Het opvallendste aan Toy Story 5: je krijgt exact de boodschap die jij vooraf mogelijk ook al ‘weet’ (zeker als je over Greta Lee’s rol gehoord hebt), maar uiteindelijk heeft master animator Andrew Stanton het stokje zó goed overgenomen van onder andere John Lasseter, dat ik zelfs aardig geëmotioneerd raakte. Juist omdat de boodschap niet alleen ‘zoetig lief’ is, maar ook erg interessant op wat ‘spiritueler’ vlak (bij gebrek aan een beter woord?). Dus ja:…
Allereerst: ik zat eigenlijk helemaal niet op een vierde Toy Story-deel te wachten. Achteraf gezien ben ik blij dat van mijn verwachting zo’n 85-90% volledig onjuist bleek: Toy Story 4 ‘vermoordt’ de eerdere trilogie inderdaad, maar uit die metaforische dood ontstaat nu een quadrilogie die vooral Woody nóg meer laat leren, en daarmee nog menselijker maakt? Net als vooral deel 2 veel meer een film over vriendschap en onvermijdelijke stappen die ‘we’ in het leven moeten…