Eojjeolsuga eobsda (a.k.a. No Other Choice – 2025)

Opvallend gebaseerd op een Amerikaans boek is No Other Choice al de tweede verfilming van dit ‘corporate thriller‘-verhaal (na Costa-Gravas’ Le couperet uit 2005). En nu ik achteraf dus weet dat Park – Oldboy, The Handmaiden – Chan-wook hiervoor Amerikaans bronmateriaal gebruikte, en daar een Koreaanse schaamte-gevoeligheid overheen goot, valt alles nog wat duidelijker op z’n plek. Terwijl ik eerder wilde stellen dat de maker van die lompe wraaktrilogie (Sympathy for Mr. Vengeance, Oldboy en…

Den sidste viking (a.k.a. The Last Viking – 2025)

Yes, en wauw, wat een film. Of zoals één van m’n aantekeningen na afloop: “Geweldig: broederliefde, trauma’s, psychiatrisch patiënten die denken Björn van ABBA te zijn, een onverwacht vette autocrash en dat allemaal in een duidelijke maar ontzettend goed ingevulde formule…” Daarnaast vond ik het wederom geweldig om te zien dat Mads – Casino Royale, Valhalla Rising, The Promised Land – Mikkelsen in z’n geboorteland veel gevarieerdere rollen mag spelen dan ‘in Hollywood’, waar iedereen…

Blue Moon (2025)

Geschiedenis is iets waar de mens volgens mij gemiddeld méér in geïnteresseerd raakt naarmate deze ouder wordt. Dat is in elk geval bij mij het geval, maar dat lijkt zeker ook voor één van mijn cinemahelden te gelden: Blue Moon is namelijk Richard Linklaters tweede historische film in iets meer dan een maand. Al zal deze, in tegenstelling tot Nouvelle Vague (over Godard en het maken van A Bout de Souffle), dit jaar niet mijn top…

Wake Up Dead Man (2025)

Fijn..! Ik vond Wake Up Dead Man de beste in de Knives Out–franchise tot nu toe, waarbij ik direct moet zeggen dat ik ook niet echt van kluchten houd. Daarnaast past deze derde film best goed in deze tijd. Zowel qua Kerstgedachte, maar zeker ook politiek. Er zitten namelijk best wat links tussen Josh Brolins karakter en mensen die overal maar strijd in denken te moeten zien (en die behoorlijk aan de macht zijn momenteel),…

Eternity (2025)

Wat ik nu ga zeggen kan super-arrogant overkomen, en mogelijk toont het juist dat ik iets ‘mis’, maar Eternity voelt een beetje als ‘nadenken over meer dan dit leven’-for-dummies. Ik begrijp ook niet waarom ik deze goed geacteerde romcom in een filmhuis moest zien (zou Pathé er niet genoeg commerciële potentie in gezien hebben, wat ik wel begrijp?), want de boodschap is niet alleen te ‘fuzzy’, de makers lijken ook letterlijk één van de grotere…

If I Had Legs I’d Kick You (2025)

Sommige mensen zijn zo gek om een film al te ‘moeten’ zien vanwege de titel, en dat was voor mij bij deze film het geval. Natuurlijk had ik stiekem ook wel al gehoord dat Rose Byrne geweldig moest spelen (ze won de Zilveren Beer in Berlijn al voor deze hoofdrol, en ontving afgelopen week ook een Golden Globe-nominatie) en dat Conan O’Brien er in zou zitten, maar verder wilde ik vooraf niets weten. Gelukkig maar,…

Jay Kelly (2025)

Met een heerlijke ‘uitleefrol’ voor George Clooney, die in subtiliteit zelfs ‘overklast’ wordt door Adam Sandler, is Jay Kelly een opvallende ‘bio-mock‘, oftewel: we volgen een paar weken in het leven van een niet-bestaande mega-succesvolle acteur, die zich langzaam beseft hoe groot de kosten van dat succes waren. Een Netflix-film van Noah – The Squid and the Whale, Frances Ha, Marriage Story – Baumbach, dus verwacht – buiten echtgenote Grega (Barbie) Gerwig – aardig wat…

Nouvelle Vague (2025)

Als groot (en langdurig) fan van autodidact Richard Linklater was m’n eerste notitie na het zien van deze Godard-Nouvelle Vague-hommage een oorverdovend “wauw wauw en wauw..!“. Waarbij ik direct moet melden, dat ik me tijdens de film (toen ie pas 11 minuten bezig was) al afvroeg of Linklater hier dus een cirkel rond maakt door een film te maken over het maken van dé film (en de man daarachter), die hem als autodidact mogelijk het…

Bugonia (2025)

Yes, buiten dat ik niet verwachtte echt hardop te moeten lachen om een ‘hoofd-kop-moment’,  toont Bugonia vooral (en wederom) dat Yorgos – Kynodontas, Alpeis, The Lobster, The Favourite, The Killing of a Sacred Deer, Poor Things – Lanthimos een kunstenaar is, die vanuit z’n eigen positie en/of visie film als medium inzet om zijn verhalen te vertellen. Daarin zit hij echter niet ‘vast’ in welk filmmaakframe dan ook, waardoor zijn films altijd interessant zijn (dus…

Eddington (2025)

Yes, Eddington is zeker niet Ari – Midsommar, Hereditary, Beau is Afraid – Asters engste film, maar ik denk wel z’n coolste en/of vetste en/of weird-drollerigste, en zeker z’n meest actuele. En van al z’n films is dit degene die ik direct weer kan/wil kijken (dat had ik bij z’n andere niet echt). Over COVID19-spanningen in een klein Nieuw-Mexicaans stadje tussen de lokale sheriff Joe (Joaquin Phoenix) en de rijke burgemeester (Pedro Pascal), die niet…

The Roses (2025)

Hmmmm, wat moet ik hier nou van denken..? Allereerst dat ik verrast was dat deze film op hetzelfde bronmateriaal is gebaseerd als die Michael Douglas-Kathleen Turner-Danny De Vito-film uit 1989 (The War of the Roses). Al verklaart dat mogelijk wel de opvallend aanwezige hedendaagse tech-snufjes (zoals deepfakes en memes) die regisseur Jay – Austin Powers, Trumbo, Bombshell – Roach er vrij duidelijk in verwerkt heeft? Maar ik vond het initieel ook best vet dat de…

Sketch (2024)

Sketch toont vooral hoe je met een mooi klein concept en een goed visual FX-team(pje) best veel impact kunt maken. Om even een rare mix te maken: Sketch voelt ergens als de love baby van Inside Out en Super, met een overduidelijke visie op hoe expressie onontbeerlijk is om ons door moeilijke tijden heen te helpen. Waardoor ik m’n favoriete ‘definitie’ van kunst weer van stal kon halen, waardoor ik ook ietwat doordraafde in m’n…