Zoolander 2 (2016)

Okay, allereerst: ik denk dat ik de eerste Zoolander-film misschien wel tien keer gezien heb, en er elke keer keihard om heb moeten lachen. Ik ben een dag na het zien van Zoolander 2 dan ook nog altijd wat aan m’n gevoel voor humor aan het twijfelen, want ik vrees dat ik maximaal drie keer gegniffeld heb bij het zien van dit ogenschijnlijk compleet mislukte tweede deel. Op een gegeven moment was het zelfs zo…

Night at the Museum: Secret of the Tomb (2014)

Niet dat het verhaal van dit derde deel in de Night at the Museum-franchise nou iets is om over naar huis te schrijven, maar het einde maakt dit mogelijk wel de meest memorabale van de drie. Natuurlijk doordat maar liefst twee van de acteurs uit deze film na afloop “in loving memory” worden herdacht, maar ook omdat de film (en franchise) gewoon een mooi afgerond einde krijgt. Dat maakt het volgende mogelijk raar om te…

Inherent Vice (2014)

Inherent Vice lijkt in eerste instantie een wat stonede film noir die nogal volgepropt is met vette scènes, scherpe oneliners, een hele verrassende en aparte voice-over en heel veel wiet. Maar zoals het alle meesterwerken van Paul Thomas Anderson (PTA) betaamt is Inherent Vice vooral een film die maar beter blijft worden, hoe langer hij nasuddert. Dus waar ik eerst dacht dat het vooral een leuke en grappige zijstap was van PTA, kan ik nu…

The Grand Budapest Hotel (2014)

Misschien een wat grote uitspraak, maar The Grand Budapest Hotel is mogelijk Wes Andersons beste film tot nu toe. Het is in elk geval z’n meest ‘grootse’ film, waarin hij elementen uit zo’n beetje al z’n vorige films combineert tot een zeer vermakelijk, interessant en wederom heerlijk apart meesterwerk met een werkelijk ongelooflijke cast. Maar zoals ik bij al z’n films blijf zeggen: Anderson creëert wel een wereld die niet iedereen zal trekken. Hier is het…

The Internship (2013)

In een mindere bui zou ik deze film net zo goed keihard af kunnen zeiken, want The Internship is een vrij standaard formulefilm met schaamteloze brand placement (“product placement” dekt de lading bij lange na niet), vol met ongeloofwaardigheden. Maar de chemie die Vince Vaughn en Owen Wilson acht jaar geleden in Wedding Crashers toonden is nog altijd lichtelijk aanwezig (als ik een percentage zou moeten noemen, zo’n 32%) en de film bevat zeker twee…

Woody Allen: A Documentary (2012)

Als steeds groter wordende fan van Woody Allen stoorde het me eigenlijk niet dat de grootste kritiek op de ‘hardest working auteur in cinema‘ in deze documentaire van Allen zelf komt. Eén van de redenen dat Allen documentairemaker Robert B. Weide toestemming gaf om deze openhartige documentaire te maken was z’n respectvolle behandeling van Lenny Bruce in het geweldige Lenny Bruce: Swear to tell the Truth, die ik toevallig ’n paar weken geleden zag. En daardoor…

The Royal Tenenbaums (2001)

The Royal Tenenbaums is Wes Andersons derde film die ik een jaar of tien geleden al eerder zag, maar ik afgelopen vrijdag toch weer vrij ‘vers’ herontdekte. Een komedie over een depressieve familie, maar dan wel zo’n komedie waarbij je niet helemaal door hebt of het wel altijd gepast is om te lachen. En achteraf gezien bezorgt Owen Wilsons betrokkenheid als schrijver mij een extra rilling. Maar ook als je hier niets over weet, dan…

The Big Year (2011)

Met zo’n cast zal deze film zeker een aardig publiek trekken, maar met al te hoge verwachtingen kan deze film ook goed tegenvallen. Voor mij kwam de film vrij verrassend langs, dus ik had eigenlijk geen verwachtingen. En daarom vond ik ’t een best vermakelijk tussendoortje over iets waarvan ik nooit had gedacht dat Hollywood ooit een film zou maken: vogelspotten… In de film wordt er vrij moeilijk gedaan over de term “bird watching”. De…

Midnight in Paris (2011)

Ik weet niet of ik het Woody Allens beste film van de laatste tien jaar durf te noemen, maar Midnight in Paris is zeker de meest vermakelijke. Daarnaast was het een verfrissende keuze om Owen Wilson de token Woody-rol te laten spelen. Want als Allen niet zelf (één van) de hoofdrol(len) in z’n film speelt, dan laat hij een andere acteur zijn rol spelen. Eerder deden o.a. Larry David (Whatever Works) en Josh Brolin (You…

How Do You Know (2010)

Love it or hate it, lijkt het credo voor How Do You Know te zijn. Ik behoor grotendeels bij de eerste categorie, en was dan ook best verbaasd over de grote hoeveelheid slechte reacties op IMDb. Ook al begrijp ik dat romantische komedies, die ook nog iets intelligenter willen zijn, vaker dit soort tegenstrijdige reacties oproepen. En misschien was ik wel betoverd door Reese Witherspoons blauwe ogen of kon ik me net iets te goed…

Hall Pass (2011)

Ja, ik schaam me wel een beetje, maar ik heb een paar keer hardop gelachen tijdens het kijken van Hall Pass. Daarnaast heb ik redelijk vaak moet grinniken en kwam ik zelfs tot een licht applaus op het einde. De grootste reden voor m’n best grote genot zal echter toch m’n ontzettend lage verwachting zijn geweest. Dus hoe moet ik dit hier nu beschrijven? Positief, zodat jouw verwachtingen te hoog worden en hij dan dus…

Bottle Rocket (1996)

Omdat ik al jaren fan ben van Wes – Rushmore, The Royal Tenenbaums, The Life Aquatic with Steve Zissou, The Darjeeling Limited en recentelijk Fantastic Mr. Fox – Anderson, was ik ook al jaren benieuwd naar z’n debuutfilm: Bottle Rocket. Afgelopen dinsdag zag ik hem gelukkig… Bottle Rocket is niet alleen het debuut van Wes Anderson, maar ook de ‘doorbraakfilm’ van Luke en Owen Wilson. De film is eerst gemaakt als korte film en werd…