Les Olympiades, Paris 13e (2021)

Het beste aan deze best ‘kleine relatiestudie’ van Jacques – De rouille et d’os, Un prophète – Audiard is hoe hij de ingewikkeldheid van relaties vrij losjes en entertaining weet te tonen, zonder voor de makkelijke weg te kiezen. Af en toe wel wat ‘on-Audiards’ vluchtig (zoals sommigen in de film met relaties omgaan), maar ik voelde me juist ook wel geconfronteerd met sommige meer rechtlijnige opvattingen mijnerzijds (mogelijk een deel van de redenen waarom…

L’événement (a.k.a. Happening – 2021)

Direct na afloop van L’événement appte ik een (zwangere) vriendin van me met: “Volgens mij ken ik veel vrouwen – waaronder jij – die deze film niet zullen trekken. Zo f’ing confronterend is ie..!” Een dag later vraag ik me echter af, of dat niet mijn mannelijke projectie is. Want kunnen vrouwen sowieso niet meer pijn aan dan mannen? Nee Thierry, Johan D., c.s., dit is geen zelfhaat of oikofobie, maar ervaring en/of eerlijkheid (probeer…

Jerrod Carmichael: Rothaniel (2022)

Met een totaal ander onderwerp – maar wat mij betreft wel indrukwekkender – toont de Amerikaanse komiek Jerrod Carmichael hier wat Hannah Gadsby met Nanette ook al deed; dat stand-up en/of komedie zoveel meer kan zijn dan enkel grappig. Je maakt in deze HBO-special namelijk één van de belangrijkere momenten uit zijn leven mee, iets wat hij fantastisch eerlijk deelt. En dat schepte bij mij direct zo’n band, dat het een beetje voelt alsof ik…

After Yang (2021)

After Yang lijkt filosofisch gezien ergens te passen tussen Ex Machina, Moon, Her, A.I. Artificial Intelligence en Robot & Frank, maar leek initieel wat ‘kleiner’ van opzet en plot. Maar hoe meer ik erover nadenk – heb naderhand ook het kortverhaal gelezen waarop regisseur Kogonada z’n scenario baseerde – des te ‘rijker’ de film wordt. After Yang is namelijk een mooie studie naar de acceptatie van verlies, wat het betekent om ‘mens’ te zijn, en wat…

C’mon C’mon (2021)

Toen ik na afloop dacht: “Waarom heeft deze film geen Oscarnominaties ontvangen?“, antwoordde ik mezelf nog: “Mogelijk dat ie pas voor volgend jaar ‘eligible‘ is?“. Maar toen kwam ik er dus achter, dat deze prachtige viering van het leven gewoon volledig is overgeslagen door The Academy, terwijl hij wat mij betreft letterlijk alle nominaties van Beste Film-winnaar CODA wel had mogen krijgen. Want wát een prachtige film, geweldig (en wel origineel) scenario en voortreffelijke bijrol…

Red Rocket (2021)

Sean Baker, maker van het prachtige The Florida Project, toont wederom z’n ‘observatieliefde’ voor de wat rottere onderkant van de samenleving met Red Rocket. Een film over een washed up, opportunistische ex-pornoacteur die mij deed beseffen dat ik (nog) harder oordeel over mensen dan dat Baker doet. Maar ondanks dat ik onze hoofdrolspeler – een zogenaamde fast talking sleazeball – dus vooral ook een opportunistische klootzak vond, kon ik m’n ogen ook vrijwel niet van het scherm…

Madres paralelas (a.k.a. Parallel Mothers – 2021)

Pedro – Dolor y gloria, Todo sobre my madre – Almodóvars nieuwste is slechts twee uur lang, maar bevat zoveel goed uitgewerkte dramalijnen én karakters, dat ie er makkelijk vijf uur mee had kunnen vullen. Niet dat er iets afgeraffeld wordt hoor; ik bedoel dit als groot compliment. Voor mij persoonlijk misschien wel z’n beste film ooit. En dat komt niet alleen doordat mij als baby bijna iets vergelijkbaars is overkomen als wat in de…

Spencer (2021)

Pablo – Jackie, Ema – Larraín ontpopt zich toch wel als maker van ongewone, verrassende en indrukwekkende biopics. Met Spencer geeft hij ons een bijna claustrofobische kijk in het leven van de mega-populaire Princess of Wales: Diana. Dat levert een film op die soms aanvoelt als gevangenisdrama annex achtervolgingsfilm, terwijl Lars Von Triers Melancholia ook even voorbij kwam in m’n hoofd. Waarbij het overigens geen ‘aanklacht’ tegen het Britse koningshuis is geworden, want in subtiele…

Doraibu mai kâ (a.k.a. Drive My Car – 2021)

Eén van de opvallendere films bij de Oscarnominaties is het Japanse Drive My Car, dat stiekem een ‘Parasite‘-je zou kunnen doen, omdat ie voor zowel Beste Film als Beste Internationale Film genomineerd is (en ook voor Regie én Aangepaste Scenario overigens). Nu lijkt de buzz niet helemaal richting deze Ryûsuke Hamaguchi-film te bewegen – die mogelijk nog een stuk rijker is als je Tsjechovs Oom Vanja kent – maar wat een prachtige ‘slow burner‘ over…

CODA (2021)

Deze ‘Sundance crowdpleaser‘ (en recordhouder qua gewonnen prijzen op dat festival!) is niet alleen een remake van het Frans-Belgische La famille Bélier uit 2014, maar ook door Apple aangekocht voor een recordbedrag. Dat zegt natuurlijk wel wat over de commercieel-populaire feelgood-waarde van CODA, maar het was ook gewoon een erg fijne fijn. Waarbij ik verwachtte dat de buzz deels kwam omdat het ook een beetje een ‘zielige’ film over gehandicapten was. Maar daarin werd ik uiteindelijk…

Windfall (2022)

Toen ik deze Netflix-film zondagavond tijdens het eten met een vriend op zette, waren m’n verwachtingen sowieso niet al te hoog. Had zin in een makkelijke film (vriend van me deelt mijn arthouse-liefde niet echt; hij heef het vaak over ‘Filmofiel-films’) die lekker wegkeek, en dat kregen we ook. Al probeert de regisseur Charlie McDowell best wel wat Hitchcockiaanse sferen op te roepen en bevat de film zeker een aantal interessante dialogen. Maar richting het…

The Eyes of Tammy Faye (2021)

Ik moet eerlijk toegeven dat – buiten de terecht voor een Oscar genomineerde acteerprestatie van Jessica Chastain – de rest van de film alweer wat verdwijnt uit m’n herinnering. Ondanks dat The Eyes of Tammy Faye zeker wel een genuanceerd inzicht geeft in waarom Amerikanen dat “Als ik het in een verhaal kan gieten is het/alles geoorloofd“-idee zo aanhangen. In mijn beleving blijft het echte drama in dit waargebeurde verhaal echter wat onderbelicht. Zowel de…