28 Years Later: The Bone Temple (2026)
Ondanks dat dit natuurlijk overduidelijk onderdeel is van een franchise-verhaal (iets dat me normaliter best tegen staat, omdat het vaak uit puur commerciële overwegingen gebeurt), bevat 28 Years Later: The Bone Temple sowieso misschien wel al de vetste scène van het jaar (beetje vergelijkbaar qua impact met dé muziekscène uit Sinners) én een ontzettend interessante ‘zombie-ontwikkeling’. En daardoor kan ik nu eigenlijk al niet wachten op die aangekondigde Untitled 28 Years Later-film, en dat zeg ik zelfs zónder die geweldige eindscène, die menig bioscoopbezoeker koude rillingen gaf.
Yes, zolang Alex Garland betrokken blijft (met ook Boyle als producent), lijkt dit een van de beste en interessantste franchises ooit te worden…
Het verhaal
Spike (Alfie Williams) is aan het eind van 28 Years Later gered door de ‘Jimmy’s’ onder leiding van Sir Lord Jimmy Crystal (Jack – Starred Up, Sinners – O’Connell), maar om toegelaten te worden tot dit sadistische groepje trainingspakdragers moet Spike op leven en dood vechten met een van de Jimmy’s. Door onderschatting weet ie te winnen, en trekt het groepje verder op strooptocht. Ondertussen leren we ook hoe dokter Ian Kelson (Ralph Fiennes) nog altijd zijn ossuarium van botten bijhoudt, maar ook steeds meer ‘contact’ lijkt te maken met alpha-zombie Samson (Chi Lewis-Parry), die hij met o.a. morfine tot ‘rust’ weet te krijgen. Als arts blijft ie geïnteresseerd in een mogelijke behandeling van het Rage Virus, en daarin lijkt ie toch wel wat hoop te hebben…
Ondertussen hebben de Jimmy’s een boerderij overvallen en daarbij vrijwel iedereen gevangen genomen, waarbij Spike – inmiddels ook “Jimmy” genoemd – de vluchtende Cathy (Mirren – Hedda – Mack) moet vangen. Dat lukt ‘m niet, waarop Sir Lord eigenlijk wel vindt dat Jimmy-Spike gedood moet worden. Gelukkig voor Jimmy-Spike is Jimmy Ink (Erin – The Green Knight, Solo: A Star Wars Story – Kellyman) op verkenning gestuurd, waarbij ze de titulaire verblijfplaats van Kelson heeft ontdekt, die dan net ‘interactie’ heeft met Samson…
Terug bij de groep vertelt Jimmy Ink dat ze ‘Old Nick’ in het echt heeft gezien, iets dat Sir Lord Jimmy Crystal wat verrast, want hij claimt namelijk de zoon van deze duivel (‘Old Nick’ is een christelijke bijnaam voor satan) te zijn, en via stemmen in z’n hoofd te weten wat zijn vader wil. Maar nu daagt Jimmy Ink hem uit om het gewoon direct aan ‘papa’ te gaan vragen, waarmee de verschillende verhaallijnen heerlijk bij elkaar komen in één van de vetste scènes die je je maar kunt voorstellen (als je in elk geval niet wegrent als je heavy metal hoort)…
“Why have you forsaken me?“
Oftewel Jezus’ klaagzang aan het kruis, dat in deze film niet alleen letterlijk wordt gebezigd, maar de film (en franchise?) een verdieping geeft waardoor ineens wat meer zaken op hun plek vielen. Mogelijk een – spoiler alertje – hier, want ik begrijp wel hoe de bange, 11-jarige Jimmy Crystal een fantasie verzon om z’n leven/sanity te redden. En dat zo’n fantasie in de wereld van het Rage Virus dan verbastert tot een nogal verontrustende religie (met ook tal van ‘foute’ aannames, passend bij een jochie dat nog niet volwassen was toen ie ze deed), dat werkt wel. Zeker omdat alles wat Sir Lord Jimmy Crystal denkt te claimen, best wel ‘klopt’ in zijn religieuze beleving – einde spoiler alertje. Waarmee deze film ook direct scherp is in hoe conservatief-religieuze mensen ook ‘nu’ zaken goed weten te praten, die echt volledig contrasteren met enige spirituele leer. En als je dan de inhoud van de ‘les’ in de eindscène daar nog naast legt, dan voel je wel een duidelijke link met (of sneer naar) de huidige geopolitieke situatie. Dus ook op dát vlak durft 28 Years Later: The Bone Temple best wel wat…
Crew & cast
Scenarist Alex Garland is een van mijn favoriete makers van de laatste 10-15 jaar. Zijn serie Devs is voor mij één van de interessantste/beste series die ik het laatste decennium zag, en ondanks dat hij juist zijn onafhankelijkheid toonde door die serie tot één seizoen (want het vertelt ook één verhaal) te beperken, toont hij hier juist dat commerciële franchises wel kúnnen werken, als de juiste mensen maar betrokken zijn. En Garland is de man die Ex Machina, Annihilation, Men en Civil War maakte hè: stuk voor stuk films die opvielen in hoe ze de human condition analyseerden. Daarnaast schreef hij ooit het boek waarop Danny Boyle The Beach baseerde, waarna hij ook het eerste deel van deze 28-franchise schreef. Net als bij het tweede deel is Boyle nu overigens níet betrokken als regisseur. Die honneurs worden meer dan afdoende waargenomen door Nia DaCosta, die behoorlijk imponeerde met haar Candyman-remake, om vervolgens met The Marvels wel wat planken te missen. Ook haar adaptatie van Hedda Gabler (genaamd Hedda) lijkt wat geflopt (ik heb ‘m nog niet gezien), maar daaruit nam ze dus wel één van de acteurs mee naar deze film, die zeker ook op muziekvlak gruwelijk wat credits verdient. Het is sowieso al leuk om uit Kelsons geneurie een heerlijk nummer van Duran Duran te ontwaren (persoonlijk geweldige herinnering aan, want Girls on Film was de allereerste music video die ik ooit zag!!), maar dat is peanuts vergeleken met die climactische scène waar ik al meerdere keren aan refereerde…
Acteertechnisch valt, naast de altijd goede Ralph – Schindler’s List, The English Patient, Voldemort – Fiennes, vooral O’Connell weer op, maar dat komt ook wel een beetje doordat hij (wederom) een nogal zieke geest mag spelen. En dat kunnen loslaten van alle beschaving in zo’n rol lijkt altijd wel aantrekkelijk en ‘leuk’ om eens te spelen. Wel gaaf om te zien dat hij nu twee jaar op rij dus in de beste horrors van het jaar verschijnt. Verder is eigenlijk alleen Chi Lewis-Parry noemenswaardig (de rest speelt meer dan afdoende hoor, maar niet opvallend), al is dat ook vooral doordat zijn alpha-zombie mogelijk de interessantste zombie aller tijden is. Daarnaast lijkt het algoritme mij de laatste tijd nog dichter op m’n filmhuid te zitten, want de vele Instagram-stories over Hamnet zijn nog niet verdwenen, terwijl de leuke bromance-gesprekken tussen Fiennes en voormalig stuntman Lewis-Parry al rijkelijk voorbijkomen…
Final credits
Yes, duidelijk onderdeel van een groter verhaal, dat niet enkel over ‘deze 28‘ gaat, maar mij dus ook wat anxious maakt over het het nu verder gaat met Kelsons onderzoek naar een mogelijke oplossing. Waarbij ik dan ook weer direct bedenk: die Garland is in mijn ogen zo’n geweldige schrijver, dat hij in die oplossing ook echt wel iets zal zeggen over het klassiekere zombie-thema (als analoog voor kuddegedrag, massahysterie, hyperkapitalisme, controleverlies), en hoe zo’n oplossing zich zou verhouden tot dat thema.
Dus ja: gimme gimme more..!