Splitsville (2025)
Vlijmscherpe/eerlijke dialogen en makers die zichzelf prachtige vrouwen (Dakota – 50 Shades of Grey, Am I OK? – Johnson & Adria – Andor (tv), Blink Twice, Hit Man – Arjona) ’toeschreven’, dat is Splitsville in het kort.
Maar Splitsville is ook een film die mijn oordeel redelijk veel kanten op liet vliegen (wat ik grotendeels als positief ervoer), totdat het laatste shot van de film bedoeld lijkt om enig cynisme (over hoe ‘Hollywood’ de romantische liefde voor velen vernacheld heeft door ’t te perfect te tonen (ik projecteer nu echt niet ;))) weg te vagen, en juist onze menselijke fouten te omarmen. En dat levert dus een ogenschijnlijk vrij prijzig gemaakte film op met wel degelijk zo’n American indie-vibe, die mij een paar keer aan bijvoorbeeld Drinking Buddies deed denken…
Het verhaal
Net nadat ik na ongeveer anderhalve minuut in de film dacht: “Oh, heb ik wel zin in een relatiedrama van een stelletje dat niet meer in evenwicht is qua liefde?” werd de autoscène – die sowieso al lekker opviel – ineens mega-onverwacht van actie voorzien, om vervolgens bijna 1u45m door te denderen, waarbij ik een half uur voor ’t einde m’n aandacht heel even voelde inkakken. Om die vervolgens toch weer te grijpen, zodat ik met een aardige glimlach op de aftiteling nogal wat overeenkomsten tussen cast & crew ontdekte…
Maar niet voordat je dus het verhaal van Carey (Kyle Marvin) en Ashley (Arjona) volgt, waarbij eerstgenoemde niet zo goed (maar ook best hilarisch) omgaat met een besluit van laatstgenoemde, en in één ruk naar z’n beste vriend Paul (Michael Angelo Covino) en vrouw Julie (Johnson) rent, springt, duikt, zwemt, valt en weer opstaat.
Daar aangekomen blijkt hun ‘voorbeeldrelatie’ vooral te werken vanwege een geclaimde openheid daarin, wat Julie en Carey vrij snel in een spannende scène doet belanden. Maar dan blijkt het toch dat ‘wij’ mogelijk wel hip/open/ontwikkeld willen zijn in onze gedachten, maar dat ons ‘zijn’ uit meer bestaat dan emoties en een ratio dat al die emoties wil nuanceren/overheersen..? Waardoor de film mij ook nu weer direct over tal van zaken laat nadenken, waar mijn hoofd sowieso vaak wel interesse in heeft…
It’s nature to fuck up!!?
Bovenstaande kop/vraag lijkt de essentie van de film te omvatten, in hoe ‘wij’ onze eigen fouten moeten accepteren, en misschien wel moeten omarmen. Want ook al tonen die fouten soms wel dat we niet zo leuk/netjes/aardig zijn als we wíllen zijn, ze tonen vooral ook dat we allemaal best gelijk zijn in onze onvermogens en onzekerheden. Waardoor ik me dus ook afvraag: werkt de VECHTSCÈNE (zie still hierboven) daarom ook extra goed? Door sommigen al als beste vechtscène van het jaar betiteld, en het is vooral in zulke scènes dat de makers in elk geval tonen al decennia bevriend te zijn en/of samen te werken. Want de hiervoor genoemde thematiek werkt alleen als je als kijkers mee wilt gaan met geloofwaardige karakters. En hoe worden karakters geloofwaardig? Door herkenbare kwetsbaarheden te tonen, en dan liefst ook nog een verwerkingsmanier daaraan gekoppeld waar wij als kijkers mogelijk (nog) niet aan durven, maar waarvan we wel willen ‘voelen’ hoe dat zou werken. Waardoor ik nu ineens aan Slavoj Žižeks opmerkelijke openingsuitspraak in The Pervert’s Guide to Cinema-documentaire denken, waarin hij stelt dat film niet primair toont wát we voelen, maar mogelijk wel hóe we zouden moeten voelen (of dat het ons leert hoe te voelen). Koppel dat aan Splitsville, en je kunt dus een soort open-relatie-eerlijkheid-emoties gaan onderzoeken, puur door mee te gaan met de karakters in de film. Dus mogelijk zit daar wel het grootste compliment, in hoe ik dat ook met gemak de hele film wilde. Hóe hard de film ook vol risico door bepaalde bochten scheurt…
Crew = cast
Ja, ik kwam er net pas achter dat Covino zélf deze film geregisseerd heeft, en ‘m ook samen met Marvin heeft geschreven. Waardoor de testosteron in mijn ego direct wilde roepen: “Zie je wel, dáárom hebben die drollen zulke mooie vrouwen!!“, waarna ik me ook weer direct herinnerde dat dit letterlijk ook gebezigd (en daarmee becommentarieerd) wordt in de film. Met andere woorden: ook van zulke zaken hebben de makers een scherpte, die je in de rest van de film ook continu voelt. Waarbij ze dus ook best wat heerlijk herkenbare relatie-troubles hebben verwerkt in het verhaal, en ook bij terugdenken aan enkele van die scherpe bochten (hoe Carey bv. bevriend wordt met alle exen van Ashley, dat is ergens ook wat ‘plotterig’). Maar ze maakten eerder dus ook al samen een film (The Climb) over twee wielrennende vrienden en iets dat hun vriendschap op de proef stelt. Nu voel ik niet de neiging om de essenties van al hun samenwerkingen hier te gaan analyseren, want volgens mij ‘klopt’ m’n conclusie allang, dat je gedurende de hele film door wel voelt dat ze vriendschap en relaties zo geloofwaardig maar ook eerlijk neer weten te zetten. Dat de film ook in Cannes heeft gedraaid e.d., dat voelt allemaal wat ‘veel’ aan voor een film die ik eerder in de American indie-hoek zou stoppen, maar aan de andere kant: van mij mogen zulke films veel meer gemaakt en/of gepopulariseerd worden hoor…
Marvin is precies de goedzak-sukkel die bij z’n rol past, en ook Covino lijkt iets te goed te passen in die rol van steeds zelfbewuster wordende eikel. En ook hier weer: als je zelf je eigen scenario en dus ook rollen schrijft, dan is zo’n zelfkennis ideaal (of misschien zelfs onontbeerlijk?). Daarbij zijn Johnson én Arjona ook als (uitvoerend) producent aan ’t project verbonden, dus vandaar dat ik de kop boven deze alinea een keer heb aangepast…
Final credits
Yes, iedereen die niet bang is voor dialogen (en/of praatfilms) en een lichte interesse heeft in romantiek, liefde en/of seks, die zal wel kunnen genieten van deze film. Fijn dat ie op streaming uitgebracht is (wat mogelijk ook mijn inkakmomentje kán hebben veroorzaakt), want dit zijn niet de films die je per se in de bioscoop zou moeten zien. Kijk ‘m met je partner als je durft, want geheid dat je na afloop wel gesprekken gaat voeren die in niet-eerlijke relaties voor wel wat problemen zouden kúnnen zorgen. Maar ja, is dat een relatie waar je überhaupt in wilt zitten..?