Over Your Dead Body (2026)
De overeenkomsten tussen komedie en horror zijn best aanwezig, als je bij beide soorten van zo’n ‘Ooooooh, dat kunnen ze toch niet maken?‘-randje houdt. Want waar ik vooraf niet goed wist wát te verwachten (ik vermijd trailers en pre-info graag), maar wel iets van horror met een twist verwachtte, bleek Over Your Dead Body vooral lastig in een hokje te plaatsen. En niet dat het een ’topfilm’ is, maar de indie-vibe, sterk aangezet door een heerlijke soundtrack, en het origineel ‘gekozen’ plot, maakt deze Jorma – Popstar: Never Stop Never Stopping – Taccone-film in elk geval redelijk memorabel, en ook zeker aanraadbaar voor een brede doelgroep. Hoe duidelijk je de globale verhaallijn van deze remake van het Noorse I onde dager (a.k.a. Till death do Us part) ook vrij snel aanvoelt, als je tenminste weet dat er in film niets toevallig getoond wordt…
Het verhaal
Dan (Jason – The End of the Tour, Shrinking (tv) – Segel) is een wat uitgebluste commercial-regisseur die is getrouwd met actrice Lisa (Samara – Ready or Not, Three Billboards Outside Ebbing, Missouri – Weaving), maar vanaf het allereerste begin voel je al aan: hun relatie is allang over de houdbaarheidsdatum heen. En dat lijkt zó onbewust gebeurd te zijn, dat Dan nog maar één uitweg lijkt te zien: Lisa vermoorden tijdens een weekendje naar het familiehutje in de bergen. En voor zijn alibi vertelt hij wel vooraf al tegen iedereen dat ze echt die geplande hike niet in haar eentje moet gaan doen, want die is veel te gevaarlijk…
Eenmaal in de auto voel je als kijker aan alles hoe ver en hard ze uit elkaar gegroeid zijn. Een bezoekje aan Dans vader (Paul – L.A. Confidential, Don’t Look Up – Guilfoyle) in een verzorgingstehuis levert de getrainde kijker in elk geval de secundaire plotlijn al op, want Dan en Lisa zijn nog maar amper gestart met hun onderlinge strijd in het huisje, als ze worden ‘verrast’ door de aanwezigheid van twee ontsnapte gevangenen en hun voormalige bewaarder. Deze Pete (Timothy – Alien: Earth (tv), The Crazies – Olyphant), Todd (Keith – Eddington, Inherent Vice – Jardine) en Allegra (Juliette – Natural Born Killers, I’m a Virgo (tv) – Lewis!!!) tonen direct dat ze nog wel wat lomper zijn dan het niet-meer-zo-verliefde stelletje, en al snel blijkt natuurlijk dat Dan en Lisa elkaar in elk geval wél zullen beschermen tegen deze indringers.
Want als er iemand is die hen mag doden, dan zijn ze dat toch zelf..!
Leuk verzonnen, verrassend opgezet
Grappig om zojuist ergens de oneliner “Over Your Dead Body May Be the Quintessential SXSW Movie” te zien staan, want inderdaad: kijk zo’n film met veelal overenthousiaste filmliefhebbers in een zaal waar mogelijk ook de makers en cast aanwezig zijn, en het wordt één groot lach-, schreeuw- en applaus-festijn, verwacht ik (ik heb enkele van zulke premières daar meegemaakt, wat nog altijd grote glimlachen op m’n gezicht tovert). Maar dat deze film ook lekker onafhankelijk is gemaakt – althans, door een niet-standaard ‘oude’ studio – dat geeft ‘m ook precies de edge die zowel makers als acteurs graag lijken te hebben verkend. En dan wilde ik eigenlijk stellen dat het wel een erg verrassend plot is – ondanks de overduidelijke formule – maar dat is dus waarschijnlijk grotendeels gekopieerd van het Noorse origineel. En nu heb ik die film (uit 2021) nooit gezien, maar wat ze hier in elk geval wel goed blijven doen, is dat uiteindelijk alles toch weer terugvoert naar dat ene RELATIEPROBLEEM van hen. Koppel dat aan de mozaïekvertelling die alles fris en zelfs verrassend houdt, en je hebt echt wel een bovengemiddelde Hollywoodfilm hoor. En waarom ik in de intro over die overeenkomst tussen komedie en horror begon, dat heeft vooral te maken met de productiemaatschappij achter de film…
Crew & cast
De film is namelijk geregisseerd door Jorma Taccone, één van de drie mannen achter het producerende The Lonely Island (samen met Andy – Saturday Night Live (tv), Brooklyn Nine-Nine (tv) – Samberg en Akiva – regisseur van The Naked Gun – Schaeffer) en daarmee een long time SNL-veteran. Én ik ken dus Taccone’s binnenhuisarchitect in New York, via wie ik dus ooit bíjna kaartjes voor SNL-opnames kon regelen. The Lonely Island brak vooral door met hun vele SNL Digital Shorts als My Dick in a Box (met Justin Timberlake), Shy Ronnie (met Rihanna), I’m on a Boat en vooral de Narnia-parodie Lazy Sunday. Om vooral even aan te geven dat ik hen dus eigenlijk enkel van komedie ken. Maar nu hebben ze die komedie-grenzen dus wat opgerekt naar horror-grenzen, waarbij je die eerdergenoemde scherpte in wat je wél/niet durft te laten zien (of zeggen) dus wel als overeenkomst kunt zien. Want naast de humor – die er wel in zit, maar niet ontzettend veel – is vooral de horror (en dan met name de blood & gore) zo in your face onverwacht af en toe, dat je soms ook gewoon wilt klappen van verrassende opwinding. En dat off beat-gevoel wordt extra aangezet door de aparte soundtrack van de film, met volgens mij ook aardig wat Scandinavische en/of Finse bands. De reden dat mijn maat in de Big Apple (die uit Estland komt) en Taccone bevriend zijn geraakt, komt namelijk door de Fins-Oegrische connectie (“Jorma” komt ook uit dat taalgebied), waardoor die culturen elkaar in een wereldstad als New York veelvuldig vinden. Overigens hebben mede SNL-schrijf-veteranen Nick Kocher en Brian McElhaney het Noorse script van het Tommy – Hansel & Gretel: Witch Hunters, Dead Snow – Wirkola-origineel naar de Amerikaanse setting vertaald. En dat hebben ze zo goed gedaan, dat het nergens als een niet-Amerikaans verhaal aanvoelt (wat bij sommige remakes van Scandinavische films toch wel wat duidelijker is).
Het bereik van Segel is heel wat breder dan menigeen denkt. Ik vond het hier vooral opvallen, dat ik níet direct aan z’n rol in de tv-serie Shrinking moest denken (die ik de afgelopen jaren toch vrij intensief gekeken heb), juist omdat hij zo’n andere uitstraling heeft hier. En hij toonde in The End of the Tour ook al een filosofische diepgang aan (in de rol van literair wondertalent David Foster Wallace (van Infinite Jest)) die ik initieel niet van hem verwachtte. En hier doet hij net zo makkelijk mee met het actie-stuk als Weaving dat doet. Al leerde zij dat mogelijk eerder al op de set van Ready or Not, waarbij mij wel direct opviel dat ik haar hier in Over Your Dead Body dus zoveel beter vond dan in dat Here I Come-vervolg. Maar mogelijk komt dat ook, doordat die film al z’n originaliteit vergeten was. En dat is hier – ondanks het zijn van een remake – dus niet het geval…
Final credits
Ja, ik had niet al te hoge verwachtingen (ik vond Taccone’s Naked Gun–remake/sequel leuk, maar wat minder dan m’n (hoge) verwachtingen), dus mogelijk droeg dat er aan bij dat ik tijdens de film al een paar keer dacht: “Damn, deze is best leuk. Benieuwd hoe ze het verhaal gaan afwikkelen..!”
En waar ik bij zulke films dus best vaak zo’n 5-10% van de dialogen wel al kan invullen, gebeurde dat hier volgens mij geen enkele keer. Met andere woorden: verrassend en gemaakt door ‘scherpe’ makers die niet voor ‘Okay, da’s toch wel goed genoeg!?‘ gaan. Wat zich misschien wel het beste toont in die zelf-spottende streaming-scène richting het eind van de film…