“Wuthering Heights” (2026)

Niet dat ik heel diep in de materie zit, maar ik hoorde wel dat veel liefhebbers van Emily Brontë’s klassieker niet zo enthousiast zijn over deze verfilming. Wat ik ook hoorde, is dat deze “Wuthering Heights” (met aanhalingstekens!) vooral de interpretatie van de 14-jarige Emerald – Saltburn, Promising Young Woman – Fennell is, want tóen las ze het boek voor ’t eerst. En ja, wat ik vooral voelde gisteravond, is dat de film een beetje…

Asteroid City (2023)

Yes, Asteroid City is een overduidelijke Wes Anderson-film (maar zonniger dan z’n meeste eerdere films), maar nog duidelijker is dat hij wil dat jij je als kijker continu beseft dat je naar een ‘film’ aan het kijken bent; of in elk geval: naar een verfilming van een toneelstuk waarvan het maakproces becommentarieert wordt door ‘onze’ verteller: Bryan Cranston. Waardoor ik me dus vanaf het begin al af zat te vragen: “Waarom wil ie ons continu…

The Whale (2022)

Nu vertelde Aronofsky in een interview ook wel dat het zijn bedoeling was met deze film, maar het viel mij dus nogal op dat het lang geleden is dat ik zoveel vocht over m’n wangen voelde ‘stromen’ tijdens een film. En dan geen cyring out loud-‘stortbuien’, maar meer zo’n doorlopende miezerregen. De reden? Aronofsky weet (wederom) iemand zo genuanceerd neer te zetten, als gewoon een man van (veel) vlees en bloed, zonder potentiële zieligheid te…

Downsizing (2017)

Alexander – Sideways, Nebraska – Payne’s nieuwste film is een zeer goed gemaakte crowdpleaser met een paar goed cynische steken naar onze maatschappij. Daarnaast is het ook een wat voortkabbelende komedie met een mooi klein verhaaltje over opgroeien en/of het vinden van een haalbaar doel. Maar doordat de film hier ook een beetje tussen blijft hangen, heb ik ’t gevoel dat ik deze film wel wat sneller zal vergeten dan Payne’s eerdere films. De aanwezigheid van…

Inherent Vice (2014)

Inherent Vice lijkt in eerste instantie een wat stonede film noir die nogal volgepropt is met vette scènes, scherpe oneliners, een hele verrassende en aparte voice-over en heel veel wiet. Maar zoals het alle meesterwerken van Paul Thomas Anderson (PTA) betaamt is Inherent Vice vooral een film die maar beter blijft worden, hoe langer hij nasuddert. Dus waar ik eerst dacht dat het vooral een leuke en grappige zijstap was van PTA, kan ik nu…