They Will Kill You (2026)
Nu wil ik niet al te flauw beginnen door te zeggen dat het beste aan deze film de Disclosure Day-trailer was, die voorafging aan deze ‘John Wick meets Ready or Not 2: Here I Come‘, maar die trailer (waarbij ik na een seconde of vier, vijf overigens m’n oren en ogen dichtte om verder niets te weten over deze nieuwe van Spielberg) was wél het beste aan de Unlimited Night waarin ik They Will Kill You zag. En dat zeg ik als best groot fan van Zazie – Nine Days, Good Luck, Have Fun, Don’t Die – Beetz hè.
Maar kijk naar de makers, en dan weet je al wel meer. Al is het ook wel ‘mooi’ dat de regisseur hiermee een kans krijgt in de VS, en heeeeeeel graag als ‘Russische Tarantino’ betiteld wil worden, verwacht ik. Zijn grootste film hiervoor was Why Don’t You Just Die! (of Papa, sdokhni in het Russisch), dus hij lijkt wel bovenmatig te genieten van het verzinnen van ‘slacht-scènes’…
Het verhaal
En dat soort scènes bevat They Will Kill You dan ook gruwelijk veel. Waarmee ik – naast de best opvallende cast – misschien ook inhoudelijk wel het beste aan deze film benoem. Maar daarvoor moeten we dus wel eerst meegenomen worden in een verhaal, dat zo’n tien jaar geleden begint met de zussen Asia (Beetz) en Maria Reaves (vooralsnog uncredited op IMDb), die trachten te vluchten voor hun abusive vader. Dat lukt Asia wel, maar het achterlaten van haar jongere zusje zorgt wel voor de motivatie om hier later op terug te komen. Niet al te goed uitgewerkt overigens, maar dat lijkt bij zo’n ‘content-film’ niet zoveel uit te maken..?
Tien jaar later staat dezelfde Beetz voor een nogal eng uitziend appartementencomplex op Manhattan, en als de deur door Patricia Arquette geopend wordt, voelt het al direct dat zij een beetje de John Wicks Lance Reddick/Ian McShane-rol zal spelen. Haar Lily leidt Asia (onder de naam Isabella Davidson) rond, nadat ze in de lobby is voorgesteld aan een aantal rijke bewoners, waaronder een initieel best onherkenbare Heather – Boogie Nights, Horns – Graham. Maar aan alles voel je wel dat er iets ‘mis’ is met dat gebouw (je zag ook al vrij satanistische afbeeldingen in de gevel, toch?), iets waar Asia/Isabella in haar eerste nacht daar – het personeel slaapt schijnbaar intern – vrij snel achter komt.
Maar hadden wij al niet iets horen ‘rinkelen’ in haar snel opgeborgen koffer, waarbij elke getrainde filmkijker ook wel al zal vermoeden dat precies in dát gebouw haar inmiddels tien jaar oudere zusje werkt, nu gespeeld door Myha’la, die je kunt kennen uit Leave the World Behind (die ik dus veel minder herinner dan ik toentertijd verwachtte) en Halina Reijns Bodies Bodies Bodies!! Oftewel: tijd om al die rijke lui eens een paar kopjes kleiner te maken..!
“Over the top bullshit“
Soms pakt mijn dwangneurose om trailers te vermijden niet helemaal goed uit. Zeker niet als je vrij spontaan besluit om toch nog last minute naar zo’n Pathé Unlimited Night te gaan, en dus eigenlijk niets meer weet dan dat Zazie Beetz aardig bebloed op de filmposter staat. Al verwacht ik dus, dat de meeste mensen die naar zo’n speciaal-voor-pashouders-georganiseerde avonden (met gratis frisdrank en chips/popcorn!!) wél weten wat ze gaan zien. Wat dan mogelijk tekenend is, dat al na een klein kwartier wat mensen de zaal verlieten. Okay, mogelijk dat die cardhouders net zo spontaan en/of snel waren gekomen als ik, en daardoor ook net zo makkelijk de zaal weer verlieten voor iets leukers, maar wat ik er vooral mee wil zeggen: deze film is zeker niet voor iedereen. De blood & gore-crew heeft zeker geweldig genoten en zo’n beetje alles mogen uitvoeren wat ze verzonnen kregen (ik denk nu aan dat zichzelf voortbewegende oog), dus als je van over the top-content houdt, dan zou dit voor jou wel eens dé film van het jaar kunnen zijn.
Voor mij dus helaas niet…
Cast & crew
Zoals ik al insinueerde: ik vind het nooit erg om naar de Duits-Amerikaanse Zazie Beetz te kijken, maar ik zag dus ook al het heerlijk vreemde (en wel gelukte, maar om mogelijk ‘complot-achtige’ redenen hier (nog) niet uitgebrachte) Good Luck, Have Fun, Don’t Die met een made-for-him rol van Sam Rockwell, en die is zóveel leuker, scherper, beter en zelfs nóg weirder dan deze, dat ik het vooral heel gaaf vind, dat Beetz volgens mij vooral rare films kiest. Nine Days was ook zo’n heerlijk interessante cultfilm (beetje de wél doordachte/gelukte versie van Eternity), en de serie Atlanta valt ook een beetje tussen meerdere genres in. Al zullen de meesten haar kennen van haar rol in Joker (als Arthur Flecks object of affection-buurvrouw, meen ik?), of als Domino in Deadpool 2. En als ik dan toch aan het namedroppen ben, dan mag ik het heerlijke The Harder They Fall natuurlijk niet vergeten. Verder komen Tom – Harry Potter, De slag om de Schelde – Felton en eerdergenoemde Patricia – True Romance, Boyhood – Arquette voorbij, naast een dus af en toe bijna AI-achtige/onherkenbare Graham, maar die zijn vooral vanwege hun bekendheid gevraagd, neem ik aan. Niemand uit de cast heeft zich volgens mij heel hard hoeven inspannen, al vond ik Paterson Josephs stem wel erg goed/vet klinken. Niet toevallig dat veel van z’n IMDb-credits dan ook voor voice-acteerwerk zijn. Als acteur-in-beeld zat hij overigens ooit naast Leonardo DiCaprio in The Beach, naast Timothée Chalamet in Wonka, en naast Charlize Theron in Æon Flux. En hier mag ie dus niet alleen naast Zazie Beetz spelen, maar ook de titel letterlijk in beeld schrijven…
Heel veel hoef ik volgens mij niet over de crew te vertellen. Regisseur Kirill Sokolov blijkt dus ooit doorgebroken te zijn op een Ests filmfestival met die Papa, scokhni, terwijl co-scenarist Alex Litvak ooit het script schreef voor Predators (die met Adrien Brody), en ook meewerkte aan die Orlando Bloom-Drie Musketiers-film uit 2011.
Final credits
Okay, om toch nog wat positiefs te melden, wat ook zeker wel iets zegt over de adrenalinestoot die zulke films wél kunnen opleveren: ik voelde bij het rustiger naar huis fietsen wel weer een beetje zo’n ‘lekker doorgassen’-gevoel, dat ik bijvoorbeeld ook na zo’n beetje alle Mission: Impossible-films voelde.
En inderdaad: mogelijk dat zo’n film meer indruk maakt als je ‘m mét cast & crew ziet op een filmfestival (als SXSW, waar deze z’n wereldpremière had), en je met z’n allen lekker meeschreeuwt naar het scherm? Want in het genre ‘fucked-up-films’ is dit wel weer een bloederige toevoeging, en áls het je lukt om eenmaal in alle bullshit mee te gaan (wat dus in zo’n setting makkelijker gaat, weet ik uit John Wick 4-ervaring), dan zijn enkele van de slachtingen wel grappig en/of redelijk goed goor verzonnen.
Maar toch is dat níet echt de beste aanrader, wel..?