Als ik deze mooie Brendan-Fraser-in-Tokio-film in één woord zou moeten samenvatten, dan zou dat “fragiel” zijn. En dat heeft dan niet enkel betrekking op Frasers karakter, maar ook op de thematiek van het verhaal, en een klein beetje op het verhaal zelf ook. Al is dit ook zo’n fijngevoelige film dat ik als recensent eigenlijk helemaal niet kritisch wíl zijn, mede ook door de mooie (pedagogische?) boodschap: “Sometimes it’s okay to pretend“… Het verhaal Philip…
eerlijke, onafhankelijke en makkelijk leesbare filmrecensies…