Toy Story 5 (2026)
Het opvallendste aan Toy Story 5: je krijgt exact de boodschap die jij vooraf mogelijk ook al ‘weet’ (zeker als je over Greta Lee’s rol gehoord hebt), maar uiteindelijk heeft master animator Andrew Stanton het stokje zó goed overgenomen van onder andere John Lasseter, dat ik zelfs aardig geëmotioneerd raakte. Juist omdat de boodschap niet alleen ‘zoetig lief’ is, maar ook erg interessant op wat ‘spiritueler’ vlak (bij gebrek aan een beter woord?).
Dus ja: geweldig om met de hele familie te zien, want passend bij één van de thema’s in de film biedt Toy Story 5 voor iedereen wel wat…
Het verhaal
Sheriff Jessie (met stem van Joan Cusack) is inmiddels aan haar derde ‘baasje’ toe, en woont met Buzz Lightyear (Tim Allen) en een groot deel van de original Toy Story–crew nu dus bij de wat leuk-drollerige Bonnie (Scarlett – Wicked: For Good – Spears), die nog maar wat graag speelt met haar poppen. Iets dat er echter ook voor zorgt dat ze maar weinig vriendjes en vriendinnetjes heeft, want die vinden dat poppenspeelgedoe maar kinderachtig. Al snel blijkt dat het vooral ’tech’ is dat de kinderen veel te goed weet te verleiden, en waar dit voor Jessie & crew ‘nieuw’ is, heeft good old Woody (Tom Hanks) hier al een nieuw ‘levensdoel’ door geformuleerd: afgedankt speelgoed redden van de ‘verlatingsdood’.
Als ook Bonnie’s ouders zwichten voor de verleidingen van Big Tech, krijgt ze dus haar eerste Lillypad (Greta – Past Lives – Lee), en dírect willen talloze meisjes uit haar klas wél met haar spelen. Of nee: niet spelen, maar naast elkaar zitten op hun iPads. Ze krijgt voor het eerst een uitnodiging voor een heuse sleepover, maar Jessie heeft allang door dat die klasgenootjes misschien helemaal niet zo goed bij Bonnie passen. Dus ze verstopt zich in Bonnies koffer, samen met haar trouwe viervoeter Bullebeest, maar was dat wel zo’n slim idee?
Uiteindelijk knalt het plot – fijn overzichtelijk overigens – tegen de spreekwoordelijke ventilator en moeten onze helden alles op alles zetten om hun primaire doel te bereiken, al dan niet met gevaar voor eigen lijf en leden…
Goed ‘omgedacht’
De manier waarop de overduidelijke boodschap gebracht moest worden, is door de bedenkers wel goed ‘omgedacht’. Er is nergens voor een belerend toontje gekozen (is dat sowieso al niet de kracht van de hele franchise?), terwijl het verhaal nu juist verteld wordt vanuit een paar kinderen dat gepest wordt. En dat is herkenbaar. Als je je niet herkent in het gepest worden, dan is er altijd nog de ‘angst’ nergens bij te mogen horen, en die zal vrijwel iedereen wel ooit gevoeld hebben, toch? Al is de overduidelijke boodschap ook nog wel wat differentiëren hoor. Naast “er is voor iedereen wel iemand op de wereld!” kun je de thematiek ook samenvatten met “accepteer wat je niet kunt veranderen“, waarbij de makers volgens mij vooral deze laatste hebben gekozen. Want zoals bij elke (technologische) vooruitgang zijn er mensen die de hakken in het zand zullen steken, maar levert dat meer op dan vooral kramp in je kuitspieren? Ik ken namelijk weinig mensen die een technologische ontwikkeling hebben weten te stoppen. Maar mogelijk willen de makers wel gewoon stellen dat je beter leert omgaan met de situatie waarin je verkeert. En dus ook met de mensen – en in dit geval apparaten en ander speelgoed – om je heen. Want weet dat spanning en stress vooral ontstaan door verzet tegen de ‘werkelijkheid’. Waarbij ik me overigens wel afvroeg: Buzz had toch ook al geluidjes die een beetje ’tech’ waren, dus met zijn komst was het ‘je hoeft als kind niet zelf alles meer te verzinnen; het speelgoed komt al met een vermaak-speel-richting’-thema al wat gezet. Iets dat in de film ook wordt aangehaald, maar dan pas bij de komst van dat potty training-spelletje Smarty Pants…
‘Cast’ & crew
Naast alle oudgedienden als Tom Hanks (als Woody), Tim Allen (Buzz), Joan Cusack (Jessie), Craig Robinson (Atlas), Bonnie Hunt (Dolly), Kristen Schaal (Trixie), Tony Hale (Forky), Wallace Shawn (Rex), Ernie Hudson (Combat Carl), Melissa Villaseñor en Alan Cumming, komt nu ook Conan O’Brien voorbij als Smarty Pants. Het is echter vooral Greta Lee die behoorlijk indruk maakt als ‘bad‘ Lilypad, terwijl Scarlett Spears en Mykal-Michelle Harris de twee nieuwe meiden voicen. Al zijn de meest opvallende namen waarschijnlijk die van Bad Bunny (als Pizza with Sunglasses) en Keanu Reeves, die z’n rol als Duke Caboom weer heeft opgepakt. Al vind ik het toch altijd wat lastig om hen als ‘cast’ te beoordelen, als ze ‘enkel’ hun stem hebben hoeven gebruiken. En nu weet ik hoe snel dat ook mis kan gaan bij stemacteurs (ik ben best vaak wel wat teleurgesteld hoe door mij geschreven voice-overs uiteindelijk worden ingesproken (en dus als ‘goed genoeg’ worden gezien door m’n opdrachtgevers?)), maar bij een serieuze franchise als deze, zal men natuurlijk nooit een mindere uitvoering (hoeven te) accepteren…
Overigens is dit pas Andrew Stantons eerste Toy Story-film. Als één van Pixars topmannen dacht ik dat hij al eerder als regisseur betrokken was, maar dat bleek niet het geval. Wel regisseerde hij eerder al bijvoorbeeld Finding Nemo (en Dory) en WALL·E, maar ik verwarde zijn regieklussen een beetje met z’n schrijf- en productieklussen, want daaronder kun je wel zo’n beetje alle andere Pixar-animaties scharen. Overigens kreeg hij qua regie hulp van coregisseur (Mc)Kenna Harris (ze gebruikt haar voornaam zowel mét als zonder “Mc” ervoor en is géén familie van Mykal-Michelle), die hier eigenlijk wel haar regiedebuut maakt, na ‘story artist’-credits voor Raya and the Last Dragon en Ralph Breaks the Internet.
Final credits
Ja, Toy Story 5 doet het eigenlijk gewoon weer: verrassen met iets waarvan je vooraf al best goed aanvoelt welke kant het op zal gaan. Daarbij is de verwachte boodschap wel wat ‘uitgebreid’ en voorzien van een zelfbewuste “Zeuren we niet altijd over nieuwe dingen, terwijl acceptatie van nieuwe dingen ook vaak toont dat je ‘angst’ ervoor ook niet helemaal terecht leek?”
Met andere woorden: aanrader voor eenieder. Natuurlijk is het voor mij lastig voorstellen hoe deze het doet bij ‘nieuwe’ kijkers die de eerste delen niet hebben gezien, en dus niet die volledige reis van Woody, Buzz en de hier de hoofdrol nemende Jessie hebben gevolgd. Aan de andere kant: die hele bups aan Buzz-poppen (met één hive-mind?) deed me zelfs ook even aan m’n favoriete filosoof denken. Met andere woorden: meer dan genoeg haakjes, zelfs voor zo’n kritische weirdo als ik ;)