Opvallend gebaseerd op een Amerikaans boek is No Other Choice al de tweede verfilming van dit ‘corporate thriller‘-verhaal (na Costa-Gravas’ Le couperet uit 2005). En nu ik achteraf dus weet dat Park – Oldboy, The Handmaiden – Chan-wook hiervoor Amerikaans bronmateriaal gebruikte, en daar een Koreaanse schaamte-gevoeligheid overheen goot, valt alles nog wat duidelijker op z’n plek. Terwijl ik eerder wilde stellen dat de maker van die lompe wraaktrilogie (Sympathy for Mr. Vengeance, Oldboy en…
Als een sucker voor muziekverhalen, viel het me toch op hoe ik deze biopic over Bruce Springsteen niet als allereerste van Nederland hoefde te zien (een gevoel dat sommige films me wel geven). Terwijl ik al wist dat Jeremy Allen – The Bear (tv), The Iron Claw – White ‘The Boss’ geweldig neerzette. Zo goed zelfs, dat hij waarschijnlijk als één van de laatste afviel voor de Oscarnominaties dit jaar. Al wordt hij wel wat naar…
Ik weet niet of ik met hogere verwachtingen een filmzaal in kon lopen dan bij de voorpremière van Hamnet, een dag nadat dit meesterwerk van Chloé – Nomadland, Eternals – Zhao de Golden Globe voor Beste Dramafilm had gewonnen. En waar zulke verwachtingen wel eens in de weg zitten, dacht ik daar hier vanaf het allereerste shot niet meer aan. Ik werd namelijk zó meegenomen in de subtiliteit van het verhaal, dat ik aan het…
Nu kijk ik niet echt veel Iraanse films, dus dat ik Jafar Panahi in m’n hoofd even verwarde met Asghar Farhadi en wilde melden dat je wel kunt zien dat It Was Just an Accident van dezelfde maker is als A Separation, dat toont dus vooral mijn gebrekkige kennis. Terwijl de films wel wat overeenkomsten vertonen. De belangrijkste: beide films bieden een opvallend ‘levendig’ kijkje in de Iraanse samenleving, weten drama zó inleefbaar te maken…
Yes, en wauw, wat een film. Of zoals één van m’n aantekeningen na afloop: “Geweldig: broederliefde, trauma’s, psychiatrisch patiënten die denken Björn van ABBA te zijn, een onverwacht vette autocrash en dat allemaal in een duidelijke maar ontzettend goed ingevulde formule…” Daarnaast vond ik het wederom geweldig om te zien dat Mads – Casino Royale, Valhalla Rising, The Promised Land – Mikkelsen in z’n geboorteland veel gevarieerdere rollen mag spelen dan ‘in Hollywood’, waar iedereen…
Geschiedenis is iets waar de mens volgens mij gemiddeld méér in geïnteresseerd raakt naarmate deze ouder wordt. Dat is in elk geval bij mij het geval, maar dat lijkt zeker ook voor één van mijn cinemahelden te gelden: Blue Moon is namelijk Richard Linklaters tweede historische film in iets meer dan een maand. Al zal deze, in tegenstelling tot Nouvelle Vague (over Godard en het maken van A Bout de Souffle), dit jaar niet mijn top…
Alsof de goden ermee speelden, noteerde ik – direct na afloop van het zien van deze emotioneel echt prachtige film – de woorden waarmee de vandaag overleden Isiah Whitlock Jr. voor altijd geassocieerd zal worden: “Holy shiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiittttttt!“. Gevolgd door “…wat een enorm aantal rake scenes zeg: zoveel intens gevoelige gezinsdynamiek van top level, waardoor alle karakters ineens mensen zijn die je het beste wenst, maar die duidelijk ook nog iets van ‘lering’ nodig hebben…” En…
Wat ik nu ga zeggen kan super-arrogant overkomen, en mogelijk toont het juist dat ik iets ‘mis’, maar Eternity voelt een beetje als ‘nadenken over meer dan dit leven’-for-dummies. Ik begrijp ook niet waarom ik deze goed geacteerde romcom in een filmhuis moest zien (zou Pathé er niet genoeg commerciële potentie in gezien hebben, wat ik wel begrijp?), want de boodschap is niet alleen te ‘fuzzy’, de makers lijken ook letterlijk één van de grotere…
Sommige mensen zijn zo gek om een film al te ‘moeten’ zien vanwege de titel, en dat was voor mij bij deze film het geval. Natuurlijk had ik stiekem ook wel al gehoord dat Rose Byrne geweldig moest spelen (ze won de Zilveren Beer in Berlijn al voor deze hoofdrol, en ontving afgelopen week ook een Golden Globe-nominatie) en dat Conan O’Brien er in zou zitten, maar verder wilde ik vooraf niets weten. Gelukkig maar,…
Met een heerlijke ‘uitleefrol’ voor George Clooney, die in subtiliteit zelfs ‘overklast’ wordt door Adam Sandler, is Jay Kelly een opvallende ‘bio-mock‘, oftewel: we volgen een paar weken in het leven van een niet-bestaande mega-succesvolle acteur, die zich langzaam beseft hoe groot de kosten van dat succes waren. Een Netflix-film van Noah – The Squid and the Whale, Frances Ha, Marriage Story – Baumbach, dus verwacht – buiten echtgenote Grega (Barbie) Gerwig – aardig wat…
Train Dreams is een bijna ouderwets ‘nuchtere’ film, heerlijk rustig en prachtig geschoten, met een meer dan gepassioneerde hoofdrolspeler die lijkt te willen tonen hoe mannelijkheid er idealer uit ziet (in tegenstelling tot die toxische variant, die graag een liefdesdansje doet met polarisatie). Aan de andere kant ook wel ietwat ‘opzichtig’ duidelijk drama, maar is dat ‘erg’? Train Dreams past trouwens ook perfect in de “Man zeg er wat van!“-campagne die momenteel rond gaat. De…
Als groot (en langdurig) fan van autodidact Richard Linklater was m’n eerste notitie na het zien van deze Godard-Nouvelle Vague-hommage een oorverdovend “wauw wauw en wauw..!“. Waarbij ik direct moet melden, dat ik me tijdens de film (toen ie pas 11 minuten bezig was) al afvroeg of Linklater hier dus een cirkel rond maakt door een film te maken over het maken van dé film (en de man daarachter), die hem als autodidact mogelijk het…