden/-klaren? Of moet ik minder zoeken en gewoon erkennen dat het getoonde drama ingewikkelder en interessanter is dan dat standaard-door-witte-mannen-geschreven-dus-aan-het-eind-zijn-alle-obstakels-opgeloste…
Denk Bad Teacher meets American Pie, maar dan met de altijd mijn-aandacht-trekkende Jennifer Lawrence in een nogal Charlize-Theron-in-Tully achtige rol. Gene Stupnitsky’s No Hard Feelings lijkt initieel de formule wel echt te perfect te volgen, om dan ergens toch iets ‘verrassends’ te doen, waardoor het mogelijk allemaal iets te ‘zoetjes’ wordt. En achter die “te” zit ook wel iets van Lynchiaanse kritiek, want No Hard Feelings is ook de ‘perfecte’ continuatie van die ‘perfecte’ tiener-fantasieën…