Evil Dead Burn (2026)
Oei, wat een snoeiharde blood & gore zeg, in deze zesde film in een reeks die ooit zo heerlijk campy begon. Nu is het vooral genieten van de enorme viezige lompheid, want qua verhaal voelt deze het meest inwisselbaar/’franchise-y‘. Overigens nu geregisseerd door een Fransman, en daarmee zou je wel kunnen aanvoelen welke kant die lompheid op gaat. Effe psychologie van de koude grond: zou de andere kant van die wat hautaine-Franse-haantjes-medaille misschien wel zulke hard-bloederige uitspattingen zijn (vergelijkbaar met hoe die fijnmazige ‘F-cultuur’ in Japan de grofheid van manga nodig heeft voor de balans…)?
Het verhaal
De Franse Alice (Souheila – Climax, Dune: Part Two – Yacoub) is niet zo gelukkig getrouwd met William (George Pullar), en na een ruzie tijdens een stapavondje met Wills broer Joseph (Hunter – Wednesday (tv) – Doohan) en zijn vriendin Thya (Luciane – Chief of War (tv!!!) – Buchanan) scheurt Will weg in z’n Amerikaanse muscle car. Maar zagen we net daarvoor niet al iemand met het Boek der Doden bezig in die openingsscène, gevolgd door een nogal heftige ‘vissers-opening’, waarin het pure kwaad (in het lichaam van Greta van den Brink) lijkt te zijn ‘opgestegen’ uit een nabijgelegen meer?
Wat volgt tijdens en na Wills crash en opvolgende begrafenis, is iets dat je eigenlijk niet zo zal verrassen, zeker niet als je goed naar Will en Joe’s vader Edgar (Erroll – Chief of War (tv) – Shand) kijkt. Zijn hoofd is gemaakt voor horror, en ook hoe ze met hun demente oma (Maude Davey) omgaan schreeuwt eigenlijk om één of andere vloek of zo.
Dat is echter niet het geval, maar de ooit verdwenen opa verdween toentertijd natuurlijk niet zomaar (herinner je daar die openingsscène met dat boek), en al snel is duidelijk dat het kwaad zich nogal nestelt in de verschillende gezinsleden. En dan maakt het niet zoveel uit of je lichaam nou allang dood had moeten zijn (of is) of niet. Wat volgt is precies ook een uitwerking van dat gegeven, waardoor de blood & gore-crew de tijd van hun leven moet hebben gehad…
Franchise de gekste!
Door drukte ben ik deze recensie in twee fasen aan ’t schrijven (bovenstaande schreef ik drie dagen geleden), maar ik had bovenstaande ook wel beetje nodig om de film terug te halen. Het verhaal is namelijk weinig creatief, en daarmee niet zo memorabel en aardig inwisselbaar. Eigenlijk vond ik het ontdekken van waar ik Buchanan van herkende het opmerkelijkste aan dat schrijfproces. Maar daar heb jij natuurlijk geen bal aan…
Nee, Evil Dead Burn is gewoon heerlijk wat je ervan verwacht, met een tagline – Every Family Has Its Demons – die door ChatGPT verzonnen lijkt, want daar gaat de film totaal niet over. Eigenlijk over exact het tegenovergestelde, want juist deze familie heeft de aandacht getrokken van het kwaad, die daar dus wat demons op afvuurt. Dus mogelijk moet ik ook stoppen en/of niet verder zoeken naar ‘kritiek’, want ik wil m’n herinnering toch graag zo ‘goed mogelijk’ houden..?
Cast & crew
De moeder van het gezin wordt gespeeld door Tandi Wright, die eerder volgens mij hetzelfde deed voor Mia Goths karakter in Pearl. Maar net als Erroll Shand (de vader van het gezin) lijkt Wright ook gekozen, juist omdat ze níet zo herkenbaar is. Iets wat bij Buchanan dus wat lastiger kan zijn, zeker als je die prachtige Hawaiiaanse serie Chief of War (tv, met ook Jason Momoa) hebt gezien. Ze is trouwens ook van Polynesische afkomst (al stond haar wieg in Nieuw Zeeland), maar was in die serie logischerwijs ook wat inheemser gekleed (en gekapt), dus haar herkende ik zojuist pas. Ze speelde in die serie dus al met Shand, die daarin een lompe Britse wannabe-kolonist speelde. Overigens herkende ik Doohan wel, maar kwam er dus ook pas na de film achter dat dat van die Wednesday-serie was (als Tyler Galpin, die een ‘hyde‘ blijkt te zijn).
De film is geregisseerd door Sébastien Vaniček, die samen met scenarist Florent Bernard het scenario ook schreef. Hiervoor maakten ze samen Vermines, over spinnen die een appartementencomplex overnemen, maar schijnbaar zat daar nogal wat maatschappelijke kritiek op xenofobie doorheen verweven. Hier lijkt hij vooral heel blij dat hij aan deze franchise mocht werken, maar hoe het verhaal in (of aan?) de franchise geplakt is, dat voelt dus wat vergezocht, en levert dus ook zo’n niet-vervulde tagline op. En dat is toch wel jammer…
Final credits
Dat een film als Evil Dead Burn bijna weg komt met zaken waar ik normaal keihard kritiek op kan hebben, dat is iets wat ik niet helemaal kan beschrijven. Maar waar het je filmbeleving dus wel kan verhogen (dat deed het bij mij zeker), is het natuurlijk ook wel een stevige dis naar de film zelf: je mag ‘m dus gewoon niet te serieus nemen. Nu is dat iets wat ik bij die oudere Ash-films ook al niet deed hoor, maar daar zat nog veel meer slapstick humor in dan hier. Ik zou dit zesde deel dus ook wel ergens op één van de lagere plekken in een mogelijke ‘kwaliteitsranglijst’ van de franchise zetten. Waarbij ik dus wel meerdere keren ook aan Sam Raimi’s eigen Drag Me to Hell moest denken hoor, want ergens zit Evil Dead Burn wel ergens tussen die fucking lompheid én ietwat simpeler Hollywood-horror (als Ready or Not 2) in. Maar in een jaar/decennium waarin horror zo heerlijk creatief is (denk Ti Wests trilogie (X, Pearl en MaXXXine), Weapons, Obsession, Hereditary, Get Out, Midsommar en zoveel meer), is dit helaas niet de meest verrassende…