Het opvallendste aan Toy Story 5: je krijgt exact de boodschap die jij vooraf mogelijk ook al ‘weet’ (zeker als je over Greta Lee’s rol gehoord hebt), maar uiteindelijk heeft master animator Andrew Stanton het stokje zó goed overgenomen van onder andere John Lasseter, dat ik zelfs aardig geëmotioneerd raakte. Juist omdat de boodschap niet alleen ‘zoetig lief’ is, maar ook erg interessant op wat ‘spiritueler’ vlak (bij gebrek aan een beter woord?). Dus ja:…
Vlijmscherpe/eerlijke dialogen en makers die zichzelf prachtige vrouwen (Dakota – 50 Shades of Grey, Am I OK? – Johnson & Adria – Andor (tv), Blink Twice, Hit Man – Arjona) ’toeschreven’, dat is Splitsville in het kort. Maar Splitsville is ook een film die mijn oordeel redelijk veel kanten op liet vliegen (wat ik grotendeels als positief ervoer), totdat het laatste shot van de film bedoeld lijkt om enig cynisme (over hoe ‘Hollywood’ de romantische…
De overeenkomsten tussen komedie en horror zijn best aanwezig, als je bij beide soorten van zo’n ‘Ooooooh, dat kunnen ze toch niet maken?‘-randje houdt. Want waar ik vooraf niet goed wist wát te verwachten (ik vermijd trailers en pre-info graag), maar wel iets van horror met een twist verwachtte, bleek Over Your Dead Body vooral lastig in een hokje te plaatsen. En niet dat het een ’topfilm’ is, maar de indie-vibe, sterk aangezet door een…
Instinctief en zelfs ‘organisch’, dat lijkt wel een aardige uitleg voor Jim – Only Lovers Left Alive, Mystery Train – Jarmush’ manier van kunst/film maken. Waarbij hij nu komt met een drieluik over ‘het gezin’, maar door de direct fijn gekozen soundtrack weet je ook: “Dit gaat geen film zijn die je vooraf kunt invullen!” En dat is dus iets waar je je aan moet willen overgeven, a.k.a. arthouse cinema. En dat is een ‘obstakel’…
Het is wat te makkelijk om te zeggen dat Hill mogelijk toch een ‘supervising producer‘ of zo nodig had toen hij deze film maakte, maar ik vrees dat dat wel beetje het ‘probleem’ van deze navelstaarderige Hollywoodsatire is. Er zitten namelijk best opmerkelijk grappige, soms superscherpe en altijd ‘fijn om naar te kijken’ scènes in deze film, waarin de aardigste acteur ter wereld – Keanu Reeves – eigenlijk een versie van zichzelf speelt die mogelijk…
“Na het jaar van de gekte, komt nu het jaar van de waanzin.” Zo klonken mijn ietwat profetisch-dramatische woorden rond de afgelopen jaarwisseling. En waar ik dat eigenlijk meer bedoelde inzake het politieke spectrum en Donny T.’s toenemende (morele) aftakeling, toont 2026 inmiddels ook dat filmmakers die oplopende ‘gekte’ van de laatste jaren ook al aardig ventileren via hun verhalen. En daarin gaat schrijver-regisseur Addison Heimann met deze ‘midnight screening festival favorite‘ overduidelijk en enthousiast…
Damn, die Kristoffer Borgli begint zich toch wel te ontspinnen tot één van de interessantste ‘nieuwe’ filmmakers van deze tijd. Beetje de ‘koning van het ongemak’, in hoe alle (drie) films die ik nu ken van hem, ook allemaal wat ‘naar’ aanvoelen, naast dat ze aardig vlijmscherp en contemporary naar de diersoort kijken die wij ‘mens’ noemen. In The Drama wordt ie overigens wel geholpen door maar twee gruwelijk charismatische hoofdrolspelers. Al raad ik je…
Yes, wat een heerlijke though provoking film was dit. Al was dit m’n eerste notitie na afloop: “meest fucked up film van het jaar, en lijkt wel gemaakt voor Sam Rockwells ‘gekte’“. Dat ik in de dagen ná het zien van deze film al meerdere YouTube-‘uitlegvideo’s’ gezien heb, die mijn initiële interpretatie ook weer wat ‘verfijnd’ hebben, dat toont vooral het meer dan interessante onderwerp natuurlijk. Al is dat onderwerp ook weer zó anti-Big Tech, dat…
Nu wil ik niet al te flauw beginnen door te zeggen dat het beste aan deze film de Disclosure Day-trailer was, die voorafging aan deze ‘John Wick meets Ready or Not 2: Here I Come‘, maar die trailer (waarbij ik na een seconde of vier, vijf overigens m’n oren en ogen dichtte om verder niets te weten over deze nieuwe van Spielberg) was wél het beste aan de Unlimited Night waarin ik They Will Kill…
Kijk naar de filmografieën van zowel schrijvers als regisseurs, en je ziet direct: “Ooooh, dit zijn allemaal ideale Hollywood-franchise-werknemers!” Iets dat doorgewinterde filmliefhebbers waarschijnlijk steviger voelen dan de primaire doelgroep, waartoe ik dus zéker niet lijk te behoren. Terwijl ik ook wel weet waarom ik van het eerste deel veel meer kon genieten dan van dit ‘product’ (dat momenteel op IMDb hoger gewaardeerd wordt?). Ondanks de wederom best ‘stevige’ cast, met zelfs één mega-verrassing die…
Project Hail Mary is een spannende, opvallend grappige, visueel aardig overweldigende én bij vlagen ook nog interessante film. Wat mogelijk niet zo verwonderlijk is, als je weet dat ie is gebaseerd op een roman van misschien wel de beste harde-science-fiction-schrijver (ja, dat is echt een subgenre) van het moment, naar het witte doek (zie ‘m aub daar!) is vertaald door één van de coolste scenaristen van datzelfde moment, en is geregisseerd door misschien wel het…
Ik heb Glen – Everybody Wants Some!!, Top Gun: Maverick, Hit Man – Powell eerder al geprezen om z’n ‘filmster-potentie’, maar die is nou ook weer niet zo groot als dat de makers van How to Make a Killing volgens mij dachten/hoopten dat die was. Als in: zijn charisma is níet genoeg om kijkers coûte que coûte met hem mee te laten voelen; daarvoor had de film hem wel wat menselijker moeten neerzetten. Waardoor de…