Rental Family (2025)
Als ik deze mooie Brendan-Fraser-in-Tokio-film in één woord zou moeten samenvatten, dan zou dat “fragiel” zijn. En dat heeft dan niet enkel betrekking op Frasers karakter, maar ook op de thematiek van het verhaal, en een klein beetje op het verhaal zelf ook. Al is dit ook zo’n fijngevoelige film dat ik als recensent eigenlijk helemaal niet kritisch wíl zijn, mede ook door de mooie (pedagogische?) boodschap: “Sometimes it’s okay to pretend“…
Het verhaal
Philip Vanderploeg (Fraser met een verder niet-uitgelegde Amerikaans-NLse naam) is zo’n zeven jaar geleden naar Japan verhuisd, ogenschijnlijk om te acteren in een tv-commercial. Daarna is hij blijven hangen, om er vervolgens achter te komen dat het voor zo’n grote Amerikaanse gaijin natuurlijk gruwelijk lastig is om daar acteerklussen te krijgen. Via een verder onzichtbaar blijvende manager-agent krijgt hij wel wat klussen toegespeeld, waarbij het op een nep-uitvaart verschijnen als ‘zielig-kijkende Amerikaan’ wel echt té goed past. Precies de reden dat Shinji Tada (Takehiro – Shogun (tv), Monarch: Legacy of Monsters (tv) – Hira) hem benadert voor ‘Rental Family’: zijn bedrijf waarmee hij mensen helpt om emotionele momenten te creëren, met dus professionele invulling om direct betrokken te ‘ontzien’ (omdat ze het moment niet zelf als hoofdpersoon hoeven mee te maken).
Met best logische tegenzin neemt Philip een vrij precaire opdracht aan: het spelen van de vader van de jonge Mia (Shannon Mahina Gorman), omdat Mia’s alleenstaande moeder (Shino Shinozaki) haar op een prestigieuze school wil krijgen, maar dan moet er wel een ‘betrouwbare thuissituatie’ gefaket worden. Saillant detail is dat Tada en de moeder denken dat het dan ook beter is dat Mia écht denkt dat Philip haar vader is, omdat ze anders mogelijk haar mond voorbij zal praten.
Als kijker voel je aan alles dat dit nogal ‘kwetsbaar’ is, zowel qua geloofwaardigheid, maar zeker ook richting dat schattige meisje, dat écht een vaderfiguur mist. En dat Philip zelf ook best wat issues uit z’n eigen jeugd nog mag verwerken, dat zie je ook aan z’n hele voorkomen…
Leugentjes om bestwil
Doordat het bedrijf opereert op het randje van het zeker ethisch en mogelijk ook juridisch toelaatbare, voel je de hele film ook een spanning die best goed werkt. Koppel daar die schaamcultuur aan, die – en ik generaliseer nu keihard – wel vaker in Aziatische films terugkomt, en je voelt overal die kwetsbaarheid die bij velen ook direct empathie-opwekkend werkt. En hierboven heb ik enkel het verhaal van Mia verteld (kinderen wekken automatisch al meer empathie op (het zogenaamde ‘Kindchenschema’ dat ook in reclames veelvuldig gebruikt wordt)), maar dat is zeker niet de enige ‘verhaallijn’ waarin Philip een rol op zich neemt. Waardoor de geloofwaardigheid van het verhaal zelf ook wat ‘kwetsbaar’ is: je voelt namelijk continu de spanning dat hij natuurlijk gewoon (bijvoorbeeld op straat) herkend kan worden. Nu is dit uiteindelijk ook verwerkt in het scenario, dus de makers waren hier ook zelfbewust genoeg over, maar in een cynische bui zou je dat ook net wat minder genuanceerd kunnen interpreteren (door daar “Oooooh, da’s echt ongeloofwaardig!” te roepen). Leuk wel hoe er ook een aan The Sixth Sense-herinnerende ‘onthulling’ in de film zit, die ik nét op tijd voorzag, maar die maakt het verhaal ergens nog rijker. Al weet ik niet zeker of de impact van die onthulling precies het gewenste dramatische effect had. En nog een thema dat mogelijk net wat meer ‘energie’ of aandacht had mogen hebben, is de scherpte in het contrast tussen de sterke band die Philip weet op te bouwen met Mia, en de relatie tussen Mia en mama zelf…
Crew & cast
Al ben ik nu de film dus aan het analyseren op een ‘diepte’ die in veel films totaal niet gehaald wordt, dus mogelijk is mijn licht-kritische houding hierin ook wel een compliment voor regisseur/co-scenarist Hikari. Ze schreef het scenario overigens met Stephen Blahut, die hiervoor enkel als cameraman werkte (onder andere voor Hikari’s 37 Seconds). Ik wist door haar naam tot zojuist overigens niet dat Hikari een vrouw was, maar door de lieve kwetsbaarheid die ze durft te tonen in de film, had ik dat mogelijk wel kunnen vermoeden. En mogelijk moet ik mijn wat meer mannelijke rationaliteit – die tot die lichte kritiek hierboven leidde – daarom ook wat loslaten? Al vind ik het ook wel noemenswaardig, aangezien ongeveer de helft van het bioscooppubliek (en de wereld) toch uit mannen bestaat, die gemiddeld volgens mij nog wel iets rationeler naar film kijken dan ik…
Overigens moet ik Hikari nogal wat complimenten geven, want waar de meeste ‘mix-films’ – waarin westerlingen en oosterlingen door elkaar heen spelen – vaak op acteervlak soms die culturele leap niet kunnen maken (zelfs Spike Lee had daar wat moeite mee in Da 5 Bloods), daar klopte eigenlijk al het acteerwerk wel. Ja, Fraser speelt wel een erg fragiele man die soms ietwat té fragiel leek, maar uiteindelijk voel je daardoor natuurlijk aan dat hij ook wel wat ‘redding’ nodig heeft. Fijn ook hoe zijn karakter deels ook Japans spreekt, zodat de overgangen tussen Japans en Engels ook gewoon helemaal geloofwaardig waren. Naast Fraser herkende ik overigens enkel Hira van zijn rol in Shogun (tv), terwijl hij dus mét Yamamoto ook te zien was in die best vette Godzilla-spinoff serie Monarch. Overigens speelde dat jonge meisje ook erg goed, al werkt haar schattigheid daar natuurlijk ook wel behoorlijk aan mee…
Final credits
Ik was best ‘laat’ met het zien van deze film, terwijl veel van m’n vrienden erg enthousiast waren. Inmiddels begrijp ik goed waar al die praise vandaan komt, want Rental Family is gewoon een superfijne, lieve film geworden. Hopelijk ben ik niet té kritisch geweest, want dit is echt zo’n film die je ook met de hele familie op een druilerige zondagmiddag kunt kijken. Wedden dat die dan zonniger wordt? Zeker als op gegeven moment ook nog een prachtig nummer van David Byrne instart, wat qua gevoel echt fantastisch past bij de film…