In the Blink of an Eye (2026)
Persoonlijk zó belangrijk dat ik bijna aan iets van lotsbestemming moest denken, maar daarin zit direct dan ook de grootste kritiek op dit sci-fi-drama met nogal GROOTSE intenties. In the Blink of an Eye wil namelijk zóveel zeggen over de diersoort die “mens” heet, dat regisseur Andrew – Finding Nemo, WALL·E – Stanton en/of scenarist Colby – Spaceman, For All Mankind (tv) – Day lijken te zijn ‘vergeten’ dat je allereerst wel een menselijke connectie met je publiek moet maken. Als je als kijker niet eerst meegenomen wordt met de karakters in de film, dan voelt zo’n Disney+-film al snel een beetje essay-achtig aan. Al is het dus wel een essay met een idee dat nogal ‘diersoortreddend’ groots is…
Het verhaal
Verdeeld over drie tijdlijnen start de film zo’n 45.000 jaar voor Christus, met een gezinnetje Neanderthalers dat tracht te overleven in een qua wilde dieren verder vrij ‘rustige’ omgeving. Eén scène verder zijn we in ongeveer onze tijd, waarin antropoloog Claire (Rashida – Parks and Recreation (tv), The Social Network – Jones) een opgegraven lijk/fossiel wil onderzoeken, ogenschijnlijk om een enorme wetenschappelijke doorbraak te maken, terwijl ze ook haar ‘relatie’ met mede-student/docent (?) Greg (Daveed – Blindspotting, Hamilton – Diggs) moet zien te handlen. En daarna springen we door naar de wakker wordende astronaut Coakley (Kate – Barbie, SNL (tv) – McKinnon), die in gezelschap van AI-assistent ROSCO (met stem van Rhona – Snowpiercer (tv) – Rees) op een enorm ruimteschip op weg is naar Kepler 16b, waar ze na een reis van zo’n 300 (!) jaar een nieuw ’thuis’ voor de mensheid lijkt te zoeken…
Zo, ben je er nog?
Bovenstaande wordt allemaal al duidelijk in de eerste twintig minuten van de film, waarna de film de drie tijdlijnen door elkaar heen toont, waardoor langzaam ook de verbondenheid tussen de drie verhaallijnen onthuld wordt. Je krijgt namelijk al snel door, dat het lijk dat Claire onderzoekt misschien wel eens één van die Neanderthalers kan zijn. Hoe de link met het sci-fi-verhaal is, dat mag je mooi zelf ontdekken, maar ik wil bijna “natuurlijk” gebruiken in hoe ook daar een link mee onthuld zal gaan worden. En ook daarin zit zóveel interessants, dat ik me afvraag of het niet beter twee films, of mogelijk zelfs een wat uitgesmeerde tv-serie had moeten zijn. Zodat er in elk geval ook wat meer ruimte was geweest om ons wel mee te laten voelen met de verschillende karakters…
Aan ambitie geen gebrek
Ik begrijp het heel goed, dat de bedenkers van het verhaal gruwelijk enthousiast waren over de thematiek en de vele linkjes tussen de verschillende verhaallijnen in de film. Maar door dat enthousiasme lijken ze er dus ook zóveel in gestoken te hebben, dat er misschien ook wel letterlijk geen ruimte meer was om de belangrijkste ‘basis’ van film wel goed te regelen: maak de karakters eerst invoelbaar genoeg, zodat je bij alles wat ze doen ook hun motivaties voelt en mee wilt gaan in het verhaal. Het ‘redden van de mensheid’-thema zou natuurlijk motivatie genoeg kúnnen zijn, maar dat is ook weer zo’n ver-van-veler-bed-show groots thema, dat het lastig lijkt om daar een hele film aan op te hangen. Opvallend genoeg zit er ook in het verhaal op het ruimteschip exact een moment waarop iemand hiervan overtuigd moet worden, maar net zoals je mensen eigenlijk vrijwel nooit met één argument/discussie van iets belangrijks kunt overtuigen, lukt dat in die scène ook alleen omdat het zo geschreven is (maar niet omdat het geloofwaardig volgt uit hoe mensen met elkaar omgaan). Terwijl ik zulke grootse thema’s wel ontzettend interessant vind, en volgens mij ben ik daar zeker niet de enige in. Met andere woorden: als essay zou ik het waarschijnlijk verorberen allemaal, maar om het dan in een filmscenario om te zetten, dat is schijnbaar lastiger dan de makers dachten.
Crew & cast
En nu ken ik Colby Days werk verder niet echt, al meen ik me te herinneren dat zijn Adam Sandler-sci-fi Spaceman ook wat (te) pretentieus was. Terwijl Stanton juist Pixars interessantste film heeft gemaakt: WALL·E. Maar daarin hebben ze dus wel gekozen voor één verhaallijn (beetje vergelijkbaar met de sci-fi-verhaallijn hier), waarin er nog genoeg ruimte voor ons als kijkers was om daarbij zelf wat in/aan te vullen. In the Blink of an Eye zit echter zó vol (met – nogmaals – veel interessante ideeën), dat er weinig ruimte meer over is om je als kijker in te nestelen. En koppel dat aan de wat ‘vergeten’ menselijkheid, en het wordt best lastig om mee te willen gaan.
Want Jones en Diggs hebben in eerdere rollen allang aangetoond dat het ongeloofwaardige van hun relatie niks te maken heeft met hun acteerkwaliteiten. Ik dacht lang dat er mogelijk een reden was voor hun wat troebele relatie (mogelijk vanwege een neurodiverse aandoening van Jones’ karakter of zo), maar eigenlijk komt de ongeloofwaardigheid van hun relatie perfect samen in het moment dat ze per ongeluk zegt dat ze van hem houdt, en dat ik als kijker nog een stuk verbaasder was dan Diggs’ karakter. Overigens wel gaaf, dat ik er nét pas achter kwam dat Jones niet alleen een wereldberoemde vader had (Quincy), maar dat ik haar moeder al ‘ken’ sinds eind jaren tachtig: mama Peggy Lipton speelde namelijk serveerster Norma in het beste dat wat mij betreft ooit op tv verschenen is: (alle seizoenen van) David Lynch’ Twin Peaks..! Verder wel goed om McKinnon eens een keer niet in een hilarische maar wat meer serieuze rol te zien, waarbij haar karakter ook wel een interessante onthulling deed, die me kort even aan Prometheus’ David deed denken. Al was ik daarmee net zo abuis, als bij het moment dat ik plottechnisch dacht iets ontdekt te hebben, toen ik iets beter naar ROSCO’s stem luisterde…
Final credits
Zeker een film om interessante gedachtes bij te krijgen hoor (las net ook een leuke ‘uitleg’ over het plot), maar doordat het menselijke wat mist, moet je die grootse thema’s wel zó interessant vinden, dat je dat niet-echt-meevoelen terzijde kunt schuiven. Waardoor ik ook wat Cloud Atlas–vibes voelde, al is die dus een stuk ‘kleiner’ dan deze film.
Maar ik vond het bijvoorbeeld ook al interessant, dat die prehistorische mensen nu eens niet als wild en barbaars werden neergezet (waaruit sommigen het ‘smoesje’ halen dat de mens van nature egoïstisch is, waarmee ze dan vaak ons destructieve kapitalisme willen verdedigen), waarbij ik wilde gaan fantaseren over hoe een wereld zonder privé-eigendom bijvoorbeeld zou kunnen zijn geweest (ja, er zijn voorbeelden van volkeren die zo dachten/denken)…
Dus tja, wat moet je hier nou mee hè?