Ondanks dat dit natuurlijk overduidelijk onderdeel is van een franchise-verhaal (iets dat me normaliter best tegen staat, omdat het vaak uit puur commerciële overwegingen gebeurt), bevat 28 Years Later: The Bone Temple sowieso misschien wel al de vetste scène van het jaar (beetje vergelijkbaar qua impact met dé muziekscène uit Sinners) én een ontzettend interessante ‘zombie-ontwikkeling’. En daardoor kan ik nu eigenlijk al niet wachten op die aangekondigde Untitled 28 Years Later-film, en dat zeg ik…
Heb lichtelijk het gevoel dat de belangrijkste (en mogelijk ‘enige’?) reden voor de studio om The Marvels te maken die tijdens-de-credits-scène na afloop is, want een dag later voelt deze film vooral als een ‘opvulfilm’, waarin een paar stukjes informatie wordt geboden om gaten in eerdere films te dichten/verklaren. Maar door die scène halverwege de aftiteling wordt er ineens een eerder bij velen onmogelijk geachte ‘koppeling’ gelegd, waar in eerdere Marvel-films natuurlijk allang naar gehint…
Wat een fijne verrassing was dit zeg! Serieus: ik dacht ‘m licht ‘verplicht’ te moeten zien om deze recensie te kunnen schrijven – ben niet de grootste horror-fan van Nederland – maar ik kreeg een ontzettend interessante en gelaagde versie van het Candyman-verhaal te zien. Waarin de ‘horror’ vooral een vertaling van de Afro-Amerikaanse pijn bleek, waardoor je ook duidelijk ziet dat deze uit de stal van Jordan – Get Out, Us – Peele komt.…