Sorry to Bother You (2017)

Met Forest Whitaker in z’n meest opvallende bijrol ooit, Tessa – Creed, Annihilation, Westworld – Thompson in een mooi feministische bijrol en ‘eindelijk’ een hoofdrol en/of erkenning voor Lakeith – Atlanta, Get Out – Stanfield is Sorry to Bother You niet alleen één van de beste maatschappijkritische zwarte komedies van het jaar – gemaakt door een nogal verrassend regisseur – maar uiteindelijk ook zo heerlijk ‘cult’, dat ik direct na afloop “Get Out meets Tusk, met…

Darkest Hour (2017)

Ook al is dé speech waar naar toe wordt gewerkt minder intens dan in Dunkirk (een Amerikaanse productie!), die ook vrijwel naadloos ín Darkest Hour geplakt had kunnen worden – de twee films spelen namelijk in exact hetzelfde tijdsgewricht – de twijfel en menselijkheid waarmee regisseur Joe Wright (en vooral ook Gary Oldman) Winston Churchill hier neerzet is fenomenaal. Én interessant, want het valt me op dat de laatste jaren de twijfel en onzekerheid van…

Baby Driver (2017)

Hoe start je een review van een film waarbij jouw verwachtingen nogal bepalend lijken te zijn voor je beleving? Zal ik maar direct zeggen dat mijn hoge verwachtingen behoorlijk in de weg zaten, want voordat de film begon dacht ik al na over het schrijven van deze zinnen. Ik hoopte iets als “Naast de beste actiefilm van het jaar ook één van de betere romantische komedies…” te kunnen schrijven – na het horen van veel…

Pride and Prejudice and Zombies (2016)

Mogelijk één van de lastigste films om te vermarkten, want normaliter overlappen de doelgroepen voor Jane Austen-verfilmingen en zombiefilms niet zo heel veel. Maar daarbij moet ik allereerst de kanttekening maken dat ik dit eerder een virus-uitbraak-film dan een zombiefilm vond. En ik vond het eigenlijk wel behoorlijk vet hoe een meestal nogal oubollig verteld kostuumdrama qua thematiek behoorlijk intact blijft, ondanks dat er af en toe best lomp een hoofd afgeschoten wordt. Misschien is…