Kijk, het is begin juli en ik heb volgens mij m’n persoonlijke nummer 1-film van het jaar al gezien! Holy wauw, ik weet niet of ik ooit eerder een film zag waarin ik zo direct een deel van mezelf terug voelde/zag, in meerdere scènes én thema’s. Iets wat overigens best confronterend was, maar ik heb inmiddels wel door dat ik af en toe zo’n confronterende schop onder m’n aars nodig heb. Maar daardoor is deze…
Allereerst: ik zat eigenlijk helemaal niet op een vierde Toy Story-deel te wachten. Achteraf gezien ben ik blij dat van mijn verwachting zo’n 85-90% volledig onjuist bleek: Toy Story 4 ‘vermoordt’ de eerdere trilogie inderdaad, maar uit die metaforische dood ontstaat nu een quadrilogie die vooral Woody nóg meer laat leren, en daarmee nog menselijker maakt? Net als vooral deel 2 veel meer een film over vriendschap en onvermijdelijke stappen die ‘we’ in het leven moeten…