The Drama (2026)
Damn, die Kristoffer Borgli begint zich toch wel te ontspinnen tot één van de interessantste ‘nieuwe’ filmmakers van deze tijd. Beetje de ‘koning van het ongemak’, in hoe alle (drie) films die ik nu ken van hem, ook allemaal wat ‘naar’ aanvoelen, naast dat ze aardig vlijmscherp en contemporary naar de diersoort kijken die wij ‘mens’ noemen. In The Drama wordt ie overigens wel geholpen door maar twee gruwelijk charismatische hoofdrolspelers.
Al raad ik je wel aan deze film in een filmhuis te kijken (en niet in Pathé, zoals ik), want dan is de kans minder groot dat je naast irritante k^tlui zit zoals ik, die me door hun wijn-inschenken-en-telefoongebruik elke anderhalve minuut uit het interessante verhaal trokken. Al past de ‘woede’ die ik daarbij voelde ergens wel weer bij de thematiek van de film…
Het verhaal
Zoals je mogelijk al weet: ik kijk van ‘goede’ films nooit trailers vooraf, omdat ik helemaal ‘kaal’ zo’n film wil beleven. Mogelijk ben ik daar wat overdreven in, I know, maar om hier ‘safe’ te zijn, heb ik de trailer zojuist pas bekeken. En gelukkig: die verklapt niet waar ik wel een beetje voor vreesde..! Want mocht dat wél gebeuren, dan zou zelfs hier typen dat je die trailer níet moet kijken weer teveel zeggen…
Nu had ik bovenstaande ook weg kunnen laten, maar het toont vooral eigenlijk hoe interessant/vet ik deze film vond. Maar laat ik dan wel íets over het verhaal vertellen. Het titulaire drama speelt zich namelijk af, voorafgaand aan de aanstaande bruiloft van Emma (Zendaya) en Charlie (Robert Pattinson). We zien op vrij creatieve wijze hoe hun relatie ontstond, omdat Charlie met z’n beste vriend Mike (Mamoudou – The Get Down (tv), The Circle, Jurassic World: Dominion – Athie) over zijn bruiloftsspeech praat. Daarnaast moeten ze tijdens alle voorbereidingen natuurlijk ook de venue en hun eten checken – zie still hieronder – waar Mike ook z’n vrouw Rachel (Alana – Licorice Pizza, The Mastermind, One Battle After Another – Haim) mee naar toe neemt. Aldaar dagen ze elkaar uit, onder invloed van teveel van die wijn die ze natuurlijk móeten testen, om elkaar het meest verschrikkelijke dat ze ooit gedaan hebben op te biechten.
En dat levert eerdergenoemde ongemak op, om even het eufemisme van filmjaar 2026 te gebruiken…
Eindelijk werden ze stil
Nu had ik mogelijk beter mijn gereserveerde stoel niet op moeten eisen en gewoon wat plekken leeg moeten laten (in een verder lege rij in de Pathé-zaal), want nu bleek ik dus naast een eerste date te zitten (waarbij ook haar dochter aanwezig was?), of mogelijk dat hij de dochter van z’n nieuwe vriendin die avond voor het eerst ontmoette..? Mogelijk was het de spanning, maar hij had dus ook een fles wijn meegenomen, en die moest natuurlijk ook op. Daarnaast leek hij tijdens de film veelvuldig dingen op te moeten zoeken, iets wat ik normaal enkel bij tieners zie gebeuren in zo’n zaal. Maar eigenlijk hoopte/verwachtte ik, dat eenieder die naar zo’n film gaat, wel weet dat zo’n film dus om de subtiliteit in zowel spel als dialogen gaat, en dat je dus wel op moet letten. Iets wat bij mij dus ook vrij lastig werd gemaakt, waardoor ik af en toe gevoelens voelde opborrelen, die uiteindelijk wel weer verdacht goed paste bij wat de trigger in het verhaal is. Nu dramatiseer ik mogelijk wat, maar hey: that’s me.
Dus mogelijk kan ik de kracht van deze film daarom ook het beste duiden, door te zeggen dat zelfs dat dronken wordende stel naast me richting de climax van de film ineens wél stil werd, omdat ze uiteindelijk toch ín het verhaal werden getrokken. En toen besefte ik me ook, dat de rest van de zaal de hele film al muisstil bleek. Iets dat goed veranderde, toen ik tijdens de aftiteling mensen al heerlijk hoorde reageren over hoe zij de film en thematiek interpreteerden. Waarbij mijn hoofd ook een vreugdesprongetje maakte, omdat ik zelf ooit aan een kortfilm heb meegewerkt, die een vrij vergelijkbaar einde hanteerde. Volledig functioneel gezet overigens, want – SPOILER ALERT – gaat de film niet vooral over tweede kansen, waarin Charlie dus in z’n 30’er jaren misschien wel net zo onvolwassen is in zijn emotie-verwerking, als dat Emma dat op haar 15e was – EINDE SPOILER ALERT?
Cast & crew
Waarbij je mogelijk wat kanttekeningen zou kúnnen hebben bij de castingkeuze, want zowel Zendaya als Pattinson zijn natuurlijk wel zó charismatisch aantrekkelijk, dat het mogelijk ook wel iets teveel ‘verdoezelt’? Wat ik bedoel: met minder aantrekkelijke acteurs ga je als filmkijker (ja, ik neem bewust wat afstand om mezelf niet te hoeven verontschuldigen zo…) toch net iets lastiger mee? En dan denk ik dat de film dus net wat minder goed zou werken. Net zoals hun liefde en chemie onderling ook wel bijna heerlijk perfect gezet wordt in het begin (ik heb vaker verteld hoe ‘filmromantiek’ mijn eigen romantische leven mogelijk wat vernacheld heeft). Pattinson mag weer eens gewoon z’n Britse accent bezigen, en bij Zendaya’s is het wel even lastig voorstellen dat ze vroeger dus schijnbaar “lelijk” is geweest, zoals ze zelf in de film zegt. Daarnaast speelt Haim wederom erg goed (sommigen zullen haar nog altijd beter kennen van die band met haar twee zussen), want dat is stiekem ook wel een sterk geschreven rol.
Zoals Borgli dus ‘alles’ erg subtiel en goed geschreven heeft. Hij brak ‘in mijn wereld’ door met Syk pike (over onze ziekelijke drang naar schoonheidsperfectie), waarna hij Nicolas Cage heerlijk inzette in de cancel culture-satire Dream Scenario. En als je dan de titels van z’n eerdere kortfilms ziet, dan wil je toch ook dat zulke films gewoon ergens te zien zijn (desnoods via een streamingdienst)? Willem Dafoe heeft als tagline “A short film about.. what’s his name again? That actor?“, waarin Borgli dus zelf de hoofdrol speelt. Maar titels als Former Cult Member Hears Music for the First Time, It’s Not a Phase, The Loser en Internet Famous intrigeren ook direct. Zeker als je dus inmiddels wel ontdekt hebt hoe geweldig hij mensen in lastige situaties weet te brengen met zaken die ‘wij’ allemaal dagelijks wel tegen kunnen komen, al dan niet op onze socials. Maar toch vind ik The Drama wel z’n meest ‘intense’ film, en wat ben ik blij dat de marketingmensen ditmaal dus NIETS vernacheld hebben door teveel van het plot te verklappen (iets waarvan ik ooit hoorde, dat zelfs grootmeester Scorsese daar geen invloed op heeft, op hoe zijn films via trailers worden ‘verkocht’ aan ons).
Final credits
Jij weet natuurlijk allang of dit een film voor jou is, toch? Laat je niet verleiden door de grote namen en denken dat dit een mainstream-film is, die je in een commerciële bioscoop moet kijken. Dan loop je namelijk de kans dat er mensen naast je zitten, die film totaal niet serieus nemen. Ik vind het best jammer, dat ik mogelijk wat van Borgli’s subtiliteiten gemist heb door die onnodige afleiding, want hij gaat stiekem nog wel wat ‘verder’ dan ook jij mogelijk verwacht.
En naast die ‘herkenning’ van die kortfilm waaraan ik ooit meewerkte, deed Borgli ook nog iets heel gaafs, dat ik voor mijn eigen scenario mogelijk wel lichtjes kan ‘lenen’. Die overgangen naar wat er hun hoofden afspeelde, dat werkte namelijk wel goed verwarrend, en daarmee belevingsverhogend…
Yes, topper en heerlijke aanrader voor arthouse-liefhebbers!