Backrooms (2026)
Op één of andere manier was ik extra kritisch tijdens het zien van deze wat ‘sophomoric‘ debuutfilm, al was ik ook heerlijk en aangenaam verrast door de applausjes én lang-blijven-zittende-napraters in de zaal (ik word meestal weggestuurd omdat ik direct aantekeningen wil maken en de lichten wel eens aan gaan dan). Maar Backrooms is ook een film die – juist vanwege het interessante concept – lekker blijft hangen en nasudderen in mijn hoofd. Ook al voel je veel overeenkomsten met onder andere Severance (tv), die serie die overigens iets meer (of makkelijker?) lijkt te ‘kloppen’. Waardoor m’n duidelijkste aantekening na afloop mogelijk deze was: “voelt beetje als studentenfilm, maar dan wel van de beste student van de klas én met Oscargenomineerde acteurs erin“.
Het verhaal
Clark (Chiwetel – 12 Years a Slave, The Martian – Ejiofor) vertelt op de bank van z’n psychiater Mary (Renate – Sentimental Value, The Worst Person in the World – Reinsve) dat hij maar niet van z’n oude patronen weet af te komen (en daardoor ongelukkig en alleen is). Gelukkig heeft Mary daar net een boek over geschreven, en door haar wat uitleggerige bewoordingen lijkt haar advies net zo goed een vorm van projectie te zijn. We zagen haar in de openingsscène namelijk ook al de sloop van een paar huizen gadeslaan, vermengd met flashbacks naar de redenen waarom ze zelf ooit voor een vak in de geestelijke gezondheidszorg heeft gekozen. Waarin ze overigens aardig wat ‘herleef-oefeningen’ gebruikt, die later niet geheel toevallig lijken…
Omdat Clarks meubelzaak nogal verlies draait (hoe hij personeelsleden Kat (Lukita – Shrinking (tv) – Maxwell) en Bobby (Finn – Warfare, A Knight of Seven Kingdoms (tv) – Bennett) weet te betalen, beats me), en hij dus niet over z’n laatst verbroken relatie heen weet te komen, is Clark zover afgegleden dat hij overnacht ‘op de zaak’. Waardoor hij uit eerste hand meemaakt dat er wel erg rare dingen gebeuren met de elektriciteit ’s nachts…
Als een visueel prachtig verzonnen ‘lichtstreep’ op een muur in de kelderruimte verschijnt, is Clark logischerwijs aardig uit het veld geslagen. Dat is echter nog niets vergeleken met wat er gebeurt, als hij die streep op de muur tracht aan te raken. De titel van de film ontvouwt zich dan op een manier, waardoor er ontzettend veel interpretatie- en projectiemogelijkheden ontstaan. Zoveel zelfs, dat ik (blij?) verrast was dat de gehele én geheel gevulde (commerciële) bioscoopzaal nog makkelijker leek mee te gaan in het verhaal dan ik…
Conceptueel vette maar (ietwat te?) losse debuutfilm
Als ik vooraf positieve dingen over een film hoor/lees, dan kán ik mezelf ook wel eens in de weg gaan zitten, doordat ik té graag wil ‘voelen’/weten wat er dan zo goed is. Ik denk dat dat een beetje het geval was bij Backrooms, wat overigens deels wel werd versterkt door de opzet van de film. Je weet namelijk erg lang niet wat er gebeurt en/of in hoeverre iets in iemand hoofd zit of wát die titulaire kamers ‘betekenen’. En dat veroorzaakte (bij mij althans) een soort alertheid die grotendeels positief werkt. Het ‘nadeel’ daaraan is echter, dat ik me een paar keer afvroeg of iets dan een continuïteitsfout was (het moment dat Mary ineens ‘door heeft’ wat er aan de hand is, is haar colbertjasje ineens uit, waardoor ik me ging afvragen of ze daar mogelijk urenlang had zitten broeden op iets; het kan echter ook dat de zogenaamde ‘scriptgirl’ op de set (degene die continuïteitsfouten in de gaten moet houden) net even naar het toilet was). En door zulke ‘ervaringen’ had ik wel een paar keer het gevoel alsof ik iets miste – nogmaals: dat is ergens ook positieve kritiek – waarvan ik hoopte dat dat niet kwam doordat de makers er mogelijk vanuit gingen dat ‘iedereen’ de YouTube-serie wel kent, die aan deze film ten grondslag ligt. Maar dat kunnen dus allemaal wat voorbarige ‘conclusies’ zijn, volgend op een mogelijke misinterpretatie mijnerzijds. Ik vond de film qua concept namelijk geweldig vet in haar creativiteit – mogelijk conceptueel ook wel interessanter dan qua uitvoering, wat gezien de leeftijd (!!) van de maker helemaal niet zo raar zou zijn – en qua absurditeit herkende ik ook wel wat uit bijvoorbeeld Boots Riley’s wereld (Sorry to Bother You en vooral de I Am Virgo-serie).
Crew & cast
Kane Parsons – online bekender als Kane Pixels – is dus een Engels-Amerikaanse YouTuber die z’n vier-seizoenen-serie nu naar het witte doek heeft gebracht. Wat echter mogelijk ook jouw ogen zal doen knipperen: hij is geboren in 2005, en moet volgens mij nog 21 worden..!! Totaal passend bij z’n leeftijd heeft ie een broertje dood aan in welk format hij z’n verhalen vertelt, met een letterlijk citaat als: “Who gives a shit if it’s a movie, if it’s a TV show, if it’s a video game? It’s like: ‘Here’s a story. How strongly does it make you feel and pick up on these ideas that it wants to convey?“, waar ik het ergens 100% mee eens ben. Gisteravond had ik letterlijk nog een discussie met iemand (een schilder, dus vanuit zijn standpunt ook logisch) die vond dat sfeer, beeld en muziek belangrijker zijn dan het verhaal, maar ik zit juist aan de kant van Parsons. Waarbij ik de ‘angst’ van filmmakers overigens ook begrijp, dat dat grote bioscoopscherm wel ‘heilig’ is, en dat je in mijn ogen nooit dezelfde ervaring kunt nabootsen op een ander/kleiner scherm. Verder is het ontzettend vet dat ze een mega-set hebben gebouwd waar – naar het schijnt – wel wat crewleden verdwaalden tijdens de productie, wat thematisch geweldig past natuurlijk. Overigens is Parsons geholpen door scenarist Will Soodik, die ooit één aflevering van zowel Westworld, Borgia als Homeland schreef. Hij werkte langer/meer aan Ash vs Evil Dead (waarvoor hij voor tien afleveringen de credits krijgt). En als ik dan wel wat serieuzere kritiek ‘moet’ uiten: mogelijk had dit als serie nog wel beter gewerkt. Al zouden de thematische én inhoudelijke overeenkomsten met Severance (tv) dan nóg groter zijn geweest, denk ik. En nog één ding: komt het door Parsons leeftijd dat vooral de gesprekken met de psychiater (en vooral haar ‘adviezen’) wat ongeloofwaardig ‘simpel’ waren..? Of had dat toch ergens een functie..?
Dat zo’n jonge regisseur met zulke grote acteurs mag debuteren, dat toont deels de coolheid van z’n idee natuurlijk, maar ik vraag me af of A24’s betrokkenheid daar niet ook aan bij heeft gedragen. Deze top-studio voor offbeat-films heeft waarschijnlijk de beste ‘development executives‘ (stoere titel voor iemand die de hele dag toegezonden scripts moet beoordelen) van Hollywood in dienst, waardoor toppers als Ejiofor en Reinsve mogelijk ook wat makkelijker “ja” zeiden? Ejiofors grote ogen werkten hier (wederom) erg goed, maar bij Reinsve had ik dus wel af en toe wat ‘moeite’. Al lag dat niet aan haar acteren, maar meer aan de dialogen die ze als psychiater moest bezigen. Mogelijk heb ik ’teveel’ ervaring met zulke professionals en ben ik daarom iets scherper daarop, maar dat was dus ook één van de kritiekpunten waarvan ik ergens ook nog wil ‘hopen’ dat ze juist een functie hadden. Want een getroebleerde hulpverlener voegt wel degelijk wat toe aan die otherworldly sfeer in de film…
Final credits
Online worden Backrooms en Obsession overigens veel naast elkaar gelegd, mede omdat Parsons dus pas 20 is, maar de maker van Obsession ook pas 26. Waarbij het lijkt alsof Obsession (die ik mogelijk ‘beter’ vond) vooral een nieuwe maker introduceert, terwijl Backrooms qua format en opzet misschien wel ‘belangrijker’ blijkt te zijn geweest, als we over tien jaar op dit horrorduo terugkijken. Want waar hij ‘cinema’ met deze film ergens een flinke schop onder de reet lijkt te kunnen geven, creëert Backrooms ook het ‘gevaar’ dat de toekomst mogelijk (nog) minder bioscoop-gefocust wordt, juist omdat de maker toont je ook via totaal andere wegen je verhaal kúnt vertellen…
Okay, en dan nog even voor de mensen die ‘horror’ niet trekken: ik ben één keer best hard geschrokken, maar eigenlijk zou ik ‘horror’ niet direct als genre aan deze film koppelen. Backrooms is gewoon een thriller, al denk ik wel dat je inmiddels door hebt dat het totaal geen ‘gewone thriller’ is. En daarom viel het me op dat er ook echt niemand weg liep, terwijl de film best ‘onduidelijk’ is in waar ie heen gaat. Zou het grotere publiek dus toch/wél zoiets ‘arthouse-y’ als dit aankunnen?