The Invite (2026)
Kijk, het is begin juli en ik heb volgens mij m’n persoonlijke nummer 1-film van het jaar al gezien! Holy wauw, ik weet niet of ik ooit eerder een film zag waarin ik zo direct een deel van mezelf terug voelde/zag, in meerdere scènes én thema’s. Iets wat overigens best confronterend was, maar ik heb inmiddels wel door dat ik af en toe zo’n confronterende schop onder m’n aars nodig heb. Maar daardoor is deze film van Olivia – Booksmart, Don’t Worry Darling – Wilde voor mij persoonlijk dus ongelooflijk belangrijk. En goed.
Dat dit niet zó persoonlijk is, blijkt wel uit reacties van anderen: dit zou inderdaad wel eens de ‘Oscar-doorbraak’ van regisseur Wilde kunnen zijn. Want naast haar eigen rol laat ze ook Penelope Cruz, Seth Rogen en vooral Edward Norton snoeihard stralen. En dat kan alleen door haar top-regie, waarin ze zich schijnbaar goed liet inspireren door de koning van het Amerikaanse onafhankelijke drama: John Cassavetes…
Het verhaal
Na een heerlijke creatief gemonteerde opening, waarin we de verliefde stemmen van Rogen en Wilde horen, zien we Joe (Rogen) tijdens z’n werk als muziekdocent op een middelbare school (of college?). Het sound design heeft ons dan allang laten voelen dat hij er met z’n hoofd helemaal niet bij is. Opvallend overigens, dat ik – net als bij Over Your Dead Body – initieel direct wat ‘weerzin’ voelde bij de gedachte dat ik naar een standaard-drama zou gaan kijken, maar dat die weerzin ook binnen enkele seconden volledig weg was (hier nog sneller dan in die horrorfilm). Juist doordat je direct aanvoelt dat Joe relationeel niet meer in z’n nopjes is.
Als hij thuis komt bij z’n vrouw Angela (Wilde zelf), zie je direct het gedeeltelijk naast elkaar heen bewegen van hun thuis-zijn-gewoontes, wat direct een wijsheid/inzicht toont, dat je in Hollywoodfilms maar zelden ziet. Maar dat gebeurt allemaal zo subtiel – zoals veel in de film – dat ik hier totaal niet op wil focussen. Iets waar Joe en Angela ook geen tijd voor hebben, want ondanks dat Joe het niet gehoord zegt te hebben, heeft Angela hun buren uitgenodigd voor een etentje. Iets waar hij totaal geen zin in heeft, maar heeft hij überhaupt wel ergens zin in? Aan de andere kant: het biedt hem wel de kans om eens goed te klagen over de snoeiharde seksgeluiden die vaak ’s nachts uit hun appartement komen. Iets waar vrouwlief natuurlijk liever niet over begint, want kunnen ze het niet gewoon eerst eens gezellig proberen te maken..?
Na aankomst van buren Hawk (Norton) en Piña (Cruz) blijken zij echter ook niet zonder agenda te zijn gekomen, en dat is de start van enkele van de grappigste en mogelijk vlijmscherpste gesprekken én scènes die ik in tijden op film vastgelegd zag…
Prachtige praatfilm mét genoeg ‘weglachmogelijkheden’
Ja, één van de beste keuzes die Wilde als maker maakte, was het vinden van de juiste balans tussen een gruwelijke scherpe analyse van onzekerheden in relaties, en de juiste overdrijving van zulke momenten, zodat degenen – waarvoor het mogelijk iets té dichtbij komt – ook genoeg gelegenheid krijgen om de daardoor opgebouwde spanning weer weg te lachen. Juist omdat de film dus zo’n scherp inzicht in onze gemoedstoerstand biedt. En dan vooral de gemoedstoestand van de ‘gewone witte man’, hier vooral vertegenwoordigd door Joe. Echt het prototype man dat denkt best progressief te zijn, maar totaal onbewust is van z’n eigen onvrijheid op zoveel vlakken, en daarmee ook angstig terughoudend, wat hij weer afwisselt met een lompheid die vooral z’n geprivilegieerde positie toont. Veel te herkenbaar laat ie in z’n slachtofferrol de wereld en het leven maar passeren, niet door hebbende wat de invloed daarvan op z’n grote liefde is. Maar ook Angela’s onzekerheden – best lastig voorstelbaar bij een topvrouw als Wilde, maar da’s mijn persoonlijke crux ;) – zitten geweldig in het verhaal verwerkt.
Weet je: meestal ‘moet’ ik meer van mezelf op zulke verhalen projecteren, of ben ik wel even aan het zoeken naar de juiste interpretatie, maar hier was het veel meer van “Huh, zulke gesprekken heb ik ook wel eens nodig om m’n ‘ikje’ effe dat corrigerend tikje te geven! Hoe weet Wilde dat??”
Crew & cast
Waarbij ik dus ook allang bij dit crew-gedeelte van m’n recensie ben aanbeland, want dat Wilde dat ‘interventie-achtige’ element zo goed heeft weten te vangen, dat is al knap. Maar hier weet ze het dus gewoon dubbel te vangen, in die relatie van Angela en Joe. Dat getuigt van een inzicht dat ik niet vaak in film zie, maar vooral uit de meest persoonlijke gesprekken met slechts enkele vrienden ken. En ja, The Invite is officieel een ‘chamber piece‘ en lijkt ook gebaseerd te zijn op een toneelstuk (dat is het niet; de bron is het Spaanse Sentimental uit 2020, dat eerder al een Russische remake kreeg?), maar waar dat soms mijn enthousiasme kan verminderen, is hun appartement juist zó aanwezig nu, dat het bijna een vijfde karakter wordt. Overigens werd die Spaanse film naar het Amerikaanse doek vertaald door Will McCormack en Rashida Jones. McCormack schreef eerder (mee) aan Toy Story 4 en Celeste & Jesse Forever, en laat in die laatste Jones nou gespeeld hebben. Maar dat deze dochter van Quincy Jones véél meer kan dan acteren, dat wist ik al van de heerlijke podcast Good Hang (zo is ze ook een Harvard-alumna). Maar wat ze hier dus geschreven hebben, dat is wel echt fantastisch. Al is de film dus wel zeer intensief gerepeteerd (in de stijl van Cassavetes), dus mogelijk verdienen de acteurs zelf ook wel wat schrijfcredits?
Nu speelde Wilde afgelopen jaar al haar eigen hectische zelf in een van de leukste afleveringen van Rogens The Studio, dus dat dat vier handen op één buik is qua werkrelatie, dat lijkt me evident. Maar het is dus ook Rogens rol waar ik (logischerwijs) me het beste kon identificeren. Hoe ‘irritant’ zijn gedrag dus ook af en toe voor z’n omgeving is. Waarbij dus ook Wilde zich gewoon helemaal naakt laat zien (figuurlijk dan), in een rol die waarschijnlijk nog beter overkomt als je niet – zoals ik – lichtelijk verblind wordt door haar opvallende schoonheid (ik probeer dit met alle macht los te laten, maar ik ben net zo imperfect als iedereen ;)). Penelope Cruz speelt juist met haar sexiness, maar die is hier dan ook behoorlijk functioneel. Daarbij heeft haar Piña ook een erg interessante baan voor ontmoetingen als deze, en ook daarin voelde ik iets teveel overeenkomsten. Ik ga deze film namelijk nogmaals kijken met een bevriende seksuoloog/therapeut (ben ook gruwelijk benieuwd hoe zij deze film vanuit professioneel oogpunt ziet), maar dat is ook exact Piña’s beroep. Waarbij ze dus ook iets herkenbaars doet, in hoeverre je tijdens privégesprekken je professionaliteit wel of niet aan de kant kunt zetten. En als laatste wil ik Edward Norton nog benoemen, die ooit Oscargenomineerd doorbrak met Primal Fear, en hier eigenlijk door één scène al die vijfde nominatie verdient (na American History X, Birdman en A Complete Unknown).
Final credits
Wat heerlijk om Wilde’s carrière, nu ook als maker, zo te mogen ‘volgen’. Initieel wilde ik namelijk ook (persoonlijk favoriet) Drinking Buddies weer aanhalen, puur omdat die film ook (een fractie van) zulke scherpe dialogen bevat. En daar speelde Wilde dus ook al zo’n fijne ‘eerlijke relatierol’ in. Okay, nog een voorbeeld van die eerlijkheid: het is geweldig om te zien hoe Angela en Joe’s onzekerheden in hun enthousiasme doorsijpelen, want dat zijn onzekerheden die velen waarschijnlijk herkennen: hoe reageer je écht als een fantasie ineens werkelijkheid zou kúnnen worden?? Waardoor ik nu dus ook aan het geweldig enge Obsession moet denken, als is die qua diepgang nog niet het ‘Lidl-broertje’ van deze ‘AH XL-zus’.
Het enige waar ik nog wat over ’twijfel’, is het einde. Is dat niet te ‘makkelijk’? Het is echter ook een prachtig eerbetoon aan onze noodzaak tot creatie en ‘kunst’ (in wat voor vorm dan ook), dus ik laat mijn positieve interpretatie graag winnen..!